Heimilisritið - 01.10.1945, Blaðsíða 6

með flatt, dö'kkbrúnt andlit og
svarta hárkollu. Hún var kölluð
jómfrú Anna og hafði saumað fyr-
ir frúrnar í stóru húsunum í Kaup-
mannahöfn, þegar hún var ung.
Hún hafði rósrauða slaufu á
brjóstinu á gamla, svarta kjólnum
sínum, sem var orðinn grænn af
elli, og málrómur hennar og fram-
koma var eins og venjulega er
hjá piparmevjum. En í hinum
litla, skorpna barmi hennar bjó
stór fjörmikil sál, kæti og kjarkur,
sem hjálpaði henni til að gleyma
striti dagsins með því að hugsa
um það fagra, sem fyrir hana hafði
borið á lífsleiðinni.
Frú Mahler hafði hvorki tíma
né löngun til að láta hugann nokk-
uð hvarfla frá önnum dagsins, hún
hlustaði varla með öðru eyranu
á hið sífellda mas vinkonu sinnar.
Smátt og smátt varð það aðeins
hjá Jens litla, sem jómfrúin mætt,i
fullum Skilningi. Við hina djúpu,
einlægu athygli barnsins fékk í-
myndunarafl hennar vind undir
vængi. í frásögnum sínum breiddi
hún út fyrir hann geysistór
tjöld úr þykku silki,- flaueli og
glitvefnaði, og byggði sali, sem
hvíldu á marmaragrunni. í þessu
húsi bjó frúin sig á dansleik fyrir
framan stóra spegilinn sinn í sól-
björtu skini frá vegglömpum og
Ijósastikum. Maðurinn hennar
kom að sækja hana, hann hafði
stjörnu í barminum, en stórir,
fjörugir hestar stöppuðu óþolin-
móðir í götuna, meðan þeir biðu
fyrir vagninum. Það voru viðhafn-
arbrúðkaup í Erúarkirkju og há-
tíðlegar greftrunarathafnir, en við
þær báru konurnar svört klæði og
minntu á dýrmæt sorgarlíkneskh
Börnin ikölluðu foreldra sína
pa'bba og mömmu, þau áttu brúð-
ur og tréhesta til að leika sér að,
páfagauka sem gátu ta'lað og
geymdu þá í gullnum búrum,
kjölturakka, sem voru klipptir eins
og ljón og hafði verið kennt að
ganga á afturfótunum. Mamma
þeirra kyssti þau og lét vel að
þeim, gaf þeim sælgæti og kallaði
þau gælunöfnum. Um hávetur
fyllti angan útlendra blóma, er
stóðu fyrir innan sifkitjöld glugg-
anna, hinar hlýju, loftgóðu stofur
og þungar ljósakrónur í loftinu
voru eins og stórir blómvendir eða
blómfestar úr gleri, allavega litar.
Hugsunin um þennan mikla,
ljómandi heim sameinaðist í vit-
und Jens, meðvitund hans um
hinn óskiljanlega einstæðingsskap
hans í lífinu, og varð að fögrum
draunii. Hann var einmana hjá frú
Mahler, af því að hann átti í
raun og veru heima í hinum glæsi-
'legu heimkynnum í frásögnum
jómfrú Onnu. Þessa löngu daga,
sem jómfrú Mahler stóð við
þvottabalann, eða flutti þvott út
í borgina, undi hann sér sæll við
myndina af þessu heimili og fólk-
4
HEIMILISRITIÐ