Morgunblaðið - 14.03.2011, Side 20

20 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 14. MARS 2011
✝ Anna JúlíaMagnúsdóttir
fæddist í Vest-
mannaeyjum 7. júlí
1920. Hún lést á
dvalarheimilinu
Grund 6. mars
2011.
Foreldrar henn-
ar voru Magnús
Sigurðsson, sjó-
maður í Vest-
mannaeyjum, og
Filippía Þóra Þorsteinsdóttir.
Systkini Önnu Júlíu voru Krist-
inn, Þorbjörg Erna og hálf-
bróðir Óskar Magnússon.
Anna Júlía giftist 11. febrúar
1940 Guðbrandi Magnússyni, f.
1907 á Hólum í Steingrímsfirði,
d. 1994. Foreldrar hans voru
Magnús Steingrímsson og kona
hans Kristín Árnadóttir. Guð-
brandur var lengst af kennari
og skólastjóri á Siglufirði og
Akranesi, áður kaupfélags-
stjóri á Hólmavík. Anna Júlía
og Guðbrandur bjuggu nánast
alla sína búskapartíð á Siglu-
firði. Börn þeirra hjóna eru: 1)
Skúli, f. 1940, maki Þóra Björg
brands eru orðnir 75.
Jafnframt því að vera hús-
móðir á stóru heimili tók Anna
Júlía að sér ýmis störf, bæði
launuð og ólaunuð. Líklega ber
hæst söng hennar í mörgum
kórum sem starfræktir voru á
Siglufirði og einnig í Reykja-
vík, eftir að hún flutti þangað
árið 1996. Hún lærði söng m.a.
hjá Silke Óskarsson og Antoniu
Hevesi. Söng í kirkjukór Siglu-
fjarðar í áratugi, ásamt því að
sinna ýmsum störfum við kirkj-
una með Guðbrandi, sem var
þar meðhjálpari. Hún hafði
einnig umsjón með safn-
aðarheimili kirkjunnar. Annað
sem stendur upp úr er allt
hennar starf með leikfélagi
Siglufjarðar. Tók að sér mörg
stór hlutverk. Líklega er Halla í
Fjalla-Eyvindi hennar minn-
isstæðasta hlutverk. Hún starf-
aði lengi á saumastofunni Sal-
ínu og var þar meðeigandi. Hún
var í kvenfélagi, formaður or-
lofsnefndar húsmæðra og hafði
meðal annars umsjón með
Æskulýðsheimili Siglufjarðar,
svo fátt eitt sé nefnt. Síðustu
æviárin dvaldi Anna Júlía á
Grund við Hringbraut í Reykja-
vík.
Útför Önnu Júlíu fer fram
frá Grafarvogskirkju í dag, 14.
mars 2011, og hefst athöfnin kl.
13.
Guðmundsdóttir,
synir þeirra eru
Guðmundur Mar-
inó og Guð-
brandur. 2) Hildur,
f. 1941, maki Ævar
Sveinsson, börn
þeirra eru Sigrún,
Sveinn, Gunnar og
Viðar. 3) Filippía
Þóra, f. 1943 d.
1943. 4) Anna
Gígja, f. 1946, maki
Haraldur Eiríksson, börn
þeirra eru Agnes, Eiríkur og
Pétur. 5) Magnús, f. 1948, maki
Jónína Gunnlaug Ásgeirsdóttir,
börn þeirra eru Guðbrandur,
Ásgeir Rúnar, Anna Júlía og
Kristinn. 6) Kristín, f. 1950,
maki Friðbjörn Björnsson, börn
þeirra eru Björn Jörundur,
Anna Júlía og Ástrún. 7) Fil-
ippía Þóra, f. 1953, börn hennar
eru Freyja, Hlynur Þór, Berg-
lind Ósk og María Sif. 8) Þor-
steinn, f. 1962, maki Margrét
Dagmar Ericsdóttir, synir
þeirra eru Erik Steinn, Unnar
Snær og Þorkell Skúli. Afkom-
endur Önnu Júlíu og Guð-
Til að mála mynd móður okk-
ar í orðum þarf litrófið allt. Ekki
bara hennar mildu og dömulegu
tóna heldur einnig þá sterkari
sem gefa hinum þann kraft sem
situr eftir í endurminningunni
og litar tilveru eftirlifenda.
