Heimilisritið - 01.10.1945, Side 17

bætti hún við og horfði í stóra
spegilinn sinn.
Hvað frú MaMer snerti, gerði
hún enga rekistefnu. Hún hefði
einu sinni aldrei getað hugsað sér,
að hún setti sig á móti kröfum
heldra fólks og hún sá undir eins,
að þetta mundi í framtíðinni létta
af sér takmarkalausum kynstrum
af þvotti. En hún iðraðist þess
alla ævi að hafa ekki heimtað
helmingi meiri fósturlaun fyrir
barnið, þegar hún sá, hve fúslega
Jakob borgaði það, sem hún setti
upp.
A síðustu stundu setti Emilía
ennþá eitt skilyrði. Hún vildi
sækja barnið sjálf til frú Ma'hler
og gera það alein. Það var þýðing-
armikið, að sambandið mi'lli henn-
ar og drengsins væri frá því fynsta
eins og það ætti að vera, og hún
var ekki fullkomiega viss um, að
einlægni og skilningur Jakobs væri
heppilegur við þetta tækifæri, og
hún hafði sitt fram. Daginn, sem
allt vaf tilbúið til að taka á móti
barninu í húsinu í Breiðgötu, ók
hin unga „móðir“ til Adelgötu til
að sækja það, en þangað hafði hún
aldrei komið áður. Hún sat í vagn-
inum, róleg á svip og með góða
samvizku gagnvart útgerðarfélag-
inu og manni sínum, en hún var
fyrirfram dálítið þreytt á þessu
fyrirtæki.
A götunni fyrir utan hús frú
Mahlers beið heill hópur þögulla
barna eftir vagni hennar, auðsjá-
anlega í mikilli eftirvæntingu eftir
komu hans. Þau störðu öll á kon-
una, en litu undan, ef hún leit á
þau. Hjarta hennar kipptist við,
þegar hún lyfti upp víða silkikjóln-
um sínum og gekk inn á milli
þeirra og þvert jdir garðinn, —
skyldi það barn, sem hún var að
sækja, hafa sams konar augnaráð
og þessi börn?
Emilía var eins vel kunnug í fá-
tækrahverfum Kaupmannahafnar
og Jakob. Þau líktust öll hvert
öðru. Þetta voru hinar skuggalegu
hliðar lífsins, og þó varð þetta að
vera svona. „Hina fátæku hafið
þið ávalt hjá yður“. En vegna
þess, að nú átti hún að flytja með
sér heim barn úr þessu húsi, fannst
henni, að hún ætti í fyrsta skipti
í dag persónulegt samneyti við
neyð og eymd heimsins. Hugur
hennar fylltist viðbjóði á fátækt-
inni, en strax á eftir nýrri, djúpri
samúð. Með þessar ólíku tilfinn-
ingar ríkastar í huga, steig hún
inn yfir dyraþrepið á stofu frú
Mahler.
I tilefni dagsins hafði frú Mahler
þvegið og greitt Jens litla vand-
lega. Hún hafði einnig nokkru áð-
ur útskýrt fyrir honum í flýti,'
hvernig í öllu lá, og sagt honum
frá væntanlegri upphefð hans í til-
verunni. En þar sem hún var
manneíkja, sem ekkert hugmynda-
flug hafði, og auk þess þeirrar
HEIMILISRITIÐ
15