Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 16

hafði orðið á þvottinum hennar
og var gramur yfir gjafmildi sinni
og hinu óvænta smjaðurslega
þakklæti hennar.
Þegar hann ók heim, hugsaði
hann um barnið, og honum datt
í hug, að það líktist Emilíu, þótt
þau væru gjörólík í sjón. Barnið
hafði þessa b'líðu óeigingjörnu
framkomu, en bak við hana fann
maður óbilandi þrótt og einbeittni,
eins og hjá ungu konunni hans.
Um kvöldið minntist hann ekk-
ert á það, sem fyrir hafði borið,
en fór næsta dag í Adelgötu til
þess að vitja um drenginn. Nokkru
seinna sagði hann Emilíu frá ó-
happi sínu og kunningsskap sín-
um við drenginn og stakk upp á
því, bæði í gamni og alvöru, að
^þau tækju að sér þetta fallega,
ýfirgefna barn. Hún samþykkti
hugmynd hans, hálfgert í gamni
og hugsaði, að það væri þægilegra
fyrir sig að taka alókunnugt.barn
á heimilið, en eitthvert barn, sem
hún vissi hvernig væri ættað og
gæti átt á hættu að rekast á for-
eldra þess síðar.
Upp frá þessu minntist hún oft
á þetta, þegar hún hafði ekkert
til að tala um við mann sinn. Loks
var svo komið, að þau ráðguðust
um það við lögfræðing fjölskyld-
unnar og sendu gamla heimilis-
lækninn til að skoða barnið.
Jaköb var bæði þakklá'tur og
hissa yfir nndanlátssemi konu
sinnar. Hann mundi, hvaða upp-
þoti það oli, þegar hann fyrst kom
fram með uppástungu sína. Nú
hlustaði hún róleg á hann, þegar
harin talaði um frambíðina, og það
kom meira að segja fyrir, að hún
segði honum í einlægni frá hug-
myndum sínum um barnauppeldi.
Hann lét hana einnig ráða öUuin
frekari ákvörðunum viðvíkjandi
ættleiðingu barnsins. '
Þegar hún hafði hugsað málið,
bað hún hann að láta barnið koma
til þeirra í október, þegar þau
flyttust frá landsetrinu, og láta
aðrar ákvarðanir bíða þar ti'l í
april. Ef þeim fyndist, eftir sex
mánaða tíma, drengurinn ekki
hæfa þeirri framtíð, sem honum
var ætluð, skyldu þau koma hon-
um fyrir hjá einhverri góðri iðn-
aðarmannsfjölskyldu, sem ynni
hjá útgerðarfélaginu. Þangað til í
apríl skyldu þau aðeins vera hon-
um Vandam frændi og Vandam
frænka.
Þau töluðu ekki um þetta við
nokkurn í fjölskyldunni og það jók
á félagsskap og trúnað þeirra á
milli. Emiiía hugsaði um, hvað allt
hefði verið öðruvísi, ef hún hefði
nú átt von á barni á þennan venju-
lega, kvenlega hátt. „Það er þó“,
sagði hún við sjálfa sig, „gengið
hreint til verks og eins og mér er
samboðið, að taka þannig ákvarð-
anir náttúrunnar í eigin hendur —
og — að varðvei'ta vöxt sinn“,
14
HEIMILISRITIÐ