Morgunblaðið - 23.02.2012, Síða 30

30 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 23. FEBRÚAR 2012
✝ Baldur Skarp-héðinsson raf-
virkjameistari
fæddist í Öxarfirði
9. október 1915.
Hann lést á Land-
spítalanum 12. febr-
úar 2012. Foreldrar
hans voru Skarp-
héðinn Sigvaldason
bóndi, f. í Öxarfirði
1876, d. 1970 og
Gerður Jónsdóttir
húsfreyja, f. í Mývatnssveit 1882,
d. 1973. Systkini Baldurs voru
Sigurður, f. 1906, d. 1996, Ingi-
björg, f. 1909, d. 1971 og Þórir, f.
1914, d. 2001.
Baldur kvæntist hinn 31. des-
ember 1950 Höllu Gísladóttur, f. í
Vestmannaeyjum 5.9. 1922, d.
Börn þeirra eru a) Gerður Halla,
f. 1985, unnusti Pálmar Garð-
arsson, f. 1985. Dóttir þeirra er
Anna Ragnheiður, f. 2010, b) Jón
Baldur, f. 1986, c) Hildur Erla, f.
1991 og d) Ingibjörg Elín, f. 1992.
Baldur ólst upp í Öxarfirði og
starfaði þar fram undir þrítugt.
Vann hann meðal annars að upp-
setningu vindrafstöðva í sveit-
inni. Árið 1943 fluttist hann til
Reykjavíkur og lærði rafvirkjun.
Lengst af starfaði hann sem um-
sjónarmaður á Kleppsspítala
ásamt því að sjá um fram-
kvæmdir í Ísaksskóla um langt
árabil. Samhliða vinnu vann
Baldur að ýmsum tæknilegum
hugðarefnum og þróaði meðal
annars nýja aðferð við byggingu
húsa og fékk einkaleyfi á henni.
Eftir Baldur liggja mörg ljóð sem
hann var ötull við að gefa ætt-
ingjum og vinum við hin ýmsu til-
efni.
Útför Baldurs fór fram í kyrr-
þey frá Seltjarnarneskirkju 21.
febrúar 2012.
13.2. 2005. For-
eldrar hennar voru
Gísli Guðmundsson
bóndi, f. í Skaga-
firði 1876, d. 1956
og Halla Árnadóttir
húsfreyja, f. undir
Eyjafjöllum 1886, d.
1962.
Börn Baldurs og
Höllu eru 1) Halla
Björg Bald-
ursdóttir, f. 29.9.
1953, maki Magnús Páll Alberts-
son, f. 3.5. 1953. Börn þeirra eru
a) Baldur Páll, f. 1981, maki
Deanna Lane, f. 1981, b) María
Björg, f. 1988 og c) Ragnar Ingi,
f. 1992. 2) Gísli Baldursson, f.
13.11. 1960, maki Ragnheiður
Sigurgeirsdóttir, f. 30.5. 1962.
Elsku Baldur. Nú skilja leiðir
og er mér efst í huga þakklæti
fyrir samferðina sem hófst þegar
ég kynntist Gísla, syni ykkar
Höllu.
Takk fyrir allt. Ég bið almættið
að veita fjölskyldunni styrk í
sorginni.
Mitt hjarta er djúp með dragandi þrá
til dagsins, sem aldrei líður að kveldi,
sem geymir minn söng, eins og andi
minn á
óm þessa krafts, sem ströndin felldi.
Nú þykir mér jörðin svo þröng um minn
hug.
Hún þrýtur við hafsbrún. Hvað er fyrir
handan?
Eigi ég væng, hvað er fjallaflug
og fjarlægðir þessa heims fyrir
andann?
(Einar Benediktsson.)
Þín tengdadóttir,
Ragnheiður.
Kæri Baldur.
Nú skilur leiðir þegar jarðvist
þinni lýkur og er þá við hæfi að ég
þakki fyrir mig. Það lýkur nú
rúmlega fjögurra áratuga sam-
ferð okkar og ég verð að segja að
það ferðalag hefur verið afar ljúft
og gefandi fyrir mig. Þið Halla
tókuð mér opnum örmum þegar
ég kynntist Höllu Björgu og fór
að venja komur mínar á heimili
ykkar í Hólmgarðinum.