Mamma var dugnaðarforkur,
vel gefin og gædd mörgum hæfi-
leikum. Í skjóli og umönnun
góðrar móður nutum við list-
fengis hennar til munns og
handa. Öðrum gafst líka tæki-
færi til að kynnast þeim.
Ógleymanlegar persónur sem
hún túlkaði í leikhúsi, falleg
söngrödd og allt sem hún skap-
aði með handverki sínu bar
henni fagurt vitni. En hún var
ekki allra; stundum fámál en
stundum hrókur alls fagnaðar.
Henni var ekki tamt að tjá til-
finningar sínar og bar þær ekki
á torg. En það var aldrei vafi í
hennar huga þegar heimilið og
börnin voru annars vegar. Það
var henni heilagt og það sem
skipti höfuðmáli. Dugnaði henn-
ar var við brugðið og á þeim lífs-
brautum voru þau svo sannar-
lega samferða, hún og pabbi.
Það var líka nánast sama hvað
móðir okkar tók sér fyrir hend-
ur, allt umbreyttist það, varð
fallegt, gott og nytsamlegt.
Í uppvexti hennar var áfalla-
hjálp víðsfjarri hremmingum og
hrakförum daglegs lífs sem fólk
bjó þá við. Fyrir okkur sem allt
höfum getur verið erfitt að gera
sér í hugarlund vinnuhörku og
vökur fólks sem stóð eitt uppi
eftir erfið áföll. Hún var ekki há
í loftinu þegar faðir hennar lést
og í sömu viku lítil systir. Ef-
laust hafa þau ár mótað hana
fyrir lífstíð. Móðir hennar með
tvö ung börn ól tæpast í brjósti
stærri vonir um framtíðina en
að lifa af og koma þeim systk-
inum til manns. Tímans elfur
skilaði ekkjunni tveimur góðum
og mannvænlegum einstakling-
um.
Eftir stendur minning um
glæsilega og sterka konu, kost-
um prýdda en umfram allt góða
móður.
Við kveðjum með hlýju og
þökkum fyrir allt.
Fyrir hönd systkina,
Filippía Þóra
Guðbrandsdóttir.
Tengdamóðir mín, Anna Júl-
ía, átti ættir að rekja til Rang-
árvallasýslu og Svarfaðardals.
Faðir hennar, Magnús, úr Rang-
árvallasýslu og móðirin, Filippía,
frá Upsum í Svarfaðardal. Fað-
irinn var sjómaður og hafði út-
hald frá Vestmannaeyjum, móð-
irin húsmóðir. Magnús fórst í
skipsskaða á grynningum undan
Eyjafjöllum 30. mars 1927 með
vélbátnum Freyju frá Vest-
mannaeyjum.
Magnús og Filippía eignuðust
þrjú börn, yngst þeirra var Þor-
björg Erna. Hún lést á fjórða
ári og var jarðsungin sama dag
og faðir hennar. Hún í Vest-
mannaeyjum, hann uppi á landi.
Þannig voru samgöngur þá milli
lands og Eyja.
Eftir þessar hremmingar
flutti Filippía með börnin sín tvö
til Akureyrar. Foreldrar hennar,
Anna og Þorsteinn, höfðu þá
sest að á Akureyri. Anna Júlía
átti athvarf hjá móðurafa og
ömmu og eins hjá móðursystur
sinni Jónu og Kristni manni
hennar að Möðrufelli í Eyjafirði.
Lífsbaráttan var hörð á þess-
um árum, vafalaust kreppa á Ís-
landi þá, kannski ekki opinber.
Anna Júlía sagði mér frá lífs-
hlaupi sínu þannig:
„Ég fór að vinna fyrir mér
strax eftir fermingu. Ekki varð
skólagangan löng. Þegar ég
dvaldi í sveitinni sótti ég far-
skóla tvo vetrarparta, svo tvo
vetur í barnaskóla Akureyrar,
var í tíu ára bekk árið sem ég
fermdist. Ég missti úr heilan
vetur vegna veikinda, fékk lík-
lega berkla, var vistuð á sjúkra-
húsinu á Akureyri og síðan á
Kristneshæli. Þá gafst tími til að
lesa bækur og þarna voru bóka-
söfn. Ég kom mér í húsmæðra-
skóla þegar ég varð átján ára.
