Morgunblaðið - 14.03.2011, Side 21

þeirrar gæfu aðnjótandi að ná
slíkum aldri, upplifað tímana
tvenna. Amma var þar engin
undantekning. Hún hafði upp-
lifað sögulega atburði, átt sínar
sorgarstundir og unnið stóra
sigra.
Ég varð þeirrar gæfu aðnjót-
andi sem ungur drengur að
kynnast ömmu nokkuð vel. Á
um 10 ára tímabili áranna 1974-
1983 dvaldi ég öll sumur hjá
ömmu og afa á Sigló. Þetta voru
góðir tímar. Frændur átti ég
líka á sama aldri á Sigló. Amma
kunni vel á gauraganginn sem
okkur fylgdi. Taumurinn var
slakur, en þó vissum við alltaf
nákvæmlega hvar línan lá. Hún
vissi líka alveg upp á hár að eftir
blóðuga túttubyssubardaga,
rassblautar veiðiferðir og
krambúleraðar sprönguæfingar
þurftum við heimabakað trölla-
brauð með miklu smjöri og ekk-
ert grænmetisrugl.
Amma hugsaði vel um bæði
líkama og sál. Hún stundaði
sund og gönguskíði, náttúru-
skoðun og fjallgöngur. Hún söng
og lék ásamt því að vera virk í
hverskyns félagsstarfi sem Sigló
bauð upp á. Hún var frábær
handavinnukona og nutu margir
góðs af því.
Amma var stórglæsileg kona
og hugaði vel að útlitinu. Eitt
sinn man ég eftir því að hárlitun
mistókst hjá henni. Hárið sem
átti að verða fallega grátt varð
fjólublátt. Ekki lét amma þetta
á sig fá, gekk hnarreist um bæ-
inn eins og ekkert hefði ískorist
og skeytti engu hvað öðrum
fannst.
Fljótlega eftir að afi dó flutti
amma suður. Hún hélt reisn
sinni og glæsileika allt til síðasta
dags. Við áttum gott samtal
stuttu áður en hún kvaddi og
rifjuðum upp þessi góðu sumur
sem við áttum saman á Sigló.
Fas hennar og hæfileikar lifa
áfram um ókomna tíð í þeim
fjölmörgu afkomendum sem hún
og afi hafa eignast.
Minningin um ömmu Önnu
Júlíu lifir.
Eiríkur Haraldsson.
MINNINGAR 21
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 14. MARS 2011
✝ Erna E. Olsenfæddist í
Reykjavík 3. sept-
ember 1926. Hún
lést á Landakots-
spítala 5. mars
2011. Foreldrar
hennar voru hjón-
in Ingiríður Lýðs-
dóttir, f. 29. maí
1888 frá Hjalla-
nesi í Landssveit,
d. 9. september
1974, og Jentoft Gerhard
Hagelund Olsen, f. 22. apríl
1877 frá Tromsö í Noregi, d.
16. desember 1958. Systkini
Ernu voru Sigríður Karolina,
f. 13. apríl 1914, d. 6. júní
1959; Kristinn, f. 24. júní
1917, d. 28. janúar 2001;
Olafía, f. 17. nóvember 1918,
d. 14. apríl 1993; Gerhard, f.
16. janúar 1922, d. 4. júlí
Eggertsdóttir; Ellen Ragn-
heiður, f. 20. apríl 1962, maki
Hjörtur Cýrusson og Arnar,
f. 20. apríl 1962, maki Stein-
unn Heiðbjört Hannesdóttir.
Barnabörn eru 11 og barna-
barnabörn eru 8.
Erna og Jón hófu búskap á
Túnsbergi við Starhaga og
bjuggu þau að mestu í höf-
uðborginni og síðustu árin í
Eiðistorgi 5, Seltjarnarnesi.
Erna gekk í Miðbæjarskóla
og stundaði síðar hús-
mæðranám í Svíþjóð. Hún
vann síðan um tíma í Ramma-
gerðinni.
