Þjóðin: tímarit sjálfstæðismanna - 01.10.1939, Qupperneq 17

Þ J Ó Ð I N
207
1932 hefir engin snurða hlaupið á
þráðinn milli þeirra og Rússa, þar
til nú, er þeir síðarnefndu tóku að
seilast til landa og álirifa í Finn-
landi. Finnar reyndust sáttfúsir, eins
og kunnugt er, en þeir vildu ekki
tefla sjálfstæði sínu og frelsi i
liættu. Rússar undu því ekki og réð-
ust með her inn i Finnland, án þess
að segja Finnum slrið á hendur.
Finnar gátu valið um tvær leiðir
í utanríkismálum sínum, að lialla
sér að haltnesku löndunum og að
mynda með þeim nokkurs konar
varnarhandalag gegn Rússum, eða
að hafa nána samvinnu við hin
Norðurlandaríkin. Finnska þingið
tók þá stefnu, að velja síðari kost-
inn, m. a. vegna þess, að það taldi
of náið samhand við Pólland hættu-
legt, þar sem það átti víða sökótt.
Samkomulagið við hin Norðurlönd-
in hefir verið með ágætum.
Finnland hefir verið lýðveldi síð-
an það varð sjálfstætt. Þingið er
slcipað 200 fulltrúum, sem kosnir
eru til 3ja ára í senn. Flokkar
„Lappó“-manna og kommúnista eru
bannaðir.
Enn sem komið er verður Rúss-
um litið ágengt í Finnlandi, þrátt
fyrir það, að þeir hafa þar ofurefli
liðs, velhúið að hvers konar dráps-
tækjum. En Finnar eru harðfengir
og hraustir. Þeir þekkja kúgunina
frá fvrri tímum. Og þeir Iiafa einn-
ig lærl að þekkja hamingju þá, er
frelsið veitir, síðustu 20 árin. Þeir
vita, hver umskiptin verða, ef Rúss-
ar lcggja land þeirra undir sig. —
Þess vegna æðrast þeir hvergi og
berjast eins og hetjur.
Heill fylgi haráttu þeirra.
II. Kommúnistar.
Kommúnistar liafa haldið því
fram um margra ára skeið, að engri
þjóð gæti stafað hætta af hinum
rauða rússneska her, því að Rúss-
ar væru verndarar smáþjóðanna,
og hefðu eigi landvinninga i liuga.
Þeir sögðu, að alþýðan réði í Rúss-
landi, og einmitt þess vegna gæti
aldrei komið til árásarstríös af hálfu
Sovét-Rússlands.
Arás Rússa á Finnland hefir sann-
að mönnum, að allar þessar fullyrð-
ingar voru ósannindi, ef tikvill vis-
vitandi ósannindi. Alliæfi Rússa er
andstyggilegasta og siðlausasta of-
beldisverkið, sem framið hefir verið
gegn nokkurri þjóð á síðari tímum.
Og það er lítt hugsandi, að komin-
únistaforsprakkarnir liafi ekki vit-
að, að við þessu mátti húast af rúss-
neskum stjórnarvöldum. Þeir hafa
haft svo náin kynni af þeim, að
þeir geta varla hafa farið villir veg-
ar um hug rússnesku stjórnarinnar
til þessara mála.
Eins og vitað er hafa Rússar
myndað „finnska leppstjórn“ í hæ
einum á landamærunum. Finnskir
kommúnistar eiga sæti í henni. Hún
hefir fengið viðurkenningu Rússa
og kvað liafa beðið þá um hjálp
lil þess að koma sér til valda í
Finnlandi. Hlutur þessara manna
er hinn svívirðilegasti. Þeir eru föð-
urlandssvikarar, sem ekkert gefa
eftir fyrirlitlegustu ættjarðarsvikur-
um fvrri tíma.
Kommúnistar á íslandi sjá ekk-
ert athugavert við athæfi þessarar
leppstjórnar. Þeir dásama hana og
vegsama. Þeir sýna með því, að