Foreldrablaðið - 01.01.1962, Blaðsíða 14

sem hann hlaut að slá. Hefði hann
elcki gert það, væri 1. gr. markleysa ein
og óskhyggja dagdramnamanna.
En löggjafinn gerir betur en það,
sem talið er í 5. gr. II. kafla — 6. gr.
sama kafla hljóðar svo: — Þeim höm-
um, sem um getur í c-, d- og e-liðum
5. gr., skal séð fyrir vist í skóla eða
stofnun, sem veitir þeim uppeldi og
fræðslu við þeirra hæfi. — Heimilt er
fræðslumálastjóra að ákveða þessum
börnum námstíma einu eða tveimur
árum lengri en öðrum hömum.
Hér liggur það, sem kennarar og
raunar allir áhugamenn um skólamál
hafa verið að skyggnast eftir Það
standa ákvæði um stofnanir og skóla
fyrir þau börn, sem áður er að vikið,
1 fræðslulögum landsins síðan 1946 eða
í 16 ár. Stofnanimar sjálfar eru því
miður ekki eins auðsæjar og bókstafur
laganna. Sé litið á landið sem heild,
en það er eðlilegast í þessu tilviki, þar
sem sömu lög skulu ná yfir alla þegna
landsins, þá er ástandið um framkvæmd
þessara laga mjög ábótavant. Þeir, sem
ráðið hafa skólamálum Reykjavíkur,
hafa leitazt við að leysa brýnasta vand-
ann, en í of smáum stíl hefur einnig
þar verið unnið að framgangi þessa
hluta fræðslulaganna. — Það mun ekki
með öllu óþekkt, að í stað þess að lengja
skólagöngu þessara nemenda um 1 til
2 ár, þá hverfi þeir burt úr skólanum
áður en lögboðnu námi er lokið, án þess
að um það sé fengizt af yfirvöldum
fræðslumála. Víðast mun þó ástandið
verra í þessirm efnum en í Reykjavík.
Eitt vantar í þau lög, sem um þessi
mál fjalla, en það er ákvæði um sér-
menntun þess fólks, sem sjá á um starf-
rækslu þeirra stofnana og skóla, sem
að framan er á drepið. Nú er það svo,
að sérhæfni er krafizt til flestra hluta.
Læknisfræðin skiptist í margar sér-
greinar, sama er að segja um verkfræð-
ina og sálfræðina, svo eitthvað sé nefnt.
Það hefði því verið nauðsyn, þegar
fræðslulögin voru sett 1946, að taka til
greina þörfina á sérmenntun fólks til
framkvæmda þeirra. Það getur verið
ein af mörguin ástæðum fyrir því, hve
hægt þeirri framkvæmd hefur miðað,
að of fáir eru reiðubúnir að helga sig
þessum störfum.
Það má teljast til slysni, að þrátt fyr-
ir það, að fyrirmynd fræðslulaganna
frá 1946 er sótt til Norðurlanda, hefur
framkvæmdum þessara þjóða á sviði
sérkennslu og sérmenntunar starfs-
krafta í þeim tilgangi, verið lítill gaum-
ur gefinn.
Ómaklegt væri að geta þess ekki hér,
að skólarnir hafa reynt að mæta þeim
vanda, sem á hefur verið minnzt, með
því að raða þeim óduglegustu og sein-
færustu saman í deildir. Þessar deildir
hafa yfirleitt reynzt svo fjölmennar
og að öðru leyti erfiðar viðfangs, að
fáir hafa viljað kenna þessum nemend-
um að staðaldri. Þó finnast þeir kenn-
arar innan stéttarinnar, sem af þægð
og þolgæði hafa kennt í þessum deild-
um í áratugi. Hitt er algengara, að
kennslu þessara barna sé jafnað niður
á kennarana í skólunum og kemur það
stundum fyrir, að ein slík deild skipti
um kennara árlega. Þessir nemendur
mega sízt við tíðum kennaraskiptmn,
og er þó ótalið, að viðhorf kennara get-
ur verið óæskilegt til þess bekkjar, sem
hann er ófús að kenna, þótt hann neyð-
ist til þess af illri nauðsyn.
Það, sem hér hefur verið talið og
raunar margt fleira, varð til þess, að
kennarasamtökin hafa gert mál þess-
ara nemenda að einu mesta og brýn-
asta baráttumáli sínu. Samband ísl.
12 FORELDRABLAÐIÐ