Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 37

alltaf skemmtilegra að vita við
hvem maður talar!“
„Já, auðvitað er það“, svar-
aði Robert, „en finnst yður það
ekki að sumu leyti gaman — að
minnsta kosti í þessu sambandi,
að vita ekki við hvern maður
talar?“
Aftur varð kvíðafull þögn.
„Getur verið“, sagði röddin.
„En það er fremur óvenjulegt,
finnst yður það ekki?“
„Kringumstæðumar eru líka
óvenjulegar“.
„Jæja, ekki vei't ég það“,
sagði röddin. „Hvernig vitið
þér annars um símanúmerið
mitt?“
„Ég vissi alls ekki um síma-
númer yðar“.
„Nú, en —“
„Ég valdi það alveg út í blá-
inn“, sagði Robert.
„Það er nú dálítið ósenni-
legt“.
„En dagsatt, yður er óhætt að
trúa þvi“.
„Því skylduð þér fara að
hringja í símanúmer — út í
bláinn, eins og þér segið?“
Robert skildi, að hún áleit
hann vera með lausa skrúfu í
kollinum, eða ef til vill ómerki-
legan dóna, og hann átti þá og
þegar von á því að hún ýtti
honum frá sér út í myrkrið og
einstæðingsskapinn.
„Ég — ég —“ stamaði hann.
„Ég hef ekki farið út úr her-
berginu mínu í allan dag. Ég
hef ekki talað við nokkra lif-
andi veru, og eirðarleysið var
alveg að gera út af við mig.
Svo hringdi ég eitthvað út 1
bláinn og þá vildi það svo til
að ég komst 1 samband við yð-
ur“.
EITTHVERT truflanahljóð-
heyrðist í símanum, og hann
var hræddur um, að hún hefði
slitið.
„Halló, þér eruð víst ekki
farnar?“ spurði hann hvasslega..
„Ekki alveg, en rétt bráðum.
Er það eitthvað fleira, sem þér
óskið að segja?“
„Já, margt og mikið“, svaraði
Robert. „Fyrst hafið þér haldið,
að ég væri brjálaður maður eða
þá einhver sem gerði í því að
hringja upp ókunnuga11. Honum
heyrðist hún hlægja ofur lágt,
en var þó ekki viss. Þó var
glaðvær tónn í röddinni, sem
svaraði:
„Hvemig gátuð þér getið upp
á því?“
„Mér heyrðist það á röddinni“.
„Þér virðist vera mjög glögg-
skyggn“.
Hún þagði andartak, eins og
hún væri að velta þvá fyrir sér,
hvort hún ætti að leyfa sér að
halda samtalinu áfram ' eða
binda enda á það. Hann beið
HEIMILISRITIÐ
35'