Heimilisritið - 01.10.1945, Qupperneq 58

Ashe, að ég hef enga hugmynd
um það“.
„En
„Það sem ég veit með vissu“,
sagði Dick sannfærandi, „er, að
hvorki Prfce né Middlesworth
tóku hann, því að ég sá þá bera
Sir Harvey í burtu. Og ekki
kemur heldur til mála að ég
eða Lesley háfi tekið hann; við
vorum saman. Og þarna voru
engir aðrir, fyrr en þú komst
og tókst að þér vörzlu riffl-
anna“.
Eamshaw varð þögull nokkra
stund, en sagði svo:
„Þessi maður hefur ekki
framið sjálfsmorð, Dick. Þú
hlýtur að álíta það engu síður
en ég“.
„Geturðu bent á nokkrar lík-
ur fyrir því að hann hafi verið
myrtur?“
„Nei. En það hefur komizt á
loft gömul lögreglusaga. Lík
finnst í harðlæstu herbergi.
Öðrum megin við það finnst“
— Eamshaw kinnkaði kolli —
„lítil meðalasprauta. Og hinum
megin við það“ — aftur kinnk-
aði hann kolli — „krukka með
smáprjónum. Pope ofursti not-
aði þá til að forðast flugur“.
„Hvað segirðu?“ spurði Dick.
„Já“, EamShaw benti með
höfðinu út í húsagarðinn. „Pope
sagðist ekki geta haft opinn
glugga á sumrin fyrir því, að
flugurnar sæktu þá svo inn“.
„Nú?“
„Hann tók því það ráð, að
festa grisjuléreft fyrir gluggana
og til þess notaði hann prjón-
ana. Hann festi grisjuna við
gluggapóstana með þeim“.
Earnshaw þagnaði. Bíll kom
eftir veginum úr austurátt.
Það var bíll Middlesworths
læknis, allir rykugur, og stað-
næmdist fyrir framan húsið.
Læknirinn flýtti sér út úr bíln-
um, með pípuna í munninum
og opnaði afturdymar.
„Nei, nú er ég hissa“, sagði
Earnshaw og var mikið niðri
fyrir. „Það er þó ekki sem mér
sýnist —
ÚT UM afturdyr bílsins kom
risastór og gildvaxinn maður
og fór sér að engu óðslega.
Hann var í mjög gamaldags
ferðafrakka og með skrítinn,
barðastóran hatt á höfði.
„Jú“, sagði Dick, sem oft
hafði séð myndir af manninum
í blöðum og tímaritum, „það er
Gideon Fell“.
Og nú minntist hann orða
Middlesworths frá því kvöldið
áður, þess efnis að Fell læknir
væri í sumaibústað ekki all-
langt í burtu. Midd'lesworth
hafði farið að sækja Fell, ein-
kennilega snemma morguns.
Hvernig stóð á því?
56
HEIMILISRITIÐ