Heimilisritið - 01.10.1945, Blaðsíða 15

fyrir það, að kona hans var hon-
um þakklát fyrir þetta.
Það varð þá loks samkomulag
hjónanna um verðuga og óverðuga
þurfalinga, sem dró þau inn í þá
viðburði, sem þessi saga segir frá.
A sumrin bjuggu hjónin hjá
föður Emilíu á landssetri hans við
Strandgötu og Jakob ók til og frá
skrifstofunni í borginni í litlum
tvíhjóíuðum vagni með fallegum
hesti fyrir. Undir þessum kring-
umstæðum gat hann verið frjálsari
ferða sinna en á veturna og það
notaði hann sér einu sinni, dag
nokkurn í júlímánuði, og heim-
sótti gamlan skipstjóra, sem eitt
sinn hafði stjórnað einu skipi út-
gerðarfélagsins.
Hann stytti sér leið og fór í
gegnum gam'la borgarhlutann, en
þar voru göturnar svo þröngar,
að það var erfitt að komast áfram
með vagninn, og það var svo ó-
vanalegt að sjá vagn þarna, að
fólkið kom upp í kjallaraopin til
að horfa á hann. í einum þessara
ranghala í Adelgötu, sneri drukk-
inn maður sér snögglega að hest-
inum og veifaði handleggjunum.
Hesturinn stökk út undan sér og
annað vagnhjó'lið lenti á litlum
dreng, sem ók hjólbörum með
þvotti á undan sér eftir götunni.
Hjólbörurnar og þvotturinn lentu
í göturæsinu. íbúar götunnar söfn-
uðust strax utan um vagninn, en
sýndu hvoíki hluttekningu né
gremju. Jakob lét ökumanninn
lyfta drengnum upp í vagnsætið.
Hann var ataður blóði og götu-
sorpi, en hafði ekki meiðst alvar-
'lega og var ekkert hræddur. Hatm
virtist taka þessari hörðu með-
ferð eins og venju'legu óhappi, eða
eins og einhver annar he'fði orðið
fyrir því.
„Af hverju fórstu ekki af göt-
unni, flónið þitt litla?“ spurði Jak-
öb.
„Af því að ég ætlaði að sjá
hestinn“, sagði barnið, og bætti
við, „ég sé hann vel héðan“.
Jakob fékk að vita hjá konu í
hópnum, hvar drengurinn átti
heima, borgaði henni fyrir að
koma hjól'börunum til skila og ók
sjálfur drengnum heim. Þegar
hann sá hús frú Mah'ler, eineygt
andlit hennar, sljóleika og tilfinn-
ingaleysi, sló honum fyrir brjóst,
og hafði hann þó áður séð fátækra-
hverfi Kaupmannahafnar eins og
þau voru. En hér vakti sérstak-
iega athygli hans hið ein'kenni-
lega áberandi ósamræmi, sem var
milli þessa húsagarðs og þess
barns, sem átti heima í honum,
barnsins, sem hann nú flutti sjálf-
ur hingað aftur.
Honum fannst eins og hann
hefði séð frú Mah'ler, án þess hún
vissi, höfuðsitja og hrekja fallegt,
lítið, villt dýr, villiljósmann eða
sjálfan heimilisvættinn Puk. Hann
margbætti henni skaðann, sem
HEIMILISRITIÐ
13