Morgunblaðið - 27.03.2009, Qupperneq 40

Sett upp í samstarfi við
Frumsýning
í kvöld
á Nýja sviðinu
Miðasala er í síma 568 8000
og á borgarleikhus.is
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 27. MARS 2009
rænan hátt með dramatíska skugga-
teikninguna.
Marco Paoluzzo þekkir íslenska
náttúru býsna vel. Þetta er mað-
urinn sem sagðist ekki kunna að
meta Norðurland jafn vel og suður-
ströndina. „Eftir sex ferðir norður
komst ég að því að ég kann ekki að
meta Norðurland. Það er of grænt,“
sagði hann.
Ferðir hans til Íslands frá árinu
1991 eru á annan tug, og aðeins
tvisvar hefur hann komið fljúgandi.
Í hin skiptin hefur hann komið með
stóra ferðatrukkinn sinn með Nor-
rænu, og ætíð er hann hér í nokkrar
vikur í senn. Og hann hefur kynnst
öllum árstíðum vel.
  
Myndirnar í þessari nýju bókPqaoluzzos eru teknar í öllum
landshlutum og á öllum árstíðum, af
og til á síðustu fimmtán árum. Eins
og gengur eru myndirnar mis-
áhrifaríkar; sumar bera með sér að
vera teknar fyrir tímarit en í öðrum
nýtur persónuleiki ljósmyndarins
sín vel. Það er ekki síst í myndum
þar sem birtan er dramatísk og lit-
irnir ekki margir, en þeir litir sem
eru í rammanum fanga augað.
Þannig er með þessa mynd af Mæli-
felli – hún sýnir vel hvernig svart-
hvítur ljósmyndari myndar í lit.
nýja bókin hans um Ísland nefnist
Geheimnisvolles Island. Þetta er
þriðja ljósmyndabókin í stóru broti
sem Paoluzzo gerir um Ísland. Hin-
ar heita Island og North-Nord;
þeirri síðarnefndu fylgdi sýning sem
var sett upp í Þjóðminjasafninu árið
2005. Hinar tvær voru í svarthvítu,
sem er eftirlætis miðill ljósmynd-
arans.
„Ég tek sjaldan litmyndir fyrir
sjálfan mig, þessar myndir eru flest-
ar teknar í verkefnum fyrir ferða-
tímarit,“ segir Paoluzzo - hugsar sig
um og bætir svo við: „En ég er
ánægður með útkomuna.“
Hann má líka vera það; þetta er
vegleg ljósmyndabók og Ísland er í
sparifötunum, en alþýðlegt um leið.
  
