Foreldrablaðið - 01.01.1962, Qupperneq 28

kennslustofu sinni úti í glugga eða á
kennaraborði. En nú verða börnin
sjálf að annast vökvun og hirðu blóm-
anna. Algengt var líka að sá í þar til
gerða potta sumarblómum. Þá er tæki-
færið notað og kennt um allt þar að
lútandi. Fiskabúr voru og algeng í
göngum og yfirleitt önnuðust drengir
úr elztu bekkjum hirðu og gegningar
á þeim. Allt er reynt til að glæða skól-
ann lífi.
Ótalda á ég eftir enn eina grein í
sambandi við fyrstu byrjendur, en það
er „Schulkindergarten“ þ. e. skólaleik-
skólinn. Eins og nafnið ber með sér,
tilheyrir hann skólanum. 1 þennan
skóla, eða öllu heldur deild, eru látin
óskólaþroskuðu börnin, svo og þau, er
síðar koma í ljós í bekkjunum, og virð-
ast að einhverju leyti ekki geta fylgzt
með hinni almennu kennslu. Við þessa
skóla starfa þar til menntaðar fóstrur í
samráði við skólastjóra, og vinna þær
undir ströngu eftirliti.
Ekki virtist standa á skilningi for-
eldra, ef barn þeirra þurfti að sækja
þessa deild skólans, og á leikvelli voru
börnin ásamt hinum skólafélögunum,
ef skólaleikskólinn var í sama húsi.
Hjá hvorugum aðila virtist því niður-
læging vera fólgin í því að sækja þessa
deild, heldur gagnkvæmur skilningur.
Gæti ég trúað, að skólaleikskólastarfið
hefði þar drjúgum hjálpað til. Eftir á
að hyggja finnst mér hann með því at-
hyglisverðasta í skólastarfinu.
En áður en ég lýk máli mínu, vil ég
drepa á eitt tariði, sem vel er þess vert,
að því væru gerð betri og gleggri skil
en með einni eða tveimur setningum,
enda virtist mér það vera mikið brýnt
fyrir kennurum og kennaranemum í
,,Das Institut fúr Lehrerfortbildung“.
Okkur er það reyndar að engu
26 FORELDRABLAÐIÐ
ókunnugt. Það er: Hvernig veitum við
hinu einstaka bami athygli og hvemig
reynum við að kerma því? Mjög fljótt,
hvað námsgetu snertir, verða okkur
ljós afburðabörnin, þau duglegu í
bekknum, og jafnframt þau getuminni.
Margir sérmennta sig og sérhæfa fyr-
ir kennslu þeirra síðar nefndu, sem
nauðsynlegt er og sjálfsagt. En hvað er
gert fyrir miðlungsbörnin. Minnumst
þess, að þau eiga líka sinn rétt til
kennslu. Og oft reynast þau og verða
nýtustu og þörfustu þjóðfélagsþegn-
arnir.
En út fyrir landsteinana þurfum við
ekki að fara til að fá vissu fyrir því,
að í öllu kennslustarfi er sama barátt-
an, baráttan fyrir því, að allir fái lært
og fái kennslu við sitt hæfi, til þroska
í starfi, uppörvunar í getu og árang-
urs í námi.
„Hin Ijúfa sönglist leiðir á lífið fagrán blae."