Þjóðin: tímarit sjálfstæðismanna - 01.10.1939, Síða 29

Þ J ó Ð I N
219
Regnhlífarmaðurinn fyrrverandi
sneri í aðra ótt. Lögregluþjónninn
flýtti sér að aðstoða hávaxna ljós-
hærða blómarós. Hann hjálpaði henni
vfir götuna, til þess að hún yrði ekki
fyrir strætisvagninum, sem var að
koma, en var þó langt í burtu.
Sóffi gekk í austur, eftir götu, sem
framfarirnar höfðu evðilagt. Hann
flevgði regnhlífinni frá sér af mikilli
reiði inn í skot. Hann bar þungan
hug til þeirra manna, sem hafa
hjálma á höfði og kylfur í höndum.
Af því að hann langaði til þess að
lenda í klónum á þeim, virtust þeir
líta á hann sem konung, er ekkert
rangt gat gert.
Að loknm komst Sóffi inn i eina af
þeim götum, þar sem glitrið er minna
og hávaðinn lítill. Hann beindi göng-
unni til Madison-garðsins, því að
heimþráin grípur jafnvel þá, sem
eiga heima á bekkjum undir beru
lofti.
Sóffi nam staðar á götuhorni, þar
sem litil umferð var. Þar var gömul
og löguleg kirkja. Ljósglæta sást út
um gluggann á gafli hennar. Organ-
leikarinn var vafalaust að dunda
þar, til þess að sannfæra sig um að
allt væri i lagi fvrir næstu guðsþjón-
ustu. Sóffi heyrði lágan en yndislegan
liljóðfæraslátt frá kirkjunni. Hljóð-
færaslátturinn tók hann föstum tök-
um.
Tunglið var hátt á lofti, skært og
fagurt. Lítið var um farartæki eða
gargandi fólk. Fuglar tístu i skot-
um sínum. Maður hefði getað lialdið
— en aðeins stutta stund — að mað-
ur væri kominn í kirkjugarð i sveit.
Og lagið, sem organleikarinn lék,
hélt Sóffa kyrrum — við handriðið,
þvi að hann hafði þekkt lagið vel á
þeim dögum, þegar hann hafli kynni
af mæðrum, rósum, metorðagirnd,
vinum, fögrum hugsunum og flibb-
um.
Sóffi var móttækilegur fyrfr áhrif
þessa stundina. Og tónarnir frá
gömlu kirkjunni höfðu djúp og mik-
il áhrif á sál hans. Hann sá með skelf-
ingu, hyldýpij^, sem hann var fallinn
í: ljóta æfi, ósæmilegar þrár, dauðar
vonir, eyðilagða hæfileika og illar
hvatir, sem nú fylltu lif hans.
Hjarta lians var þessa stundina al-
veg í samræmi við skapið, sem liann
var i. Sterk áhrif knúðu hann til bar-
áttu við örlögin. Hann skyldi komast
upp úr hyldýpinu. Hann skyldi verða
maður aftur. Hann skyldi sigrast á
því illa, sem náð hafði valdi yfir
honum. Tími var ennþá til þess, því
að hann var ennþá tiltölulega ungur.
Hann ætlaði að vekja upp aftur sína
gömlu metorðagirnd, og láta stjórn-
ast af henni. Hinir rólegu, en fögru
tónar orgelsins höfðu komið af stað
byltingu í liuga hans. Á morgun ætl-
aði liann að leggja leið sina inn í
þann hluta borgarinnar, þar sem
meira er um starf, og leita þar eftir
vinnu. Loðskinnainnflytjandi hafði
einu sinni boðist til þess að gera
hann að ökumanni hjá sér. Hann
ætlaði að leita hann uppi á morgun
og biðja hann um vinnu. Hann skyldi
verða einhvers virði ennþá. Hann
skyldi.....
Sóffi fann, að hönd var lögð á öxl
sér. Hann leit við, og.sá lögreglu-
þjón.