Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 10

'um, sem voru verðugir hjálpar
hennar og hinum, sem óverðugir
voru. Sjóliðsforinginn, móðurbróð-
ir 'hennar, stríddi henni stundum
með því, að mýkt líkama henn-
ar gæfi allt annað til kynna, en
hið bjargfasta lundarfar sýndi að
byggi í henni.
En einu sinni var það, að lík-
ami og sál Emilíu voru fullkom-
lega samstillt, án þess að nokkur
vissi. Það var þegar hún var átján
ára. Jakob hafði farið til Kína
með einu af skipum sínum og hún
varð ástfanginn af ungum sjó-
liðsforingja, Charley Dreyer að
nafni. Fjórum árum áður, þegar
hann var tuttugu ára, hafði hann
verið sæmdur heiðursmerki fyrir
vasklega framkomu í þriggjaára-
stríðinu. Emilía var þá ekki opin-
berlega trúlofuð frænda sínum, og
með sjálfri sér áleit hún, að Jakob
mundi nú reyndar ekki deyja úr
sorg, þótt hún segði honum að hún
elskaði ann'an og gæti ekki gifzt
honum. Þó var hún, þegar þetta
var, mjög óróleg og áhyggjufull;
máttur hennar eigin tilfinninga
gerði hana hrædda. Þegar hún var
ein og reyndi að gera sér Ijóst,
hvernig komið væri fyrir sér, flýði
hugur hennar frú umhugsuninni
um það, og henni fannst hún mis-
bjóða sjálfri sér og gera sér
skömm, með því að vera svona
algerlega á valdi annarrar mann-
veru. En hún gleymdi angist sinni,
þegar hún sá Charley aftur, og sál
hennar lét aftur og aftur undan,
við undrun hennar yfir því, að líf-
ið gæti verið svona fagurt.
Vinkona hennar, Charlotta Tu-
tein, sagði einu sinni við hana,
þegar þær voru að búa sig á dans-
leik:
„Charley Dreyer sýnir öllum
fallegum stúlkum í Kaupmanna-
liöfn ástleitni, en honum dettur
áreiðanlega ekki í hug að giftast
nokkurri þeirra. Ég held, að hann
sé reglulegur flagari“.
Emilía brosti við sjálfri sér í
speglinum, þögul og sæl. En henni
varð þungt fyrir brjósti, þegar hún
hugsaði til þess, að Charley skyldi
almennt vera álitinn svona, og að
hún ein þekkti hann eins og hann
var í raun og veru: góður, göfug-
ur og tryggur eins og gull.
Skipið, sem Charley var á, átti
að fara til Vestur-Indía. Kvöldið
áður kom hann til að kveðja, út
á landsetur, sem faðir Emilíu átti
í Strandgötu, og var hún þá ein
heima. Þessar tvær ungu mann-
eskjur gengu í garðinum sér til
skemmtunar, og það var tunglskin.
Hún sleit upp hvíta döggvota rós
og gaf honum. Seint um kvöldið
fylgdi hún honum út að vestur-
hliði garðsins, sem vissi út að skóg-
inum og grasflötunum, til að
kveðja hann þar. Þá greip hann
báðar hendur stúlkunnar, þrýsti
þeim að brjósti sér og sárbændi
8
HEIMILISRITIÐ