Foreldrablaðið - 01.01.1962, Blaðsíða 26

sér Íestexta, við það tengdist oft átthaga-
fræði lestrinum. Texta með spuming-
um, sem hörfnin skrifuðu, áttu þau síð-
an að setja rétt svar við. I fyrstu var
svarið já eða nei, síðan þyngri orð.
Kennarinn gat með þessu móti fylgzt
með, hvort barn gæti lesið sér að gagni
eða ekki. Alltaf vöktu þessir tímar gleði
og mikla ánægju. Áður en skrifað var,
æfði hún mikið loftskrift á stöfum, orð-
um og heilum setningum. Eftir loft-
skrift á orðum, skrifaði kennari á töflu,
þá skrifuðu börnin loftskrift, síðan skrif-
uðu þau á blöðin. Börnin horfi svo lengi
á orðið á töflu, að þau kunni að skrifa
það. „Þetta er grundvöllur þess, að bam-
ið sjái orðin fyrir sér og lesi síðan rétt,'1
sagði frúin. Oft var mikil hópvinna,
og voru þá tveir lestextar misþungir.
Skriftarkennslu var byrjað á eftir sum-
arfrí, eða í ágúst. Blýantur var notað-
ur í upphafi hennar og fram í desem-
ber, þá tók við blekskrift. Mér fannst
skriftin, borin saman við hérna, hom-
ótt, hroðvirknisleg, já og ljót. Þegar ég
hafði orð á þessu, þá sýndi frúin mér
skriftarbók, sem hún átti frá í gamla
daga, þ. e. fyrir og yfir stríðsárin. Þar
líktist hún okkar formföstu, mjúku bog-
línum. Er ég hafði orð á, að þessu geðj-
aðist mér betur að, var svarað: „Þetta
er gamaldags, enda skrifa engir full-
orðnir svona. Skriftina á að nota, til
að festa hugsunina, það vitum við öll.“
öðm hvoru fengu bömin lítil blöð
til að æfa orð á í fegurðarskrift, en þá
var mest unnið að hlutföllum skriftar-
innar og áferð á blaði, en minna úr
stafadráttum.
Hvemig unnið er í eldri bekkjum,
bæði með skrift og annað, veit ég ekki,
því að þá heimsótti ég svo gott sem ekki.
Þá em hér nokkrar glefsur frá þeim
reikningstimum, er ég sá. Einkenni á
24 FORELDRABLAÐIÐ
þeim öllum er, hve mikið áhöld eru
notuð — ekki einungis í frumkennslu,
heldur og síðar, og hversu hægt og ró-
lega öll undirstaða aðferðar er byggð,
— virtist hreint og beint ekkert liggja
á, t. d. að færa þessa fyrstu reiknings-
kunnáttu inn í vinnubækur þar að lút-
andi. Löngu áður en bömum voru
kenndir drættir að tölustöfunum, gátu
þau lagt saman og dregið frá allerfið-
um dæmum. Að því er mér virtist, var
mest áherzla lögð á hugareikning, ekki
aðeins fyrsta skólaár, heldur og annað
og þriðja. Mjög vakti það eftirtekt
mína, hvernig hugareikningi var beitt
í sambandi við heimareikning. T. d.
virtist algengt í 8—9 ára bekkjum að
kennari safnaði saman heimareiknings-
bókum barnanna, þar sem þau skiluðu
skriflegum úrlausnum. Þá lét hann þau
taka upp rekningsheftið, líta á æfing-
amar, sem settar vom fyrir. Nú áttu
þau að gefa rétt svör við dæmunum,
þó nokkur dæmi hvert bam. Þetta gekk
eldsnöggt, því að mörg mundu utan að
svörin, önnur höfðu á valdi sínu og
voru leikin í að leggja saman með tug-
um og hundruðum. Oft og tíðum stór-
furðaði mig á þessum æfingum, og dáð-
ist ég mjög að leikni þessara ungu nem-
enda. 1 fyrstu hélt ég, að kennaramir
gerðu þetta, til að losa sig við að fara
yfir heimavinnu, en svo var alls ekki.
— f sambandi við áhöldin í reiknings-
tímum, tók ég eftir því, að kennarar
vom mjög persónulega bundnir við
áhöld og hafði eins og hver vanið sig á
að nota alltaf sín sömu áhöld. Þegar
ég bað um skýringu á þessu, fékk ég
svarið eitthvað á þessa leið: Einum
kennara henta þessi áhöld betur en
þeim næsta, og þá á ekki að þvinga
samkennarann til að nota þau áhöldin,
„sem mér henta bezt“, heldur verður