Á þeim árum sem Erna og
Jón ráku og áttu Hjólbarða-
viðgerðir Vesturbæjar sá hún
um fjárreiður og bókhald.
Umfram allt helgaði Erna líf
sitt uppeldi barna sinna og
fjölskyldu og annaðist heimili
sitt af alúð.
Útför Ernu verður gerð frá
Dómkirkjunni í dag, 14. mars
2011, og hefst athöfnin kl. 15.
1989; Olav, f. 27.
júní 1924, d. 25.
júlí 1999; Alfred,
f. 10. september
1939, d. 1. ágúst
2009; Kristín , f.
25. júní 1932, d.
18. desember
2001.
Hinn 7. apríl
1951 giftist Erna
Jóni Ágústi Ólafs-
syni. Foreldrar
Jóns voru Ragnheiður Helga
Jónsdóttir frá Ísafirði, f. 22.
september 1884, d. 18. janúar
1964. og Ólafur Þorleifsson
ættaður úr Þingvallasveit, f.
23. ágúst 1870, d. 7. sept-
ember 1960. Börn Ernu og
Jóns eru Róbert, f. 5. mars
1949; Guðmundur Geir, f. 8.
desember 1951, d. 28. október
1983, maki var Guðrún Björk
Elsku hjartans Erna mín. Ég
þakka öll árin okkar, stundirn-
ar og tímann. Ég þakka fyrir
lífið og minningarnar.
Að minnast góðrar móður
er mannsins æðsta dyggð
og andans kærsti óður
um ást og móðurtryggð.
Hjá hennar blíðum barmi
er barnsins hvíld og fró.
Þar hverfa tár af hvarmi
og hjartað fyllist ró.
(Freysteinn Gunnarsson)
„Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi.“
(Vald. Briem)
Til austursins eilífa, við hitt-
umst síðar.
Þinn elskandi eiginmaður,
Jón Ágúst.
Sumarið 1996 kynntist ég
tengdaforeldrum mínum fyrst
náið, en þá buðum við hjóna-
leysin Ernu og Jóni með okkur
í ferðalag. Ferðin byrjaði í
Stykkishólmi en þar dvöldum
við í litlu húsi sem við vorum
með að láni. Strax þá um kvöld-
ið kynntist ég einum af þeim
eiginleikum Ernu sem mér
fannst mjög einkennandi fyrir
hana: „Sælla er að gefa en
þiggja“ og á ég þá við í sem
víðustum skilningi þess. Um
kvöldið þegar gengið var til
náða vildi Erna endilega eft-
irláta okkur eina tvíbreiða rúm-
ið sem var á staðnum og taka í
staðinn bedda sem rétt rúmaði
tvo. Eftir töluverðar rökræður
var hægt að koma því svo fyrir
að Erna þáði hjónarúmið að
lokum ásamt Jóni að sjálf-
sögðu, enda fór nokkuð vel á
með okkur hjónaleysunum á
þröngum beddanum, „ungum“
og ástföngnum. Við enduðum
síðan ferðina norður á Strönd-
um á ættaróðalinu í Kirkjubóli í
Staðardal, en þar stóð til meðal
annars að renna fyrir lax í
Staðará. Fyrri daginn byrjuð-
um við í efri parti árinnar í svo-
kölluðum Gljúfrum en nokkur
gangur er á svæðið og erfitt að
klöngrast niður í Gljúfrin. Ekki
kvartaði Erna þó fótalúin væri
og studdi Jóni hana niður að
ánni. Þegar þangað var komið
beitti Jón maðki á öngulinn og
lét Ernu hafa stöngina. Þarna
upplifði ég síðan annan þann
eiginleika Ernu sem mér fannst
alla tíð einkenna hana, en það
var þessi fullkomna ró sem alla
tíð umlukti hana og hvað hún
virtist oft á köflum vera svo
fullkomlega sjálfri sér nóg. Mér
er mjög minnisstæð mynd í
huga mér af henni þar sem hún
situr með stöngina þarna í
Gljúfrunum rólynd með ein-
dæmum og nýtur greinilega
þess góða veðurs sem var og
náttúrufegurðarinnar og ég er
þess fullkomlega viss að Ernu
gat ekki staðið meira á sama
hvort fiskur biti á eða ekki.