Sumarið eftir var ég á Möðru-
felli en þá bjó í Danmörku Þór-
unn móðursystir mín og maður
hennar. Þau voru barnlaus.
Fannst Þórunni tilvalið að ég
kæmi og væri henni til skemmt-
unar og yndisauka. Hún vildi
koma mér í söngnám. Þetta fór
allt út um þúfur er stríðið
braust út og skjólstæðingar
mínir fluttu í snatri heim. Í stað
þess að fara til Köben fór ég
sem ráðskona til kaupfélagstjóra
nokkurs á Hólmavík. Það var
vegna þess að góð vinkona mín á
húsmæðraskólanum á Laugar-
landi, hún Pettý, sagði að bróður
sinn vantaði myndarlega ráðs-
konu. Bróðirinn hét Guðbrandur
Magnússon, sem varð svo eig-
inmaður minn næstu 55 árin.
Um þá sögu og afleiðingar þarf
ég ekki að fjölyrða við þig. Um
störf mín er allt á hreinu; bara
húsmóðir.“
Anna Júlía var hinn mesti
dugnaðarforkur og stjórnsöm.
Heimili hennar var stórt og
vinna húsmóðurinnar mikil inn-
an og utan heimilis. Móðir henn-
ar Filippía dvaldi hjá henni síð-
ustu tíu ár ævi sinnar og var
dóttur sinni mikill styrkur.
Áhugamál Önnu Júlíu snerust
um sönglist og leiklist og var
þeim sinnt af sama dugnaði.
Hún söng í ýmsum kórum og
var endalaust á æfingum. Börn-
um hennar þótti stundum nóg
um og einhverju sinni spurði
dóttir hennar Anna Gígja hvort
þetta færi nú ekki að verða full-
æft. Þá var mamma hennar á ní-
ræðisaldri. Heimili Önnu Júlíu
og Guðbrands á Siglufirði var
sérstaklega glæsilegt og hús-
móðirin í sama stíl. Hún hugsaði
vel um líkama sinn og útlit,
stundaði ýmsar íþróttir og var
vel á sig komin nánast alla sína
tíð. Á þessari skilnaðarstundu
þakka ég samfylgdina.
Friðbjörn Björnsson.
Það er komið að kveðjustund,
en kynni okkar Önnu Júlíu
tengdamóður minnar hófust fyr-
ir 54 árum þegar við Skúli
geystumst norður á Siglufjörð á
Moskovitsinum hennar Pettý til
að heilsa upp á fjölskylduna. Var
mér þar tekið opnum örmum.
Árið 1961 dvöldum við hjá
þeim Önnu og Guðbrandi á
Siglufirði eitt sumar ásamt
Gumma syni okkar. Skúli var að
þéna peninga í síldinni og ég að
greiða hár.
Anna og systurnar pössuðu,
en Skúli átti eftir einn vetur í
rafmagnsdeild Vélskóla Íslands
og allir síldarpeningar voru
lagðir fyrir og notaðir um vet-
urinn. Það voru engin námslán á
þeim tíma.
Anna var ekki bara falleg
kona, hún var skarpgreind, ein-
staklega barngóð og fjölhæf á
svo mörgum sviðum. Á heimilinu
féll henni aldrei verk úr hendi
enda nóg að gera á stóru heim-
ili. Hún bakaði alltaf einu sinni í
viku, saumaði allt á börnin sín
og sjálfa sig og fór létt með það.
Hún keypti prjónavél og prjón-
aði peysur á börnin sín eins og
hún hefði aldrei gert annað.
Fjögur barnanna voru heima,
Anna Gígja, Maggi, Stína og
Pía. Steini fæddist ári seinna,
1962. Átti ég yngri son minn á
sama ári, ég man þegar hún
skrifaði mér og sagðist líka eiga
von á barni, en henni fannst það
ekki sniðugt þá. En þetta þykir
bara flott í dag.
Ung að árum missti hún
pabba sinn, en bátur hans fórst
við Vestmanneyjar í fiskiróðri.