Hjá þér hef ég aldrei mætt
öðru en hlýju og velvild og mér
hefur alltaf liðið vel í návist þinni.
Ég man mörg samtöl okkar þar
sem rætt var um alla heima og
geima. Allt fram á síðasta dag
fylgdist þú vel með því sem var að
gerast og við gátum rætt það í
þaula í góðu tómi. Það var gaman.
Þá var einnig mjög gaman að
fræðast um liðna tíð í samtölum
við þig.
En allt gott tekur enda. Eftir
nokkur veikindi undanfarin ár ert
þú nú allur og þar er skarð fyrir
skildi. Heimurinn er fátæklegri
án þín.
Það er sár söknuður meðal
okkar sem þig þekktum en við
eigum öll mikið af góðum minn-
ingum um þig til að hlýja okkur
við.
Hafðu þökk fyrir samvistirnar.
Megi syrgjendur finna þann styrk
sem þörf er á nú þegar þú kveður.
Takk fyrir allt.
Þinn tengdasonur,
Magnús Páll.
Elsku afi Baldur.
Núna hefurðu loksins fengið
hvíldina eftir langa og góða ævi og
ert kominn til ömmu Höllu. Eftir
sitja ótalmargar góðar minningar
frá uppvaxtarárum mínum, enda
bjó ég nánast hjá ykkur ömmu á
tímabili. Við brölluðum margt
saman og sérstaklega eru leyndó-
in okkar á föstudögum minnistæð,
þá hló amma oft að vitleysunni í
okkur.
Á síðari árum höfum við spjall-
að mikið saman. Við gátum setið
löngum stundum og rætt allt frá
óravíddum alheimsins til smæstu
eininga mannslíkamans, alltaf
höfðum við eitthvað að tala um og
spá í. Þú hafðir líka svo margar
skemmtilegar sögur að segja,
enda hafðirðu upplifað margt í
gegnum tíðina.
Það er erfitt að kveðja þig,
elsku afi minn, en ég veit að þú ert
kominn á betri stað og við sjáumst
aftur síðar. Hvíl í friði.
María Björg.
Við bræðurnir kveðjum í dag
afa Baldur sem er nú fallinn frá,
96 ára að aldri. Söknuðurinn er
mikill en okkur líður þó vel að vita
að þau amma Halla eru saman á
ný.
Frá barnsaldri fylgdi því alltaf
mikil tilhlökkun að hitta afa. Þeg-
ar fjölskyldan heimsótti Ísland
frá Svíþjóð þá fylgdi gistingu í
Hólmgarðinum þátttaka í súr-
mjólkurklúbbnum. Félagsfundir
voru á morgnana og sýndu fé-
lagsmenn tryggð sína með því að
borða súrmjólk, og bara súr-
mjólk, í morgunmatinn. Afi
kenndi okkur einnig að veiða og
voru þau amma alltaf til í að keyra
austur á Þingvöll til að ná í eitt-
hvað gott í matinn upp úr vatninu.
Afi Baldur var einstaklega
elskulegur og rausnarlegur.
Hann var til dæmis mjög næmur
á leikfangaþörf okkar bræðranna
og brást yfirleitt við í snatri ef dót
virtist vanta í safnið. Einnig var
hann með eindæmum minnugur;
við áttum oft langar og góðar
samræður þar sem hann gat þulið
upp ótal staði og ártöl eins og ekk-
ert væri. Nýlega er það sérstak-
lega minnisstætt hversu hlýlega
hann tók á móti Dee og hve
spenntur hann var að upplifa am-
erísk jól.
Elsku afi, við þökkum þér fyrir
allar okkar samverustundir og
vonum að þér líði vel í nýjum
heimkynnum. Guð blessi þig.
Baldur Páll og Ragnar Ingi.
Nú er elsku afi okkar dáinn og
hans sárt saknað. Um afa var ætíð
talað af mikilli virðingu og við höf-
um alltaf verið stolt af afa okkar.
