Þjóðin: tímarit sjálfstæðismanna - 01.10.1939, Qupperneq 13

I> J Ó Ð I N
203
FRELSI.
Það fer vaknandi líf yfir vetrarins lönd,
það er vor yfir sveit, yfir bæ.
Vetrarins helgrimmu helklakabönd
hrynja í suðrænum blæ.
Loftið er ilmandi frjóangan fyllt
af frjálsri og gróandi jörð.
En hafið svo auðugt, svo stórfenglegt, stillt,
stendur um eyjuna vörð.
Hver á auðugra land, hver á auðugra haf?
Hver er auðugri að verkefnagnótt?
Sú þjóð, sem und oki um aldirnar svaf,
efli nú framtak og þrótt.
Sjá hinn órudda veg, sjá hin óstignu spor,
sjá þær auðnir, sem gróa ei enn.
Hér er endalaust starf fyrir æsku og vor,
fyrir íslenzka landnámsmenn !
Oft er hrópað svo hátt, um að hefta þess
sem á hugsjón um batnandi tíð. fför,
Og oft eru borin fram undarleg svör
fyrir ötulan framsækinn lýð,
sem að spyr: „Skal ei ryðja og rækta
hér lönd,
skal ei róa’ á hin auðugu mið?“
Æskan á framrétta, hugdjarfa hönd
og hún hrópar á starf — og á f r i ð !
krónni, á kolabingnum hjá ösku-
stónni.“
Minnumst öll í dag fullveldisins
með þeirri von og ósk, að íslend-
ingar varðveiti sjálfstæðið í allri
framtið, viðhaldi sem bezt móður-
málinu „hinu mjúka og ríka“, ali
upp hrausta og vitra svni og dætur,
með ást til landsins og trú á lands-
ins Guð, því: „Hver þjóð, sem í
gæfu og gengi vill búa, á Guð sinn
og land sitt skal trúa.“
Kristján J. Gunnarsson
frá Marteinstungu.
Hví skal fjötra þess hönd, sem að
heldur um plóg,
— á þá hugsjón, að rækta sitt land?
Hví á enginn neinn rétt, sem vill
uppskera nóg
og sér annað en hrjóstur og sand?
Hví skal binda þess bát, sem var
búinn úr vör
til að berjast — og þekkti ei hik?
Nei, íslenzka þjóð, þú færð aldrei þau svör,
sem að afsaka kúgun og svik.
Sjá nú frjálsborna þjóð, yðar framtíðar-
land,
þar sem frelsið í öndvegi er sett.
Þar sem grafið er hatrið í gleymsk-
unnar sand,
þar sem gróður á tilverurétt!
Vér samhuga eigum þann eldmóð, þá glóð,
sem ekkert fær staðið í gegn.
En — svo bezt verður frjáls okkar
fámenna þjóð,
að frjáls sé hver einasti þegn! —
Kristján J. Gunnarsson.