Dagblaðið Vísir - DV - 10.01.2004, Síða 32

32 LAUGARDAGUR 10. JANÚAR 2004
Fókus DV
Tina litla Garrington naut lífsins ásamt vinum sínum í sundlauginni i Stourbridge á sólríkum sumar-
degi árið 1971. Brian Smith, fangi í leyfi, var einnig í sundlauginni og fylgdist grannt með börnunum.
Það átti eftir að draga dilk á eftir sér.
Siindferöin endaði
meö skelfingu
Eftirþví leið á kvöldið tóku áhyggj-
urnar þó að gera vart við sig og þeg-
ar litla stúlkan hafði ekki skilað sér
klukkan 21 hófu Garrington-hjónin
að hringja í vini hennar.
„Halló, mamma," kölluðu tví-
burarnir til móður sinnar þegar þeir
komu heim eftir skemmtilega sund-
ferð í júní 1971. „Hvar er 'l'ina?"
spurði móðir þeirra og tvíburarnir
sögðu að hún hefði orðið eftir í
sundlauginni. Frú Garrington hugs-
aði ekki meira um það í bili enda al-
vön því að tíu ára dóttir hennar væri
úti með vinum sínum. Fjölskyldan
bjó í Stourbridge í West Midlands í
Bandaríkjunum.
Frú Garrington bar fram síðdeg-
iskaffið en ekkert bólaði á telpunni.
Hún ræddi málið við eiginmann
sinn sem sagði henni að hafa ekki
óþarfa áhyggjur. Eftir því leið á
kvöldið tóku áhyggjurnar þó að gera
vart við sig og þegar litla stúlkan
'k?** hafði ekki skilað sér klukkan 21 hófu
Sérstæð sakamál
Garrington-hjónin að hringja í vini
hennar. Símtölin voru mörg en báru
því miður engan árangur og á end-
anum voru Garrington-hjónin sam-
mála um að þau þyrftu að gera lög-
reglu viðvart.
„Heldurðu að eitthvað hafi kom-
ið fyrir“? spurði frú Garrington
mann sinn. Hann neitaði því en
sagði lögregluna betur færa til að
leita stúlkunnar.
Skórinn fannst fyrst
Lögreglumenn komu ab vörmu
spori að heimili Garringtoa-fjölskyld-
unnar og fengu upplýsingaf um ferðir
stúlkunnar. Ljósmynd og lýsing á
fatnaði Tinu var síðan send öllum
nærliggjandi lögreglustöðvum og
skipulögð leit hófst síðar um kvöldið.
Það var orðið dimmt og þurftu leitar-
menn að nota sterka ljóskastara við
leitina. Tólf stundir voru frá því bræð-
ur Tinu skildu við hana í sundlauginni
og leitarmönnum hraus hugur við því
sem þeir kynnu að finna.
Næsta morgun hafði leitin engan
árangur borið. Dagsbirtan var til góðs
og leitarmenn ákváðu að 'þyrja aftur
við sundlaugina og vinna sig þaðan.
Ekki leið löng stund þar tú einn lög-
reglumannanna hrópaði upp yfír sig.
Yfírlögregluþjónninn, Robert Booth,
hraðaði sér á staðinn. „Ég held að
þetta sé telpnaskór," sagði lögreglu-
þjónninn við Booth sem skoðaði öll
ummerki af mikilli varfærni. „Hann
passar við lýsingu foreldranna," sagði
Booth.
Fleiri lögreglu- og leitarmenn vom
kvaddir á svæðið og hófst nú mjög ná-
kvæm leit. Fáeinum mínútum síðar
fundu lögreglumenn það sem þeir
voru að vona að þeir fyndu ekki. í háu
grasinu lá líkami lítilllar telpu. Yfirlög-
regluþjónninn, Booth, kallaði úr rétt-
Fáeinum minútum
síðar fundu lögreglu-
menn það sem þeir
voru að vona að þeir
*Jyndu ekki.
arlækni og tæknimenn á vegum lög-
reglunnar. Lögreglumenn vom sendir
að sækja Garrington-hjónin. Þau
staðfestu að um dóttur sína væri að
ræða.
Réttarlæknirinn sagði að stúlkan
hefði verið kyrkt en hann gæti ekki
svarað hvort hún hefði orðið íyrir kyn-
ferðisofbeldi að svo stöddu. Frekari
rannsóknir myndu leiða það í ljós.
Um kvöldið bámst svo niðurstöður
rannsóknarinnar; Tina hafði verið
kyrkt en ekki orðið fyrir líkamlegu of-
beldi af öðm tagi. Það vakti þó athygli
að sæði fannst á fötum hennar utan-
verðum.