Á meðan við bjuggum úti í Sví-
þjóð tók hann upp mikið af ís-
lensku barnaefni, s.s. Stundina
okkar, og sendi okkur út. Eftir að
við fluttum á Egilsstaði fórum við
stundum í pössun suður til afa og
ömmu. Það var alltaf gott að koma
í Hólmgarðinn og þegar við vor-
um hjá þeim fengum við oftast að
ráða kvöldmatnum en þá varð yf-
irleitt hamborgari frá McDo-
nalds, kjúklingur úr Suðurveri
eða soðin ýsa fyrir valinu. Það var
einnig ævintýralegt að fara með
afa í Ísaksskóla til þess að kveikja
á kvöldljósunum og ekki skemmdi
það fyrir ef við tókum strætó aðra
leiðina. Á föstudögum var síðan
oftast farið í Kringluna.
Sumarbústaðurinn hans afa á
Vatnsleysuströnd var honum og
okkur afar kær. Fyrstu árin not-
aði hann vindmyllu til þess að sjá
bústaðnum fyrir rafmagni og okk-
ur þótti mikið sport að fá að fara
með afa til að kveikja á henni. Á
litlum bletti við hliðina á bústaðn-
um vaxa bláklukkur sem afi hefur
hlúð vel að. Bláklukkur eru afar
sjaldgæfar á suðvesturhorni
landsins og við urðum hissa þegar
þær fundust þarna fyrst. Saman
myndaði fjölskyldan þá tilgátu að
við hefðum flutt þær með okkur
úr Selskógi við Egilsstaði en þær
vaxa einmitt á þeim bletti þar sem
vinsælast var að tylla sér í gras-
inu. Eftir að bláklukkurnar birt-
ust fór afi að girða í kringum þær
og þurfti hann að stækka blettinn
ár frá ári því þeim fjölgaði hratt.
Afi fylgdist vel með fuglalífinu í
kringum bústaðinn og þá sérstak-
lega með kríuvarpinu. Hann lét
okkur alltaf vita hvenær kríurnar
komu á vorin og hvernig varpið
gekk.
Það var alltaf gott að koma og
spjalla við afa, hann gat alltaf
frætt okkur um eitthvað nýtt
hvort sem það var um gamla tíma
eða fréttir líðandi stundar. Um-
hyggja afa og væntumþykja mun
alltaf verða okkur barnabörnun-
um dýrmæt.
Elsku afi. Við söknum þin mik-
ið en vitum að þú ert kominn á
slóðir þar sem þér líður vel. Minn-
ingar um elskulegan afa okkar
munu ávallt fylgja okkur. Takk
fyrir allt. Blessuð sé minning þín.
Gerður Halla og Jón Baldur.
Elsku afi, það er svo sárt að
kveðja þig en við vitum að nú ertu
kominn á góðan stað, til ömmu og
að ykkur líður vel hvoru hjá öðru.
Að koma til ykkar ömmu var eins
og að taka sér hlé frá öllu hinu
sem við erum svo upptekin af, eig-
inlega allt of upptekin. Hólmgarð-
urinn og allt sem honum fylgdi
var staður sem við munum aldrei
gleyma. Kók, kleinur, hafrakex,
hjónabandssæla og ís var eitthvað
sem sjaldan skorti og ekkert mál
að skreppa út í Grímsbæ og kaupa
smá gotterí, ömmu reyndar til
mikils ama vegna umferðarinnar.
Það var bara alltaf svo gott að
vera hjá ykkur, því hvort sem það
voru rólegheit í sjónvarpsher-
berginu, málverkaskoðun í stof-
unni eða að spila inni í eldhúsi, leið
okkur alltaf svo vel.
Það var líka gaman að hlusta á
ykkur fullorðna fólkið tala saman
um lífið og tilveruna og þá sér-
staklega þig afi, gæddur þeim ein-
staka hæfileika að þú gjörsam-
lega mundir allt – nöfn, ártöl,
höfunda, staðarheiti og gast líka
þulið upp heilu ljóðin, sem þú svo
oft gerðir. Það var líka svo gott að
tala við þig og þú sýndir okkur
alltaf svo mikinn áhuga, langaði
að vita hvað við vorum að gera og
hlusta á framtíðaráform okkar.
Einnig var alltaf fastur liður að
hringja í þig og segja þér ein-
kunnirnar okkar í lok hverrar
skólaannar, það var svo mikil-
vægt að láta afa vita. Aldrei
gleymist þegar við fengum verk-
efni í skólanum að taka viðtal við
manneskju sem var á lífi á tíma
styrjaldanna. Það var sko enginn
vafi á því hver yrði fyrir valinu
hjá okkur og stoltið leyndi sér svo
sannarlega ekki þegar við skiluð-
um verkefninu.
