Þjóðin: tímarit sjálfstæðismanna - 01.10.1939, Qupperneq 37

Þ J Ó Ð I N
227
lá þannig í því að Woodcut-Green
liggur í nánd við Hatfield, en þar
átti að reyna þetta nýja tæki og
hvers það væri megnugt Nú munu
margir af lesendum mínum risa upp
með andfælum, og mótmæla harð-
lega. Menn rengja ekki frásagnirnar
frá Rússlandi, því að þar getur margt
ólíklegt skeð, en að ætla að lialda
því fram að Þjóðverjum liafi verið
kunnugt uin bryndrekana haustið
1915, er þeir komu öllum á óvænt
15. sept. 1910, það er fjarri lagi. Þeir
voru reyndir með svo mikilli leynd
og yfirleitt farið svo varlega í einu
og öllu að óhugsandi var að nokkuð
hefði um þá vitnast.
En var þetta nú svo? Er yfirleitl
hægt að halda nokkrum lilut leynd-
um. Meðan verið var að vinna að
uppfinningunni, var lítil leynd ríkj-
andi, og ef þið trúið mér ekki, þá
skuluð þið slá upp í bókinni „Sjónar-
vottur“ eftir Sir Ernest Swinton yf-
irhershöfðingja, hls. 171, og lesa t. d.
þetta: „Um miðjan september var
þessi vél svo vel á veg komin að
hægt var að reyna hana, og sunnu-
daginn 19. sept. fór eg samkvæmt
boði, til þess að sjá hana starfa.
Reynsluförin fór fram í Lincoln,
ekki langt frá verksiniðjunni W.
Foster & Sons. Eg varð dauðskelfd-
ur er eg sá að meðfram allri girðing-
unni stóð fólk, verkamennirnir, sem
unnið höfðu að smíðinni og konur
þeirra, og höfðu að því er virtist
komist að því livað þarna skyldi fram
fara, og höfðu auk þess fengið leyfi
til að vera viðstödd.
Eg mótmælti því að slíkt fjölmenni
vrði viðstatt, en það var of seint,
þannig að unnt yrði að breyta undir-
búninginum. Til allrar hamingju, þá
brást nú vélin og stóðst ekki þær
þrautir, sem henni var ætlað að
vinna, og til þess að þetta spyrðist
ekki nánar létum við það berast út
meðal manna, að vélin hefði reynzt
með öllu óhæf og af henni væri einsk-
is að vænta.“
Þar segir ennfremur: „Þegar
rejmsluförin átti að fara fram, hafði
verið ákveðið að hún skyldi farin i
Hatfield-garðinum. Engir verka-
menn né hermenn voru til taks, til
þess að grafa skotgrafir og ganga frá
girðingum eins og á vígvelli, og þess-
vegna voru fengnir sjálfhoðaliðar úr
Hertfordshireherdeildinni til þess að
vinna verkið, en þeir voru flestir
rosknir fjölskyldufeður, — sem
eyddu öllum- frístundum sínuin í
það að lcoma verki þessu í fram-
kvæmd. Og í vikulokin fór svo for-
ingjaráðið til þess að atliuga hvað
verkinu liði. Því hafði miðað vel á
veg, enda var þarna upp kominn
vígvöllur með gröfum og allskonar
girðingum. Hjúkrunarsveit var við
hendina til þess að veita fyrstu hjálp.
Og hljómsveit lék hcrgöngulög, en
meðfram girðingunni voru bifreiðar,
sem konur og vinkonur verkamann-
anna sátu í og hlustuðu á ldjóðfæra-
leikinn. Alll fór þetta fram i tvö
hundruð stiku fjarlægð frá áhorfend-
unuin, þannig að þeim gafst ágætasla
tækifæri á að fvlgjast með. Foringja-
ráðið sá strax að hér var í óefni kom-
ið og stórhætta gat jafnvel verið á
ferðum, en þá hjörguðu tveir foringj-
arnir öllu við, með því að þeir tóku
það til hragðs að þramma fram og