Unga Ísland - 01.01.1941, Blaðsíða 11

Unga Ísland - 01.01.1941, Blaðsíða 11
Refirnir skildu hver annan án þess að gefa nokkurt hljóð frá sér og skipu- lögðu árásina. Hér dugði ekkert hik, ef þeir áttu að ráða niðurlögum rádýrsins. Þeir sleiktu út um með blóðrauðum tungunum, skriðu hljóðlaust eftir fros- inni jörðinni og umkringdu dýrið. — Nú fyrst varð það hættunnar vart. Refurinn þaut eins og fugl flýgi yfir rjóðrið og í sama bili skauzt tófan aft- an að dýrinu, skellti skoltunum utan um annan afturfótinn og beit af öllum kröftum. Rádýrið sparkaði og snerist, og reyndi að ná til tófunnar með hausnum, en hinir refirnir stukku þá framan á það, sumir bitu í lappirnar, en hinir læstu klónum og kjaftinum í háls þess. Dýrið brauzt um, það gat ekki hlaupið og féll að lokum stynjandi til jarðar og spai'k- aði frá sér meðan refirnir rifu sundur á því hálsinn. Eftir fáar mínútur var það dautt og vargarnir sleiktu blóðið, sem rann úr sárunum. Refirnir gerðu nú ráð fyrir góðri máltíð, en þá gerðist óvæntur atburð- ur, svo að vonir þeirra urðu að engu. Veiðiþjófur læddist um skóginn í átt- ina til rjóðursins. Þegar þangað kom, kveikti hann á vasaljósi til að finna slóð dýranna. Þá sá hann dýrið, sem refirn- ir höfðu drepið, skammt frá sér. Hann varð steinhissa, skoðaði það aiákvæm- lega, kastaði því síðan á bak sér og hvarf út í myrkrið. En refirnir höfðu forðað sér hið skjótasta, ennþá æðis- gengnari af hungri, en áður en þeir réðust á rádýrið. * Tveir skógarmerðir komu hlaupandi meðfram akveginum, sem lá gegn um skóginn. Þeir voru soltnir, ekki síður en refirnir. Vindurinn bar til þeirra þefinn af heitu blóði. Þeir hlupu í átt- ina, sem lyktin kom úr, og hún dró þá að sér, eins og segullinn stálið. Við bugðu eina á veginum ætluðu þeir að fara þvert yfir hann, en vegna þess, hve stormurinn var mikill og snjógus- urnar fuku stöðugt yfir hann, tóku þeir ekki eftir bifreið, sem kom brunandi eftir honum, fyrr en bjarminn af ljós- um hennar skein á þá. Það kom fát á þá. Þeir staðnæmdust andartak og þutu svo áfram, en aðeins annar þeirra komst klaklaust yfir veginn og út í skóginn hinum megin, en hinn lá eftir með brotinn hrygg. Mörðurinn, sem komst af, hélt áfram án þess að kæra sig nokkuð um félaga sinn, en allt í einu mætti hann refnum, sem nú var orðinn einn og lá í leyni í skóginum. Þeir horfðust grimmdarlega í augu og létu sem þeir biðu færis, hvor um sig, til að ráðast á hinn, en hvorugur kærði sig þó um að eiga það á hættu. Þeir vissu, að óvíst var, hvor þeirra bæri sigur af hólmi.Og þegar þeirhöfðu horft svona hvor á annan um hríð, gekk ref- urinn hægt aftur á bak, til þess að auka fjarlægðina á milli þeirra sem mest, svo hann gæti farið burtu án þess að það liti út sem flótti, en mörðurinn elti hann, augu hans tindruðu grimmdar- lega og hann var ekki á því að hætta leiknum. I sama bili fann refurinn þefinn af særða merðinum og grunaði, að þar væri mat að fá. Ekkert annað komst að í hug hans og ætlaði hann að þjóta þangað sem skjótast, en um leið og hann sneri sér við, þaut mörðurinn að honum og beit hann í aðra afturlöppina og skauzt svo upp í tré áður en refurinn næði til hans. Þetta bragð lék hann hvað eftir annað. Það fór að blæða all mikið úr refnum og hann skildi, að með UNGA ISLAND r>

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.