Við munum aldrei gleyma þér,
elsku afi. Takk fyrir allt. Blessuð
sé minning þín.
Hildur Erla og Ingibjörg
Elín (eða eins og þú kallaðir
okkur, litlu stelpurnar).
Á kveðjustund við lífsins leiðaskil
er litið yfir gengnar ævislóðir.
Og þó að ríki hryggð og harmaspil
er hlýtt og bjart við minninganna
glóðir.
Góðan vin og frænda kveðjum klökk,
það koma í hugann ótal fagrar myndir.
Fyrir kynnin hljóttu hjartans þökk
svo hrein og tær sem öræfanna lindir.
(Þorfinnur Jónsson.)
Mér er það ljúft og skylt að
minnast föðurbróður míns Bald-
urs Skarphéðinssonar sem lést
sunnudaginn 12. febrúar sl. 96
ára að aldri.
Baldur og systkini hans ólust
upp við mikið ástríki foreldra
sinna en jafnframt mikla vinnu
því jörðin var rýr og hafa þurfti
mikið fyrir lífsbjörginni.
Hugur Baldurs stóð ekki til
búskapar og hann flyst suður til
Reykjavíkur þar sem hann lærir
rafvirkjun hjá Johan Rönning og
vinnur þar áfram fyrst um sinn.
Hann ferðaðist víða vegna
starfa sinna og í einni slíkri ferð
kynnist hann ungri stúlku, Höllu
Gísladóttur úr Vestmannaeyjum.
Þau gifta sig og Halla flytur með
honum til Reykjavíkur og einnig
foreldrar hennar, þau Gísli og
Halla.
Þau voru mjög samheldin í
hjónabandi sínu og báru mikla
virðingu hvort fyrir öðru og hvort
fyrir skoðunum annars. Þau eign-
uðust tvö börn, Höllu Björgu og
Gísla, sem bera foreldrum sínum
gott vitni.
Lengstan starfsaldur átti
Baldur á Kleppsspítala í Reykja-
vík. Þar vann hann sem umsjón-
armaður húsbygginga og við-
halds. Það fór honum allt vel úr
hendi eins og allt sem hann gerði.
Hann var mildur yfirmaður og
lagði alltaf gott til mála. Undirrit-
uð vann á Kleppi í fjögur ár og
kynntist vel hvernig Baldur var
metinn af öllu samstarfsfólki.
Þegar ég útskrifaðist úr KÍ
1971 þá lágu stöður handavinnu-
kennara ekki á lausu í skólakerf-
inu. Ég talaði við Baldur því að ég
hafði áhuga á að vinna á Klepps-
spítala með geðfötluðum við iðju-
þjálfun og hann lagði inn gott orð
fyrir mig, sem varð til þess að ég
var ráðin. Ég er honum ævinlega
þakklát fyrir það.
Það var mjög erfitt fyrir Bald-
ur að missa Höllu konu sína, sem
hafði átt við erfið veikindi að
stríða síðustu árin þeirra. Það var
aðdáunarvert hvernig hann ann-
aðist hana þar til yfir lauk, þrátt
fyrir að hann væri nánast blind-
ur.
Baldur bar alltaf hag stórfjöl-
skyldunnar mjög fyrir brjósti.
Hann fylgdist mjög vel með okk-
ur systkinabörnunum og fjöl-
skyldum okkar og gladdist með
okkur á góðum stundum og hugs-
aði hlýtt til okkar á þeim erfiðari.
Hann var alltaf tilbúin að miðla
málum og ég veit að Helga móðir
mín átti þar hauk í horni þegar
erfiðleikar steðjuðu að. Þetta er
þakkað nú.
Aldrei heyrði ég hann segja
styggðaryrði um neinn og lagði
alltaf jákvætt til málanna.
Við minnumst góðra stunda í
bústaðnum hans á Vatnsleysu-
strönd þegar ættin kom saman og
við gengum í nágrenni bústaðsins
og grilluðum svo á eftir. Þar lék
Baldur á als oddi með skyldfólkið
í kringum sig. Einnig minnumst
við 95 ára afmælis hans á sl. ári
sem einnig var í bústaðnum góða.
Elsku Halla Björg, Gísli og
fjölskyldur.