Það er ekki hægt að kveðja
Ernu nema minnast á hið ein-
staka samband sem hún og Jón
áttu. En það auðkenndist svo
greinilega af mikilli væntum-
þykju og vinskap, þannig að
okkur sem vorum vitni að og
upplifðum hlýnaði ósjálfrátt um
hjartarætur. Þannig að koma
inn í það andrúmsloft sem ríkti
á Eiðsgrandanum var einstak-
lega notalegt og ekki þótti
börnunum leiðinlegt að fara í
heimsókn til ömmu og afa, enda
einnig alltaf passað upp á að til
væri íspinni í frystinum þegar
þau kvöddu. Takk kærlega
Erna fyrir allar góðu stund-
irnar og við fjölskyldan eigum
eftir að verma okkur við kærar
minningar um ókomin ár.
Hvíl í friði.
Hjörtur Cýrusson.
Það eru liðin 23 ár síðan ég
tengdist fjölskyldu Ernu Olsen.
Þetta hafa verið ár vináttu og
virðingar við hægláta og góða
konu. Hennar hugsjón var vel-
ferð fjölskyldunnar og að öllum
liði vel. Erna var eins og krist-
alblómið á náttborðinu mínu
sem endurkastar geislum sól-
arinnar þegar hún skín. Og það
birtir í nærumhverfinu og hlýn-
ar. Þetta blóm gaf hún mér fyr-
ir alllöngu þegar þörf var á
fleiri geislum í lífinu.
Við þáttaskil í tilverunni
skjótast upp góðar minningar
um tímann á Bakkavörinni í
stóra fjölskylduhúsinu. For-
eldrarnir bjuggu á efri hæðinni
og tvíburarnir hvor í sinni íbúð-
inni niðri með sínar fjölskyldur.
Það var góður tími, líf og fjör,
sem náði hápunkti þegar haldið
var upp á þrítugsafmælin.
Kannski var það þá þegar
tengdaforeldrar mínir ákváðu
að nú væri komið nóg og tími
til að minnka við sig aftur. Bú-
setan á Sléttuveginum var
stutt, þau voru yngst í blokk-
inni og ekki tilbúin í sambýlið
þar. Næst lá leiðin á heimaslóð-
ir Ægisíðunnar, síðan á Sæ-
braut og loks á Eiðistorg. Þeim
óx ekki í augum að flytja og
búa sér fallegt heimili á nýjum
stað. Erna hafði alltaf gaman af
því að gera fallegt í kringum
sig. Bústaðurinn Ból var þeirra
annað heimili sem stækkaði
með fjölskyldunni jafnt og þétt
í gegnum árin. Þangað sækja
allir fjölskyldumeðlimir til að
eiga góðar stundir. Þar undi
tengdamóðir mín sér einnig vel
og sá um að allt væri til staðar
í Bóli.
Síðustu ár átti Erna við veik-
indi að stríða en naut óend-
anlegrar umhugsunar eigin-
manns síns. Það var einstakt að
kynnast kærleikanum og ást-
inni sem ríkti þeirra á milli. En
því sárari er söknuður þess
sem elskar út yfir hið óend-
anlega og bið ég góðan Guð að
styrkja tengdaföður minn í
sorginni. Ernu Olsen kveð ég
með þakklæti fyrir ljúfa og
góða samfylgd.
Ég kveð þig, hugann heillar
minning blíð,
hjartans þakkir fyrir liðna tíð,
lifðu sæl á ljóssins friðar strönd,
leiði sjálfur Drottinn þig við
hönd.
(Guðrún Jóhannsdóttir)
Guð geymi þig.
Steinunn H. Hannesdóttir.
Elsku besta amma okkar, þú
varst alltaf svo ljúf og góð.