Nokkrum dögum seinna dó
yngri systir hennar úr sjúkdómi,
og voru feðginin jörðuð saman.
Eftir þetta áfall fluttu þær
mæðgur norður til Akureyrar
ásamt Kidda bróður Önnu.
Skólagangan var stopul eins og
gengur hjá fólki í litlum efnum.
18 ára gömul fór hún í Hús-
mæðraskólann á Laugalandi.
Þar kynntist hún verðandi mág-
konum sínum, Pettý og Boggu,
en eftir skólaárið bað Pettý
hana að gerast ráðskona hjá
Guðbrandi bróður þeirra, en
hann var kaupfélagsstjóri á
Hólmavík. Þau felldu hugi sam-
an og giftust.
Skúli fæddist á Hólmavík en
öll hin 7 börnin á Siglufirði. Þar
bjuggu þau mestallan sinn bú-
skap utan 2 ár á Akranesi, en
Guðbrandur var gagnfræða-
skólakennari alla tíð. Hún Anna
hafði brennandi áhuga á tónlist
og söng í kirkjukór Siglufjarðar
í rúmlega 40 ár. Einnig notfærði
hún sér alla þá sérkennslu í
söng sem henni bauðst. Leik-
félag Siglufjarðar var stór hluti
af lífi hennar til margra ára.
Hún var meðeigandi í „Sauma-
stofunni Salínu“ og vann þar
hálfan daginn, einnig sá hún um
æskulýðsheimilið (tómstunda-
hús). Þegar Orlofsnefnd hús-
mæðra á Íslandi var stofnuð var
hún kosin formaður á Siglufirði
og gegndi hún þessu starfi í
mörg ár og var fararstjóri í öll-
um þeirra orlofsferðum.
Eftir að hún flutti suður hélt
hún áfram að syngja með kór
eldri borgara, Senjorítunum, og
söng stundum einsöng. Hún fór
í öll söngferðalög innanlands
sem utanlands meðan hún hafði
heilsu til. Síðustu ár ævinnar
dvaldi hún á hjúkrunarheimilinu
Grund við gott atlæti, hlýju og
umönnun starfsfólks. Ég á eftir
að sakna heimsóknardaganna og
kaffisopans okkar saman, en allt
hefur sinn endi. Takk fyrir allt
sem þú varst okkur. Guð þig
geymi.
Þóra Björg Guðmundsdóttir.
Mig langar til að votta öllum
ættingjum Önnu Júlíu mína
dýpstu samúð. Þegar ég hitti
Önnu Júlíu í fyrsta skipti sum-
arið 2004 var ég svolítið stressuð
þar sem ég hafði heyrt að hún
gæti verið mjög ákveðin. Hún
tók mér afar vel þótt hún væri
forvitin um mína hagi en spurn-
ingar hennar voru afar elskuleg-
ar. Ég var spurð út í menning-
arlegan bakgrunn minn og
menntun og varð mjög hissa
þegar ég heyrði hve mikil
tungumálamanneskja Anna Júl-
ía var, hún var svo góð í ensku
og þýsku. Að sjálfsögðu má ekki
gleyma sönghæfileikum hennar
sem voru hreint ótrúlegir. Með-
an á heimsókn minni stóð var
hún syngjandi sí og æ og stund-
um hélt ég að hún hefði jafnvel
frekar kosið að syngja en tala.
Eftir heimsóknina fannst mér
sem nú væri ég í hennar augum
ein af fjölskyldunni, að hún hefði
lagt blessun sína yfir samband
mitt og Péturs Haraldssonar –
en hann er eitt ömmubarnið.
Fjögurra ára dóttir okkar Pét-
urs, Daphne Ylfa, og tveggja ára
dóttir okkar, Zoé, hittu lang-
ömmu nokkrum sinnum í heim-
sóknum okkar til Íslands. Sum-
arið 2010 fóru þær systur með
pabba sínum og ömmu Önnu
Gígju að heimsækja langömmu á
Grund í síðasta skipti. Það vildi
til að á meðan á heimsókninni
stóð var boðið upp á harmóniku-
leik, söng og dans sem Daphne
Ylfa og Zoé tóku þátt í með
ömmu og langömmu. Daphne
var svo hrifin af þessu að hún
minnist reglulega á heimsóknina
á Grund og lýsir því „þegar við
sungum og dönsuðum með lang-
ömmu“. Þær systur hafa greini-
lega erft eitthvað af músík- og
söngáhuga langömmu.