Við Eyvi, Helga og Baldur Þór
vottum ykkur innilega samúð og
biðjum Guð að geyma ykkur.
Gerður S. Sigurðardóttir.
Baldur móðurbróðir minn er
fallinn frá á 97. aldursári, vissu-
lega er þetta hár aldur en ein-
hvernveginn var nú þetta svo að
Baldur var aldrei gamall. Hann
var ótrúlega minnugur á alla hluti
og fróður um gamla og nýja tíma
og það var mjög gaman að tala við
hann, enda leið manni ávallt vel í
návist hans. Sem barn og ungling-
ur dvaldi ég mikið inn á heimili
þeirra Höllu og Baldurs og leið
mér alltaf einstaklega vel þar, þau
voru mér ákaflega góð.
Á þeirra fallega heimili í Hólm-
garðinum var alltaf mjög gott að
koma og eins í Baldurshaga, til
dæmis voru skötuveislurnar alltaf
tilhlökkunarefni hjá okkur
Svenna.
Ég veit að við eigum eftir að
sakna góðu stundanna sem við
áttum með honum á Dalbrautinni
og á heimili okkar.
Með virðingu og þakklæti kveð
ég elskulegan móðurbróður minn
með þessum ljóðlínum.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þessi tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Vald. Briem.)
Arna, Sveinbjörn og dætur.
Horfinn er á vit feðra sinna eft-
ir langa og farsæla lífsgöngu
Baldur Skarphéðinsson rafvirkja-
meistari. Hann var heiðurs- og
sómamaður í hvívetna eftir bestu
merkingu þeirra orða. Hógvær og
lágmæltur fetaði hann götu vel-
vildar og heiðarleika. Baldur
mátti ekki vamm sitt vita en tók
mildum höndum á brestum ann-
arra, leitaði að því besta í fari
hvers manns og var ósínkur á að
gleðja aðra með viðurkenningar-
orðum. Hann var sannarlega ekki
maður sleggjudómanna. Hann
var ráðagóður og flinkur verk-
maður, allt lék í höndum hans og
til hans var gott að leita.
Baldur var fjölgáfaður maður,
mikill unnandi góðra lista, hvort
sem rætt var um skáldskap, mál-
aralist eða sígilda tónlist, hvergi
var komið að tómum kofunum.
Hann hlustaði mikið á óperur,
ljóðasöng og sinfóníur og hafði á
hraðbergi nöfn tónskálda, stjórn-
enda og bestu söngvara heimsins.
Það fór ekki hjá því að maður með
slík áhugamál væri skapandi
listamaður sjálfur, enda var hann
skáldmæltur vel og ófá voru
kvæðin sem hann orti og sendi
vinum sínum, þótt ekki færi það
hátt, frekar en annað hjá Baldri
Stundum nefndi hann að hann
hefði gjarnan viljað verða bóndi.
Auðveldlega er hægt að sjá hann
fyrir sér sælan á svip innan um
dýr og gróður jarðar, hann sem sá
fegurðina í öllu.
Við undirrituð kynntumst
Baldri þegar Skóli Ísaks Jónsson-
ar flutti frá Grænuborg við
Hringbraut yfir í nýja byggingu
við Bólstaðarhlíð árið 1954. Þá sá
Baldur um allt sem tengdist raf-
magni og varð undireins ómiss-
andi með öllu. Hann yfirgaf skól-
ann ekki fyrr en hann, nær
blindur, gat ekki sinnt þessari
stofnun sem honum þótti svo
vænt um. Lýsandi dæmi um
tryggð hans er að þegar hann
hætti sinni föstu vinnu og fór á
eftirlaun átti skólinn hug hans all-
an. Hvern einasta dag fyrir allar
aldir kom hann niður í skóla til að
ganga úr skugga um hvort allt
væri í lagi. Ef ekki gekk hann í að
bæta úr hvort sem rúða var brot-
in, vatn hafði flætt eða peru vant-
aði. Einnig gekk hann um leikvöll-
inn ef ske kynni að glerbrot
leyndist þar og börnin gætu farið
sér að voða. Svona vann hann
skólanum okkar og harðneitaði að
þiggja laun fyrir, þetta væri hans
gleði. Þegar við lítum til baka
finnum við glöggt hve mikil gæfa
það var fyrir okkur öll að hafa átt
samleið með öðlingsmanninum
Baldri Skarphéðinssyni. Farðu
vel, vinur!