Minningu þína við geymum í
hjörtum okkar. Alltaf þegar við
lítum upp til himna vitum við
að þú ert með okkur. Við kom-
um til með að sakna hjarta-
hlýju þinnar og hugsa til þín á
hverjum degi. Takk fyrir að
vera besta amma í heimi.
Elsku besta amma mín,
enn ég man hve höndin þín
undurmjúk og ástrík var.
Alltaf mér til huggunar
var höndin þín, elsku amma.
Tíðum straukstu tár af kinn,
tókst í fangið drenginn þinn,
klappaðir honum á kollinn rótt
kysstir og bauðst svo góða nótt.
Góða nótt, elsku amma.
(Jón Heiðar)
Þín ömmubörn,
Egill Kári, Anna Guð-
laug og Ólafur Valur.
Erna Olsen
✝ Kristinn Vign-ir Helgason
fæddist í Keflavík
27. desember
1931. Hann lést að
heimili sínu 5.
mars 2011.
Foreldrar hans
voru hjónin Helgi
Kristinsson, f. 13.
maí 1901, d. 11.
september 1978,
og Inger Marie
Nielsen, f. 17. október 1907, d.
9. ágúst 2000. Systkini Krist-
ins eru. Guðmundur Helgi, f.
21. desember 1927, d. 8. maí
2007, Elvina, f. 23. júlí 1936,
Vigdís, f. 3. ágúst 1939, Jó-
inn, f. 24. febrúar 1961,
kvæntur Sigurborgu Krist-
jánsdóttur. Börn þeirra eru: 1)
Kristján Birnir, 2) Hákon
Burkni, 3) Hafdís Katja. Lang-
afa börnin eru orðin fjögur.
Kristinn kvæntist þann 8.
október 1966 Jófríði Björns-
dóttur, f. 29. október 1944,
dóttir þeirra er Inga Rún, f.
13. maí 1968.
Kristinn ólst upp í Keflavík
og fór ungur að vinna til sjós
og lands, m.a. hjá Esso og Ís-
lenskum aðalverktökum.
Lengst af vann hann þó hjá
Varnarliðinu og var deild-
arstjóri í birgðadeild. Þau
hjónin bjuggu í 30 ár í Voga-
hverfinu en síðastliðin 14 ár
að Heiðnabergi 11 í Reykja-
vík.
Útför Kristins fer fram frá
Langholtskirkju í dag, 14.
mars 2011, og hefst athöfnin
kl. 13.
hann, f. 6. ágúst
1949, kvæntur
Guðrúnu Ein-
arsdóttur.
Fyrri kona
Kristins var Þóra
Ósk Kristófers-
dóttir, þau skildu.
Synir þeirra eru
Helgi Vignir, f. 11.
desember 1956,
kvæntur Ásgerði
Jófríði Guðbrands-
dóttur. Börn þeirra eru: 1)
Guðmundur Óli, kvæntur
Hjördísi Albertsdóttur, 2)
Kristinn Vignir, sambýliskona
Birna Sigurðardóttir, 3)
Marsibil Ósk, 4) Víðir Óli. Þrá-
Það sem huggar er góðar
minningar. Pabbi minn var
nautnamaður í mat og drykk.
Oftar en ekki hringdi hann:
„Ætlarðu að koma í mat“? Sem
ég auðvitað játaði því ég var svo
góðu vön. Myndin var svona:
Kvöldfréttir á hæsta, hann að
elda matinn, yfirleitt veislumat
og með martini sér við hlið. Þess
vegna kann ég ekki að elda.
Annað sem huggar eru mynd-
irnar úr ferðalagi okkar þriggja í
janúar og þar sést hvað hann
naut sín vel. Ég er ólýsanlega
glöð og þakklát yfir þessari ferð.
Pabbi var ekkert að fara héðan
því hann var að plana ýmis fleiri
ferðalög í ár og næstu ár. Takk
fyrir allt, elsku pabbi minn. Ég
sakna þín.
Þín dóttir,
Inga Rún.
