Heimilisritið - 01.10.1945, Side 18

skoðunar, að drengurinn væri ekki
með öllum mjalla, þá hafði skýr-
ing hennar verið stuttorð og að-
eins greint frá Staðreyndum: Tím-
anum og nauðsyn þess að vera
kembdur og þveginn áður.
Barnið hlustaði þögult á og bar
aðeins upp þá einu spurningu,
'hvernig fjölskylda hans hefði farið
að því að finná hann aftur.
„Æ, hún fór eftir lyktinni", sagði
frú Mahler.
Bftir nokkra umhugsun og af
einskonar skyldurækni sagði hann
hinum börnunum í húsinu frá hin-
um stuttorðu upplýsingum henn-
ar. Hann útskýrði fyrir þeim, að
pabbi hans og mamma kæmu á
morgun í vagni og færu með hann
lieim. Hann varð hissa á því, og
það olli honum heilabrotum, að
þessi frétt skyldi vekja svo mikla
athygli hjá því sama fólki, sem áð-
ur hafði engan gaum gefið hinum
miklu vitrunum hans og draum-
um. Hann steig upp á litla stól-
inn hennar jómfrú Onnu út við
gluggann, til að sjá mömmu sína
koma, og hann stóð þar enn, þegar
Emilía opnaði dyrnar og frú Mahl-
er reyndi með klaufalegri bendingu
■að reka hann niður.
Það, sem Emilía tók mest eftir,
þegar hún herti upp hugann og leit
á drenginn, var, að hann leit ekki
undan, heldur horfði beint í augu
hennar. Þegar hann sá hana, Ijóm-
aði andlit hans af hrifningu.
Stutta stund horfðu þau hvort á
annað. Drengurinn virtist bíða
þess, að hún segði eitthvað, en
þegar hún stóð þögul og ráðþrota,
tók hann sjálfur tii máls:
„Mamma“, sagði hann hægt,
„mér þykir vænt um, að þú ert
flbúin að finna mig. Ég er búinn að
■bíða lengi, lengi eftir þér“.
Emilía leit snöggt á frú Mahler,
— höfðu þau tvö æft þetta atriði
til að hræra hjarta hennar? En
hinn skilningslausi svipur á frú
Mahler útiiokaði alveg þann
möguleika, og hún sneri sér aftur
að barninu.
Frú Mahler var stór og gild
kona. Emilía var í krínólínu og
möttli og því fyrirferðarmikil.
Drengurinn var langminnstur
þeirra, sem í stofunni voru, en
samt virtist hann vera sá sem
valdið hafði á þessari stundu.
Hann stóð beinn á stólnum, alltaf
með sama Ijómann á andliti og í
fasi.
„Nú fer ég heim með þér“, sagði
hann.
Eins og í leiðslu varð Emilíu
það ljóst, að hin mikla þýðing
þessa augnabliks fyrir barnið var
ekki fólgin í hans eigin upphefð,
héldur þeirri óviðjafnanlégu ham-
ingju, sem hún færði honum. Ein-
kennilegri hugsun, sem hún hefði
ekki getað skýrt fyrir sjálfri sér,
skaut snögglega upp í huga henn-
ar, þegar henni varð þetta ljóst:
16
HEIMILISRITIÐ