Fyrir hönd fyrrverandi kenn-
ara og Antons Sigurðssonar
skólastjóra við Skóla Ísaks Jóns-
sonar,
Herdís Egilsdóttir.
Við fráfall Baldurs kemur mér í
hug orðtak sem hann notaði oft í
sambandi við verk sem hann var
beðinn að framkvæma eða sjá um,
„hálfnað er verk þá hafið er, hitt
kemur af sjálfu sér“, en það átti
vel við um störf hans, sem hann
skipulagði vel og hafði þaulhugs-
að áður en hafist var handa. Hann
fór sér að engu óðslega og virtist
aldrei liggja á, en samt gengu
verk mjög hratt fyrir sig vegna
þess að hann hafði hugað að öllu
sem skipti máli.
Baldur var hógvær og hjálpfús
hæfileikamaður sem vildi hvers
manns vanda leysa, enda leituðu
margir til hans, ekki aðeins með
raflagnir og raftæki, sem var hans
sérsvið, heldur einnig önnur flók-
in tæki sem þurftu viðhalds og
viðgerðar. Var nánast göldrum
líkast hve fljótt og vel hann leysti
slík verkefni. Það olli okkur sem
leituðum til hans vanda hve greið-
vikinn hann var og þótti verkið
svo lítilfjörlegt að hann vildi helst
ekkert taka fyrir. Hann hafði allt-
af lag á að nýta það sem til var og
lagði sig í framkróka við að skapa
ekki þeim sem hann vann fyrir
óþarfa útgjöld.
Það var því ómetanlegt fyrir
sjúkrahús, sem litlu hafði úr að
spila en þurfti að annast mikinn
sjúklingafjölda, að fá Baldur sem
umsjónarmann árið 1954 til þess
að sjá um viðhald og endurbætur
sjúkrahússins og tækja þess. Þar
lagði Baldur hug og hönd að flestu
svo sem byggingu og endurbygg-
ingu húsakosts, jafnt og uppsetn-
ingu og viðhaldi flókinna lækn-
inga- og rannsóknatækja eins og
fyrsta heilaritunartækis sem tek-
ið var í notkun hér á landi. Baldur
var vakinn og sofinn að störfum
fyrir Kleppsspítala og hefur
áreiðanlega dreymt hvernig væri
best að nýta þá litlu fjármuni sem
til voru fyrir spítalann. Hann kom
jafnan eldsnemma að morgni til
starfa og vann oft lengi fram eftir
án þess tíunda tímann sem skyldi
vegna eðlislægrar samviskusemi
og sparsemi. Þrátt fyrir þetta
hafði hann tíma til þess að sinna
áhugamálum sem lutu að sögu,
tækni og endurbótum á sviði
tækni og bygginga og uppfinning-
um. Meðal uppfinninga Baldurs
var byggingaaðferð sem hann
fékk einkaleyfi á og gaf Bergiðj-
unni, endurhæfingarverkstæði
Kleppsspítala, framleiðsluleyfi
fyrir til þess að byggja yfir verk-
stæðið og endurbyggja elsta hluta
spítalans sem dagdeild og borð-
stofu fyrir starfsfólk. Hann hafði
áður unnið í mörg ár að tilraunum
og prófunum á aðferð sinni og lát-
ið Rannsóknastofu byggingariðn-
aðarins prófa hana. Ýmis fleiri
hús hafa verið byggð með þessari
aðferð, m.a. Enduræfingarstöð
Geðverndarfélags Íslands í Álfa-
landi 15, en Baldur stóð fyrir
byggingu hennar.
Vegna mannkosta sinna laðaði
Baldur úrvalshóp iðnaðarmanna
og aðstoðarmanna til starfa við
spítalann sem unnu með honum
að viðhaldi og endurbyggingu. Þó
að Baldur hafi átt mestan hlut að
máli og mestar þakkir skildar
vildi hann láta lítið á sér bera og
honum hefði verið ljúfast að láta
færa samstarfsmönnum sínum
þakkirnar.
Góður maður er genginn að
lokinni langri ævi. Börnum,
barnabörnum og öðrum aðstsand-
endum Baldurs votta ég samúð.
Tómas Helgason.
Baldur
Skarphéðinsson