Í minningunni lifir vingjarn-
leg, óvanaleg og háttvís kona.
Hvíldu í friði, elsku amma.
Soo-Kyung Pak-
Haraldsson, Frankfurt,
Þýskalandi.
Mig langar í örfáum orðum að
minnast ömmu minnar, Önnu
Júlíu Magnúsdóttur, sem lést
sunnudaginn 6. mars sl.
Amma Anna Júlía varð næst-
um 91 árs. Eins og gefur að
skilja hefur fólk sem verður
Anna Júlía
Magnúsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Frú Anna Júlía Magn-
úsdóttir var félagi í kór
Félags eldri borgara í
Reykjavík um árabil.
Hennar fallega sópran-
rödd gladdi bæði sam-
starfsfólk og áheyrend-
ur.
Það sópaði að Önnu
Júlíu, hvar sem hún fór.
Og það var gott að eiga
hana sem vin og félaga í
hópnum.
Kórfélagar senda
börnum Önnu og afkom-
endum öllum innilegar
samúðarkveðjur. Kór-
félagar sakna vinar í
stað.
Við kveðjum Önnu
Júlíu með upphafslínu
rússnesks lags sem hún
og kórfélagar unnu
mjög: „Gengin er sól að
grænum viði.“
F.h. kórs FEB í
Reykjavík,
Kristín Pjetursdóttir.
✝ Ásta Björns-dóttir fæddist
22. maí 1921 í
Reykjavík.
Hún lést á Land-
spítalanum í Foss-
vogi 5. mars 2011.
Ásta var dóttir
hjónanna Björns
Eyvindssonar f. 25.
júní 1883 að Akra-
koti, Innri-
Akraneshreppi, d.
22. nóvember 1928, og Arnfríðar
Jónsdóttur, f. 15. nóvember
1895, að Stóru-Vogum, Vatns-
leysustandar-hr., d. 28. janúar
1985. Systir Ástu var Hulda, f.
17. sept. 1922, d. 18. jan. 1983.
Ásta giftist 25. maí 1939, Stef-
áni Sigurðssyni, f. 6.mars 1910
að Einholtum, d. 1988. Þau
skildu.
Börn þeirra eru: Björn Sig-
urður f. 1940, kvæntur Þorgerði
Sigurjónsdóttur f. 1943. Börn
esdóttur f. 1954. Þeirra börn eru
Elfa f. 1975, Bryndís f. 1979 og
Jóhannes Arnar f.1988. Svein-
björn f. 1952, var kvæntur Önnu
Kristínu Pétursdóttur f. 1956.
Þau skildu. Þeirra börn eru
Birna f. 1974, Íris f. 1974 og
Kristrún f. 1975. Börn Svein-
björns og Christinu Gram eru
Matthias f. 2004 og Sandra f.
2005. Guðmundur f. 1954,
kvæntur Árnýju Jónínu Leifs-
dóttur f. 1956, d. 1979. Dóttir
þeirra er Árný Jónína f. 1979.
Dóttir Guðmundar og Jónu
Lovísu Jónsdóttur er Kristín
Ásta f. 1993. Jón Ívar f. 1955.
Auk þess ólu þau Ásta og Guðjón
upp sonardóttur sína Árnýju
Jónínu Guðmundsdóttur.
Ásta var fyrst og fremst hús-
móðir en starfaði um tíma við
fiskvinnslu og í þvottahúsi.
Barnabörn Ástu eru 19, barna-
barnabörn eru 22 og barna-
barnabarnabörn eru 3.
Útför Ástu fer fram frá Breið-
holtskirkju í Mjódd mánudaginn
14. mars 2011 og hefst athöfnin
kl. 13.
þeirra eru Stefán f.
1965, Eyþór f. 1967,
Ellert f. 1970 og
Sigurjón Arnljótur
f. 1960. Stella f.
1941, gift Ásmundi
Reykdal f. 1945.