Elsku Bói. Það var mér mikils
virði á yngri árum, að þú, stóri
bróðir, varst ætíð nærri og ég
gat leitað til þín, en systkini okk-
ar þrjú höfðu flutt af landi brott
er ég var á barnsaldri. Ég leit
upp til þín og leitaði oft í fé-
lagsskap þinn sem lítill strákur.
T.d. þegar þú keyrðir stóra
Scania Vabis trukkinn sóttist ég
eftir að sitja í með þér í marg-
víslegum erindagjörðum víðsveg-
ar um Suðurnes og jafnvel til
Reykjavíkur. Þú varst töffari,
harður á skoðunum þínum og
fylgdist sérlega vel með lands-
og heimsmálum.
Minnisstæðir eru matmáls-
tímar heima á Vallargötunni á
sjötta og sjöunda áratugnum
þegar stóra lampaútvarpið var í
öndvegi og flutti fréttir sem
breyttu gangi veraldarsögunnar
og oftar en ekki hafðir þú eitt-
hvað til málanna að leggja. Ég
gat alltaf gengið að því vísu að fá
nýjustu Bítlaplötuna frá þér í
jólagjöf og fóru þær margan
snúninginn á veglegri steríóg-
ræjunni sem þú hafðir keypt í út-
löndum. Síðar kynntist ég töfr-
um óperutónlistar fyrir þitt
tilstilli.
Þú barst ávallt hag sona
þinna, Helga og Þráins, fyrir
brjósti og vildir þeim allt hið
besta. Þú varðst mjög hamingju-
samur þegar þú kynntist Jófý
þinni og þið eignuðust Ingu Rún
og blómstruðuð saman. Þið vor-
uð einstaklega samheldin og
kunnuð þá list að njóta lífsins á
margvíslegan máta. Alltaf var
frábært að koma í Heiðnabergið
til ykkar þar sem stórfjölskyldan
hittist gjarnan í jólaboðum.
Nú þegar komið er að leiðar-
lokum um sinn viljum við þakka
þér, kæri bróðir, fyrir samfylgd-
ina. Elsku Jófý, Inga Rún, Helgi,
Þráinn og fjölskyldur, megi
minningin um Bóa veita ykkur
styrk og yl.
Jóhann og Guðrún.
Þegar við hugsum um Kristin
eða Bóa eins og hann var ætíð
kallaður, kemur mynd upp í hug-
ann af glæsilegum manni, bein-
um í baki og spengilegum. Bói
var síungur og þótt árunum
fjölgaði þá breyttist hann lítið í
fasi og útliti. Fyrstu kynni okkar
af honum voru þegar hann kom
inn í fjölskylduna með Jófý syst-
ur og mágkonu og fannst okkur
hann vera töluverður heimsmað-
ur, vann á Vellinum og var með
dökkt yfirvaraskegg líkt og kvik-
myndastjörnurnar. Bói var mikill
matmaður og ákaflega góður
kokkur, ófáar veislumáltíðirnar
matreiddi hann handa okkur og
var líka einstaklega gaman að
elda handa honum, því hann naut
þess svo vel að borða góðan mat.
Bói var mjög gestrisinn og það
lýsir honum vel hve sjálfsagt
honum fannst að fjölskylda Jófý-
ar kæmi og gisti hjá þeim í borg-
arferðum og tók alltaf öllum opn-
um örmum. Bói var sérstaklega
barngóður og hafði ákaflega
gaman af börnum og hændust
þau að honum. Bói hafði gaman
af veiði og útivist og fór í nokkrar
veiðiferðir með mágum sínum og
þar, ekki síst, kom í ljós hans
dásamlega sérviska á ýmsum
sviðum sem okkur fannst svo
skemmtileg. Hann var ákafa-
maður í eðlinu, og duglegur við
veiðina og leið vel við ána og
þrátt fyrir að vera fyrst og
fremst borgarbarn þá naut hann
þess virkilega að vera úti í nátt-
úrunni. Hann var litríkur per-
sónuleiki og hafði ákveðnar skoð-
anir á ýmsum málum og ekki síst
á landsmálum og hikaði ekki við
að láta þær í ljós. Bói var tónlist-
arunnandi og hafði áhuga á óp-
erum og klassískri tónlist. Hann
hafði áhuga á íþróttum og ekki
síst á enska boltanum og fylgdist
vel með gengi liðs síns, West
Ham.
