Unga Ísland - 01.01.1941, Blaðsíða 8

Unga Ísland - 01.01.1941, Blaðsíða 8
Jóhann Frímann: TÓN-ERNIR Sjá hyítar hendur, sem léttar leika í ljósaskiptum við kvika strengi, þær minna á brosandi börn, sem reika á björtum nóttum um gióin engi. Sjá dýra steina í björtum baugum á bleikum fingrum, er sti'engi hrœra, þeir minna á glóðir í ungum augum, er ástirt tendrar fyrst logan skæra. Sjá mærin bláeyg í bálið starir. í bragnum heyrist mér hvíslað, sungið. pótt ekki bæri hún varmar varir, þá verður rökkrið af ljóðum þrungið. pótt blandist hlátur í hæsta óminn, mér heyrast strengirnir gráta undir, sem blæði sál hennar gegnum góminn, er gígjan minnist á liðnar stundir. því þcssir tónar, sem hugann hrífa og höndin bjarta úr strengjum seiðir, þeir minna á erni, er særðir svífa á svörtum vængjum um óraleiðir. P. BANGSGAAR: r r IBUAR HEIÐÁRINNAR Þýtt hefir Sigurður Helgason. Veturinn lagðist að. Smám saman varð örðugra fyrir dýrin að afla sér fæðu. Fuglarnir flugu flestir suður á bóginn og þeir fáu, sem eftir urðu, gættu sín vel fyrir rándýrunum. Gras- ætur skógarins og heiðarinnar hurfu líka að mestu af vegi þeirra. Og þó að rándýrin beittu allri sinni slægð og öllu sínu þreki til að afla sér matar, bar það lítinn árangur. Smádýrin vissu, að nú þurfti að varast rándýrin ennþá frek- ar en vanalega. Þess vegna sváfu þau með opnum eyrum og gættu þess með tvöfaldri varfærni að verða ekki á vegi fyrir þeim. Refurinn hljóp um heiðina, rakti slóð- ir og leitaði að mat. Oft varð hann fyr- ir vonbrigðum. Dagar liðu án þess hann fengi nokkurn bita og aldrei varð hann saddur. Einn daginn rakst hann á frosna laufdyngju, sem skeflt hafði yf- ir. Hann sperrti upp eyrun og hlustaði. Inni undir hrúgunni heyrði hann mýs tísta. Hann lagðist niður og beið þolin- móður eftir því, að einhver þeirra kæmi út, en það varð árangurslaust. Þá hugs- aði hann ráð sitt, sópaði snjónum var- lega frá nokkrum holum á laufdyngj- unni og beið svo enn, og um nóttina náði hann í f áeinar mýs, sem ekki stóð- ust freistinguna, en komu út til að skoða sig um. Annan dag náði hann sér í íkorna, sem hafði hætt sér út úr hreiðri sínu i tré einu í skóginum og komið niður á jörðina til að leita sér matar. Vetrar- forði hans hafði verið að mestu geng- inn til þurrðar. Niður á jörðunni fann UNGÁ ISLAND

x

Unga Ísland

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Unga Ísland
https://timarit.is/publication/894

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.