Stíll Paoluzzos er nokkuð form-hreinn og kaldhamraður, og því
ekkert skrýtið að hann hafi laðast
jafn mikið af eyðisöndunum og
gróðursnauðum hálendissvæðum og
raun ber vitni; hann kýs að mynda á
dramatískum svæðum þar sem
sterkar andstæður er að finna. Það
má sjá í fyrri Íslandsbókum hans en
einnig í bókum sem hann hefur gert
í Eþíópíu, á Kúbu og í Bandaríkj-
unum. Ef andstæðurnar eru ekki í
náttúrunni, þá sækir hann í skil
birtu og skugga og vinnur á form-
Einar Falur Ingólfsson
efi@mbl.is
Hvar tókstu þessa mynd?“spurði ég og benti á einamyndina í bókinni, gamalt
húsi í grænni náttúru.
„Fyrir austan, á Djúpavogi,“ svar-
aði ljósmyndarinn.
Kollegi okkar, Ragnar Axelsson,
kom og leit yfir öxlina á mér þegar
hann heyrði bæjarnafnið. „Ég þekki
þetta hús,“ sagði hann. „Amma mín
bjó þarna.“
Svona er Ísland. Við megum ekki
fletta bók um þetta land okkar án
þess að þekkja þriðju hverju þúfu;
sjá einhver ummerki um spor okkar,
ættmenna eða vina. En myndir geta
svosem líka minnt okkur á eitthvað
annað – ein mynd í þessari sömu bók
er frá Vestmannaeyjum og mér
fannst, þegar ég sá hana, að ég væri
kominn til Kúbu. Eins og ég upplifði
þá suðrænu eyju í annarri bók þessa
sama ljósmyndara – á myndunum
eru samskonar gamlir amerískir
kaggar. Ljósmyndarinn er sviss-
neskur, heitir Marco Paoluzzo, og
Litmyndir svarthvíta
ljósmyndarans
Mælifell Ljósmyndarinn Marco Paoluzzo segir svæðið norðan Mýrdalsjökuls eitthvert það fallegasta hér á landi.
Ljósmynd/Marco Paoluzzo
AF LISTUM
Messa í g-moll eftir Bacher ekki stór. Hún ermun smærri í sniðum enhin volduga h-moll-
messa. Í rauninni er hún smástykki í
samanburði. Það var því einkennilegt
að sjá risastóran kór, á milli áttatíu og
níutíu manns, breiða úr sér við altari
Langholtskirkju til að syngja mess-
una. Kirkjan er fremur smágerð, tek-
ur um 300 manns ef ég man rétt.
Myndi hljómburðurinn bera svo vold-
ugan flutning á litlu og viðkvæmu
verki?
Strax á upphafstónunum kom í ljós
að svarið var neitandi. Kórhljómurinn
var yfirgengilegur, óskaplega breið-
ur, nánast massaður. Það var eins og
Bach væri risinn upp frá dauðum og
væri að taka þátt í ólympíumótinu í
vaxtarrækt. Hljómurinn var líka óná-
kvæmur og loðinn, sem var viðbúið
þar sem fæstir í kórnum eru atvinnu-
söngvarar. Hljómburður kirkjunnar
gerði að verkum að misfellurnar í
söngnum voru óþægilega áberandi.
Auk þess var styrkleikajafnvægið
ekki alltaf rétt á milli einsöngvara og
hljómsveitar. Lítið heyrðist í Ágústi
Ólafssyni fyrir hljóðfæraleiknum og
óbósólóið sem skreytti söng Gissurar
Páls Gissurarsonar á tímabili var allt-
of sterkt.
Hljómsveitin stóð sig þó prýðilega í
sjálfu sér og sömu sögu er að segja
um einsöngvarana, fyrir utan það að
söngur Jóhönnu Óskar Valsdóttur
var á köflum ekki hreinn.
Útkoman var á margan hátt betri í
Sálumessu Mozarts, í skemmtilegri
útgáfu Duncans Druce. Hún hefur
ekki hljómað hér áður að því er ég
best veit. Eins og kunnugt er entist
Mozart ekki ævin til að ljúka verkinu
og því var það nemandi hans sem
kláraði það, með nokkuð misjöfnum
árangri. Druce er núlifandi tónskáld
og hefur farið talsvert aðra leið en áð-
ur var farin. Afraksturinn er ótrúlega
sannfærandi. Það er til marks um það
hve Mozart var fyrirsjáanlegur í tón-
list sinni að þetta er yfirleitt hægt!
Hér var kórsöngurinn þéttari og
áheyrilegri, hljómsveitin var líka með
flest sitt á hreinu. Einsöngvararnir,
sem nú voru fjórir með Hallveigu
Rúnarsdóttur, voru líka góðir, þótt
sumir hafi verið nokkuð lengi að kom-
ast almennilega í gang. Ég var þó
ekki fyllilega ánægður með óhrein-
indin í söng Jóhönnu.
Magnús Ragnarsson var stjórn-
andinn, og stóð sig á margan hátt vel.
Auðheyrt var að hann er með mús-
íkalskari mönnum. Þótt ýmislegt hafi
verið að tæknilega séð var túlkunin
a.m.k. gædd rétta andanum. Takk
fyrir að leyfa okkur að heyra þessa
nýju útgáfu af Sálumessu Mozarts!
Langholtskirkja
Kórtónleikar
bbmnn
Messa í g-moll eftir Bach. Sálumessa
Mozarts. Flytjandi: Söngsveitin Fílharm-
ónía ásamt hljómsveit. Einsöngvarar:
Hallveig Rúnarsdóttir, Jóhanna Ósk
Valsdóttir, Gissur Páll Gissurarson,
Ágúst Ólafsson. Stjórnandi: Magnús
Ragnarsson.
JÓNAS SEN
TÓNLIST
Massaður Bach, nýr Mozart