blaðið - 17.03.2007, Blaðsíða 34

34 LAUGARDAGUR 17. MARS 2007
blaðið
um greip hann löngun til að
kveikja i. Hann velti ofninum um
koll og þegar tók að loga í olíunni
sem helltist niður. Guðmundur
sparkaði upp hurðinni og gekk
um nærliggjandi götur nokkra
stund en fór svo aftur að skúrn-
um. Þegar hann kom þangað var
slökkvilið í óðaönn að reyna að
slökkva eldinn. Guðmundur gekk
til liðs við slökkviliðið og aðstoð-
aði við slökkvistarfið. Skúrinn
eyðilagðist í brunanum. Að lok-
inni aðstoð við slökkvistarfið
gekk Guðmundur áleiðis heim til
foreldra sinna.
Guðmundur var rétt ókominn
heim þegar honum varð mál að
pissa og fór inn í port við Klapp-
arstíg gegnt heimili foreldra
sinna. I skúrbyggingu baka til
var rafmagnsvinnustofa. Guð-
mundur leit þar inn og sá nokkra
glóandi rafofna. Guðmundi tókst
að komast inn á vinnustofuna.
Þar kveikti hann eld og fór síðan
heim til foreldra sinna. Hann fór
í búrið og fékk sér að borða og
að því loknu háttaði hann sig og
lagðist til svefns. Hann hafði ekki
legið lengi þegar annað fólk í hús-
inu vaknaði vegna slökkvistarfa
handan götunnar. Guðmundur
fór fram úr og stóð með öðrum
íbúum við glugga og virti fyrir
sér slökkvistarfið. Slökkvistarf
gekk vel og skemmdist skúrinn
ekki mikið en talsvert tjón varð
vegna skemmda á lausafé.
Löngun til að kveikja í
Aðeins þremur sólarhringum
seinna var Guðmundur aftur á
reiki ölvaður að nóttu til. Hann
gekk eftir Grettisgötu og sá þá
rúðulausan glugga í vagnasmiðju
Kristins Jónssonar. Guðmundi
tókst auðveldlega að komast inn.
Hann tók upp eldspýtur og bar að
sætastoppi sem þar var. Það tók
þegar að loga. Guðmundur hrað-
aði sér út. Maður í næsta húsi varð
eldsins var og gerði slökkviliði
viðvart. Á meðan var Guðmundur
á gangi í hverfinu. Þegar slökkvi-
lið var komið á vettvang gekk Guð-
mundur að brunastaðnum. Hann
fylgdist með slökkvistarfinu sem
gekk vel.
Nokkrum dögum seinna var
Guðmundur á göngu um mið-
bæinn. Af rælni gekk hann að
Bergþórugötu 20, tveggja hæða
timburhúsi. Honum varð litið inn
um kjallaraglugga. Fyrir innan
sá hann rusl á gólfi og sem fyrr
greip hann löngun til að kveikja
í. Blikkplata var negld fyrir einn
gluggann. Guðmundi tókst að
spenna plötuna nóg til þess að
geta kastað logandi eldspýtu að
ruslinu. Þegar tók að loga í. Guð-
mundur gekk á brott.
Á Bergþórugötu 20 voru þrett-
án íbúar í fastasvefni. Ibúi á neðri
hæðinni vaknaði við mikinn reyk.
Hann vakti aðra íbúa, meðal ann-
ars ellefu ára drng sem orðinn var
hálfmeðvitundarlaus og komst
ekki til meðvitundar fyrr en hann
hafði verið borinn fram í forstofu
þar sem loft var hreinna. Slökkvi-
starf gekk allvel en samt urðu tals-
verðar skemmdir á húsinu.
Bruni í vesturbæ
Eftir að Guðmundur hafði
kveikt í Bergþórugötu 20 gekk
hann að húsi númer 54 við Snorra-
braut en þar voru tveir skúrar.
Hann leit inn um glugga á öðrum
skúrnum og sá að þar inni voru
fimm hestar. Hann komst inn og
tók að gefa hestunum hey og gæla
við þá. Skyndilega greip hann löng-
un til að kveikja í. Hann kveikti á
eldspýtu og henti henni í heyið
og varð strax af talsverður eldur.
Hann leysti hestana og sleppti
þeim út. Að þessu loknu fór hann
heim. Skúrinn skemmdist mikið
og svo og allt sem í honum var.
Tveimur nóttum síðar var Guð-
mundur enn á gangi í Reykjavík.
Við Holtsgötu var netaverkstæði.
Þegar Guðmundur kom að hús-
inu sá hann lausan rimil við einn
kjallaragluggann. Hann fór þar
inn. Þegar hann hafði gengið um
húsnæðið skamma stund kom
hann í kaffistofu þar sem hann
settist niður, fékk sér að reykja og
fór að lesa blað sem þar var. Eftir
Guðmundur Magnús-
son, tæplega þrítugur,
var árið 1948 til heim-
ilis hjá foreldrum
sínum á Klapparstíg.
Guðmundur, sem hafði veikst af
heilahimnubólgu, drakk mikið á
þessum tíma en vildi helst ekki
að foreldrar sínir sæju sig ölvað-
an. I maímánuði hafði Hinrik Sig-
urðsson bifreiðarstjóri lokið við
að gera upp skúr sem hann hafði
keypt en skúrinn var á óbyggðri
lóð við Skúlagötu. Það síðasta
sem Hinrik gerði var að mála skúr-
inn að innan og til að málningin
þornaði fyrr hafði hann kveikt á
olíuofni.
Um nóttina var Guðmundur
Magnússon ölvaður og á reiki um
miðbæ Reykjavíkur. Hann kom
að skúr Hinriks. Þrátt fyrir að
hlerar væru fyrir gluggum skúrs-
ins veittist Guðmundi ekki erfitt
að komast inn. Hann sá að kveikt
var á olíuofninum og það þótti
honum sýna kæruleysi eigandans.
Þar sem hann sat á bekk í skúrn-