Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 7

inu, sem þar bjó og elskaði hann
svo heitt.
Hvað jómfrú Onnu snerti, skildi
hún undir eins, hver áhrif sögur
hennar höfðu á barnið og fann,
að nú hafði hún loks fundið eins
einlægan áheyranda og hún gat
bezt kosið. Vissan um þetta jók
á andagift hennar. Samvistir
þeirra tveggja urðu að einskonar
ástarsambandi; hvað sem velferð
þeirra og sælu leið, urðu þau ó-
hjákvæmilega hvort öðru háð.
Jornfrú Anna var uppreisnar-
andi, sem vildi gjörbreyta þjóð-
félaginu á eigin ábyrgð og eftir
sínum einföldu skýru jómfrúar-
hugmvndum, því hún hafði alið
allan aldur sinn meðal óbreytts og
auðmjúks fólks, sem tók hlut-
skipti sitt eins og það var og skipti
sér ekki af málefnum hins stóra
heims. Jafnvel tilgangur tilver-
unnar var í hennar augum auðævi,
skraut og smebkvísi. og hún vildi
heldur deyja en missa þessi verð-
mæti úr lífsskoðun sinni. En hin
logandi réttlætistilfinning hennar
barðist gegn því heimsskipulagi,
sem um allan aldur og enn í dag
þjakaði svo mörg mannanna börn,
því heimsskipulagi, sem hélt svo
mörgum vesalangs konum fjötruð-
um í fátækt, spillti heilsu þeirra,
gerði þær ruddafengnar og lét þær
lifa og deyja hér á jörðinni, án þess
að þekkja hennar æðstu gæði.
Á hverjum degi hugsaði hún til
HEIMILISRITIÐ
hins mikla fagnaðarríka dómsdags,
þegar allt átti að breytast, og smæl-
ingjarnir og þeir, sem órétti höfðu
verið beittir, átbu að öðlast dýrð
og dásemdir lífsins. Samt sem áð-
hr gætti hún þess vandlega að láta
drenginn aldrei verða varan við
neina beiskju eða byltinga'hug. Ó-
viðkomandi fólki gat fundizt þetta
ósamræmi eða skortur á rökfestu
hjá þessari gömlu, stoltu konu, en
sjálf vissi hún betur og var í eng-
um vafa. Það var vegna þess,
sem hún gerði Jens litla, þegar
samband h'ennar við hann var
orðið þungamiðja lífs hennar, að
réttbornum erfingja allrar þeirrar
gæfu, sem hún hafði árangursiaust
reynt að höndla. Hann var orð-
inn geisli á hennar löngu, angur-
sömu ævi, og hann hreif hug henn-
ar eins og hann hreifst af hug-
myndaflugi hennar.
Hún átti alls ekki að reyna að
öðlazt gæfuna, hún var honum
æbluð, og hún mundi falla hon-
um í skaut af sjálfu sér. Jómfrú
Anna sá það Hka með tilbeiðslu-
kenndri aðdáun, að í sál drengsins
var enginn vottur.til af öfund eða
illvilja. Við hinar löngu og ánægju-
legu sámræður þeirra tileinkaði
hann sér þann heim, sem gamla
jómfrúin gaf honum, með rólegu
trausti og ánægju, alveg eins að á-
liti jómfrú Önnu og börn, sem fædd
eru í honum og til^að njóta hans,
jafnt fvrir því, þótt ekki væri ljóst,
5
<