Börn þeirra eru Jó-
hann Kristján f.
1966 og Ögmundur
Eggert f. 1968. Fyr-
ir átti Stella þá Stef-
án Örn f. 1962 og
Guðjón Sævar f. 1963.
Dóttir Ástu og Sigurvins
Bergssonar er Hulda f. 1947, gift
Halldóri Sigurðssyni f. 1945.
Börn þeirra eru Hólmfríður f.
1964 og Sigurður Svan f. 1967.
Árið 1949 hóf Ásta sambúð
með Guðjóni Sveinbjörnssyni f.
3. des 1929 að Stíflisdal. Þau
gengu í hjónaband 3. sept. 1966.
Synir þeirra eru 4.
Logi Arnar f. 1951, kvæntur
Jóhönnu Guðbjörgu Jóhann-
Í dag fylgi ég til hinnar hinstu
hvílu Ástu ömmu minni. Þrátt
fyrir að ég hafi alla tíð kallað
hana ömmu var hún mér svo
miklu meira en það, því í raun var
hún líka mamma mín. Mömmu
minni kynntist ég aldrei en hún
lést aðeins þremur dögum eftir
að ég kom í heiminn. Þegar pabbi
þurfti að snúa aftur til vinnu
vantaði því einhvern til að hugsa
um mig á meðan. Skilst mér að
nokkrir kostir hafi verið skoðaðir
en enginn reynst álitlegur. Velti
þá afi upp þeim möguleika við
ömmu hvort hún vildi ekki taka
verkefnið að sér en á þeim tíma
var amma í vinnu hjá Fönn. Úr
varð að amma bauðst til að hætta
í vinnunni og að taka að sér að
gæta mín. Nokkrum árum síðar
var svo tekin sú ákvörðun að
framvegis yrði heimili mitt hjá
ömmu og afa, en þar hafði víst
mikið að segja hversu hænd ég
var orðin að þeim. Ekki sneri
amma aftur til vinnu utan heim-
ilisins heldur tók hún á móti mér
að skóladegi loknum. Tel ég að
allar þessar ákvarðanir hafi verið
mér mjög gæfuríkar og lagt
grunninn að því hvar ég er í dag.
Gleymi ég því seint hvað amma
var einstaklega stolt þegar ég út-
skrifaðist sem stúdent frá
Menntaskólanum við Sund og
með embættispróf í lögfræði frá
Háskóla Íslands. Hjá ömmu og
afa fékk ég sannkallað prinsessu-
uppeldi og var þar stjanað við
mig á allan mögulegan hátt. Mun
ég seint fást til að viðurkenna á
prenti allt það sem þau hafa gert
fyrir mig. Þegar ég hugsa til baka
koma líka upp margar góðar
minningar. Það sem mér finnst
standa upp úr tengist þó ekki sér-
stökum atburðum heldur fyrst og
fremst sá mikli og góði tími sem
við höfðum saman frá degi til
dags því ávallt gaf hún sér tíma
til að leika við mig eða sitja hjá
mér. Er ég einnig sérstaklega
þakklát fyrir það að amma lifði
það að sjá mig verða móður og
ganga í hjónaband. Hefði brúð-
kaupsdagurinn ekki verið jafn
gleðilegur ef ömmu hefði ekki
notið þar við.
Amma var lifandi persónuleiki,
dugleg, vinnusöm og hugsaði vel
um heimilið og okkur sem þar
bjuggum. Þannig vakti amma að-
dáun margra í hverfinu þegar
hún arkaði í hinn enda þess til að
kaupa í matinn og bar alla pokana
heim, niður í Mjódd til að fara í
bankann og upp í efra Breiðholt
til þess að ná í bækur á bókasafn-
ið án þess að henni fyndist það
neitt tiltökumál. Amma var einn-
ig nægjusöm og nýtin. Þannig
urðu til að mynda fermingar-
skórnir mínir síðar að spariskóm
ömmu. En fyrir mér var amma
fyrst og fremst góð og er það sú
tilfinning sem mun ávallt lifa með
mér. Veit ég í huga mér að þó
amma hafi kvatt þá er hún ekki
farin.
Hvíl í friði, amma mín.
Þín
Árný.
Ásta Björnsdóttir