Við kveðjum með söknuði
kæran vin og vottum Jófý og
Ingu Rún, Helga og Þráni, og
barnabörnum innilega samúð og
biðjum guð að styrkja þau í sorg
sinni. Megi minningin um góðan
mann lifa í hjörtum okkar.
Árni og Þórey.
Það hefur enginn neina vissu
fyrir langri jarðvist. Að ná háum
aldri er annarrar merkingar nú
en fyrir fáum áratugum. Bói
hefði orðið áttræður síðar á
þessu ári en það datt engum í
hug sem hann þekktu. Svo vel
var hann á sig kominn. Var hann
andlega og líkamlega hraustur.
Hann fylgdist vel með þjóðmál-
um og hafði skoðanir á öllu. Las
enginn blöðin jafn vandlega og
hann nema ef vera skyldi Mogg-
ann að undanförnu. Hann var
sannfærður vinstrimaður, hélt
hann um þær skoðanir sínar
strangan vörð. Ævistarf hans var
þó fyrir bandaríska herinn eins
og margra annarra Suðurnesja-
manna. Mætti ætla að það hefði
stundum verið honum erfitt að
hafa slíkan vinnuveitanda en það
var aldrei á honum að finna.
Þrátt fyrir hina pólitísku trú var
hann mjög hrifinn af Bandaríkj-
um Norður-Ameríku. Fór hann
þangað oft, stundum mörgum
sinnum á ári. Hafði hann gaman
af að ferðast og fór víða með Jó-
fríði konu sinni. Við áttum með
þeim hjónum margar ánægju-
stundir á ýmsum stöðum í út-
löndum. Er nú þakkað fyrir sam-
veruna í öllum þeim ferðalögum
sem voru orðin mörg á sl. áratug-
um. Þó naut hann sín best í ferð-
um á skemmtiferðaskipum.
Komu þau hjónin nýlega úr vel
heppnaðri siglingu um Karíba-
hafið ásamt Ingu Rún dóttur
sinni. Er sú minning þeim mæðg-
um nú mjög dýrmæt. Best þótti
honum samt að vera heima með
bækur sínar og blöð og gömlu
kvikmyndirnar sem hann hafði
mikinn áhuga á. Í eldhúsinu réð
hann ríkjum. Var hann mjög góð-
ur kokkur og hafði mikinn áhuga
á mat og eldamennsku og enginn
blandaði „dry martíni“ betur en
hann enda treysti hann engum
betur en sjálfum sér til þess. Það
má segja að Bói hafi verið lífs-
nautnamaður um leið og hann
var hófsmaður. Samverustundir
með barnabörnunum voru hon-
um dýrmætar og var einstaklega
gaman að sjá hann leika við litlu
börnin sem voru orðin mörg.
Meðal áhugamála hans var enska
knattspyrnan. Fylgdi hann West
Ham og hafði gert í áratugi. Fór
hann stundum til Englands til
þess að horfa á fótbolta og fylgj-
ast með sínum mönnum. Hélt
hann alla tíð tryggð við félagið
þrátt fyrir misjafnt gengi þess í
gegnum tíðina. Þau hjónin höfðu
verið að horfa saman á leik West
Ham og Stoke. Í hálfleik bar
andlát hans að. Á einu auga-
bragði var hann allur.
Elsku Jófý og Inga Rún, við
vildum svo gjarnan vera með
ykkur og geta faðmað ykkur en
aðstæður haga því svo að við er-
um fjarri. Við hörmum það sárt
að geta ekki fylgt gömlum vini til
grafar.
Við sendum fjölskyldu Bóa
innilegustu samúðarkveðjur.
Minning um góðan mann lifir.
Margrét og Örn.
Kristinn Vignir
Helgason