Læknablaðið

Árgangur

Læknablaðið - 01.05.1934, Blaðsíða 11

Læknablaðið - 01.05.1934, Blaðsíða 11
LÆKNABLAÐIÐ "57 2. Minna shock fæst með intramuskulær inj. einhverra þeirra efna, er áður hefir verið á minst. Einkennin eru öll vægari og koma seinna, eftir 4—6 klt., oft aðeins kuldahrollur, almenn vanlíðan, 38—39,5°, eða aðeins smáhækkun á hita. 3. L o c al sh 0 ck kemur í einstaka tilfellum, og er þá aðallega um takmarkaðan þrota, roða og hita að ræða, er heldur sér 2—3 daga, get- ur orðið nærri flegmonös, en hverfur jafnan af sjálfu sér. I þessum til- fellum er talið að um sé að ræða primær cytolysis eða proteinolysis, sem svo sekundært veldur almennum breytingum, því þr. f. hve shock getur litið mismunandi út (1., 2., 3. stig), þá er það sameiginlegt öllum teg- undum af experimental shock, að á undan klinisku einkennunum fara breytingar á blóðinu, „crise vasculo-sanguine", sem geta sýnt manni, að um shock sé að ræða. Eins og áður er tekið fram, er næmi manna mjög mismunandi og einnig breytilegt. Gull framkallar miklu sterkara shock en silfur, sömu- leiðis brennisteinn og blý. Mjólk er oft mjög óábyggileg (en ódýrt að reyna hana). Vaccine reynist venjulega vel. Fyrir kemur, að sjúklingar verða ónæmir fyrir þeim efnum, sem gefin eru. Er þá oft gott að breyta til um efni. Ennfremur breytist oft viíSbrágtS sjúklingsins, þannig, að reak- tionin kemur smám saman síðar og síðar eftir injektionirnar, og kemur þá fyrir, að manni sést alveg yfir reaktionina. Aðalindikationir og kontra-indikationir. í lækningaskyni er sliock fyrst og fremst notað til þess að framkalla desensibilisation og antianafylaxi, ennfremur við ýmsar local pyogen infek- tionir, mb. venerei, septicæmi allskouar og taugasjúkdóma. Það er kunnara en frá þurfi að segja, hvernig sumt fólk er ofnæmt gegn þessu eða hinu. Aðferðin til þess að vinna bug á ofnæminu er: 1) að dcsensibilisera sjúklinginn með því að gefa honum daglega efni það sem hann er ofnæmur gegn, í mjög smáum skömtum, svo smáum. að þeir að eins framkalli mjög lítið shock, sem sjúkl. ef til vill alls ekki finn- ur til, og smástíga með skamtinn, eftir því sem sjúklingurínn þolir. Með- ferðin verSur að taka yfir marga mánuði. 2) Önnur aðferð til að vinna hug á ofnœminu er anlianafyla.vi. Sjúk- lingnum er gefinn lítill skamtur af efni því sem hann er ofnæmur gegn, nokkru áður en hann fær stóran skamt af því. Báðar aðferðirnar byggjast m. a. á því, að shock, af hvaða uppruna sem er, lætur eftir sig ónæmi nokkurn tíma, þ. e. a. s. sjúklingurinn er ,,ómót- tækilegur" nokkurn tíma eftir shock, líkaminn reagerar ekki j'iegar í stað með nýju shocki. Báðar þessar aðferðir byggjast á því, að menn viti hvaða efni það séu, sem sjúklingarnir eru ofnæmir gegn, dcsensibUationin cr „spccifik". En í mjög mörgum tilfellum vita menn ekki hvaða efni það eru, sem sjúklingarnir eru ofnæmir gegn. Getur þá að eins orðið um óspccifika de- scnsibilisation eða anti-anafylaxi að ræða. Til þess eru helst notuð alls- konar protein. Auðveldust og áhættuminst er autohæmoterapi, 5—10 cm8 intramusculært með 2—3 daga millibili; hefir hún reynst vel stundum við astma, ýmsa húðkvilla („eccem", urticaria, allskonar pruritus), furunculos:s o. fl. En mjög oft er hún árangurslaus. Sama er að segja um autoserotherapi.

x

Læknablaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Læknablaðið
https://timarit.is/publication/986

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.