Lýsingin passaði við fanga
Lögreglan hóf aftur að yfirheyra
bæjarbúa og alla þá sem voru í
sundlauginni á sama tíma og Tina.
Þar á meðal vom þær Jane, átta ára,
og Anna, tíu ára. Þær greindu frá
fullorðnum manni sem hefði leikið
við þær í sundlauginni. Þær sögðu
manninn um þrítugt, stuttklipptan
og með dökkt hár. Stúlkurnar sögðu
manninn hafa haft undarlegan
munnsvip og lýstu honunt svo nán-
ar. Þær sögðu krakkana hafa leikið
við manninn í lauginni. Þær vissu þó
ekki til þess að Tina hefði farið með
honum eftir sundið.
„Það er eitthvað sem við sjáum
ekki,“ sagði Booth áhyggjufullur,
„stelpurnar lýstu manninum af ná-
kvæmni. Mér fannst þetta með
munnsvipinn hringja bjöllum en ég
Fangi í helgarleyfi Brian Smith vari helg-
arleyfi frá Stafford-fangelsinu. Hann flæktist
um og fór meðal annars í sund i Stourbridge,
þar sem hann hitti Tinu litlu. Sá fundur átti
eftir að enda með skelfingu.
kem því ekki fyrir mig.“ Vegatálmar
vom settir upp við allar útgöngu-
leiðir bæjarins og lýsing telpnanna á
manninum var send til lögreglu-
stöðva. Þá var lýsing send til tækni-
deildar sem sendi svar nánast um
hæl. Lýsingin passaði við mann að
nafni Brian Smith, 30 ára, smá-
glæpamann. Smith hafði margoft
setið í fangelsi fyrir þjófnað, innbrot
og skjalafals. Hann var ekki þekktur
fyrir ofbeldi. Þá sýndu skjölin að
hann afplánaði dóm í Stafford-fang-
elsinu í um 60 kilómetra fjarlægð frá
Tíu ára fjörkálfur Tina litla Garrington átti
marga vini og var vön að vera löngum
stundum úti að leika sér. Þegar hún skilaði
sér ekki heim fyrir myrkur tóku foreldrar
hennar að óttast um hana. Umfangsmikil
leit hófst og i fyrstu fannst hvorki tangur né
tetur aflitlu stúlkunni.
Stourbridge. Lögreglan hafði þegar
samband við fangelsið og þar feng-
ust þær upplýsingar að Smith væri
um það bil að ljúka fjögurra ára af-
plánun. Það sem skipti þó mestu var
að fangelsisyfirvöld sögðu hann í
helgarleyfi og ekki væntanlegan aft-
ur fyrr en daginn eftir.
Geðjsúkur en sakhæfur
Lögreglumenn biðu ekki boð-
anna og ákváðu að heimsækja þegar
í stað móður Smith, sem bjó einmitt
í Stourbridge. Þeir knúðu dyra og
frú Smith bauð lögreglumönnunum
til stofu. Hún kallaði á son sinn og
sagði honum að lögreglan vildi hafa
tal af honum. Brian Smith kom fölur
og fár niður stigann og heilsaði lög-
reglumönnunum. Þeir gengu beint
til verks og spurðu Brian hvort hann
þekkti Tinu Garrington. Þeir sýndu
mynd af telpunni. Smith neitaði
allri aðild að málinu og sagðist
aldrei hafa séð telpuna. Hann féllst
á að taka þátt í sakbendingu á lög-
reglustöðinni. Ungu stúlkurnar,
Jane og Anne, hugsuðu sig um í ör-
skamma stund áður en þær bentu á
Brian Smith. „Þetta er maðurinn
sem var í lauginni," sögðu þær ein-
um rómi.
Eftir þetta sá Brian að málið var
tapað og hann játaði fyrir lögreglu
að hafa banað Tinu litlu. Hann bar
við minnisleysi og sagðist ekki geta
rifjað upp atburði af neinni ná-
kvæmni. Þannig fengust elcki viðun-
andi skýringar á sæðinu sem rann-
sókn leiddi í ljós að var úr Brian.
Brian Smith var ákærður fyrir
morð og hófust réttarhöld yfir hon-
um fáeinum vikum síðar. Þrátt fyrir
að því væri haldið fram fyrir réttin-
um að hann þjáðist af geðsjúkdómi
og væri siðblindur þá var hann tal-
inn sakhæfur. Kviðdómur var að-
eins tvær stundir að komast að nið-
urstöðu í málinu. Brian Smith var
sekur um morð og dómurinn var
lífstíðarfangelsi.