Morgunblaðið - 01.11.2012, Side 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 1. NÓVEMBER 2012
✝ Grímur Jónssonfæddist í Norð-
urpólnum við
Laugaveg í Reyja-
vík 24. júní 1924.
Hann lést á heimili
sínu á Sléttuvegi 19
hinn 21. október
síðastliðinn.
Foreldrar hans
voru Jón Sigurðs-
son, sjómaður og
síðar verkstjóri í
Hampiðjunni, f. 10.6. 1895 á
Skeggjastöðum í Mosfells-
hreppi, d. 15.10. 1983 í Reykja-
vík, og Borghildur Sigurð-
ardóttir húsfreyja, f. 21.10. 1894
á Dunkárbakka, Hörðudals-
hreppi, d. 15.1. 1940 í Reykja-
vík. Bræður Gríms voru tveir:
Sigurður Eggert Jónsson, f.
24.9. 1921, d. 17.11. 1966.
Kvæntur Rebekku Stellu Magn-
úsdóttur, f. 2.11. 1923. Þau eign-
uðust þrjá syni: Ásgeir, Jón og
Magnús. Þorgeir Jónsson, f. 27.
3. 1923, d. 10.11. 2008. Kvæntur
Sigríði Margréti Einarsdóttur, f.
20.1. 1923, d. 9.2. 2003. Þau
eignuðust sex börn: Borghildi,
Einar, Jón, Vilhjálm, Þorgeir og
Ólaf.
Grímur giftist 13. júlí 1950
Ástu Jónsdóttur, f. 24.11. 1926,
d. 21.7. 2005. Foreldrar hennar
sem kyndari og sigldi með Röðli
til Þýskalands og Bretlands á
árunum eftir stríð. Hann stofn-
aði síðan Járnsmiðju Gríms
Jónssonar sem var lengi til húsa
á Bjargi við Sundlaugarveg en
flutti í nýtt húsnæði í Súðarvogi
20 árið 1969 og rak hann þá
smiðju þar til starfsævi lauk.
Grímur var veiðimaður af lífi
og sál, hvort sem var á stöng eða
byssu. Hann ferðaðist víða um
landið til veiða og leigði margar
veiðiár ásamt félögum sínum.
Hann var einnig öflugur flugu-
hnýtari og skapaði meðal ann-
ars hina fengsælu Snældu. Árið
1969 festu Ásta og Grímur,
ásamt öðrum, kaup á jörðinni
Hvalsá við Hrútafjörð sem var
þeirra sumarparadís. Grímur
hafði mikinn áhuga á vélum af
öllu tagi, átti iðulega marga bíla
og safnaði auk þess gömlum
mótorhjólum og byssum. Eftir
að hann hætti störfum hóf hann
endurgerð á Henderson-
mótorhjóli frá 1918 sem hann
hafði átt sem ryðhrúgu síðan
1963. Enginn nema hann átti
von á að því myndi vera keyrt
aftur enda þurfti hann nánast að
endursmíða það frá grunni. Ör-
fáum vikum fyrir andlát hans
var glæsilega uppgert hjólið
keyrt fyrir utan heimili hans og
lauk þar með ævistarfinu.
Útför Gríms fer fram frá Há-
teigskirkju í dag, 1. nóvember
2012, kl. 13.
voru Jón Stef-
ánsson Vopni
verkamaður, f.
28.11. 1884, d.
18.12. 1984, og
Anna Jónsdóttir
húsmóðir, f. 6.3.
1893, d. 5.12. 1970.
Grímur og Ásta
bjuggu alla sína bú-
skapartíð í Reykja-
vík, fyrst á ýmsum
stöðum en frá 1964
á Háaleitisbraut 45 þar sem þau
bjuggu þar til Ásta lést. Grímur
flutti eftir það á Sléttuveg 19
þar sem hann bjó til æviloka.
Sonur Ástu og Gríms er Gunnar,
f. 27.7. 1963, maki Gígja Hrund
Birgisdóttir, f. 12.12. 1972. Son-
ur Gunnars og Margrétar Sig-
ríðar Eymundardóttur, f. 19.5.
1971, er Hugi Þeyr, f. 6.10. 1992.
Börn Gunnars og Gígju eru Ás-
grímur, f. 3.10. 2001, og Ásta
Ísafold, f. 2. 8. 2005.
Grímur ólst upp í Reykjavík
og gekk í Austurbæjarskóla.
Þegar hann var 16 ára hóf hann
nám í vélvirkjun við Iðnskólann
í Reykjavík á samningi hjá Vél-
smiðjunni Jötni. Að loknu fjög-
urra ára námi vann hann í ýms-
um smiðjum en réði sig síðan til
Landssmiðjunnar og vann þar
til margra ára. Hann var til sjós
Grímur Jónsson er látinn 86
ára að aldri. Þrátt fyrir háan aldur
náði ellin ekki taki á líkamlegu at-
gervi hans fyrr en undir það allra
síðasta. Þangað til sinnti Grímur
því sem hann hafði löngum sinnt,
gerði upp gamla bíla og hjól, fór í
laxveiði, tefldi, spilaði og síðast en
ekki síst var hann góður afi.
Grímur var fæddur í Reykja-
vík, í húsi við Laugaveg. Þar ólst
hann upp ásamt tveimur eldri
bræðrum, þeim Sigurði og Þor-
geiri. Grímur sagði mér eitt sinn
að hann hefði átt leikfélaga í
Heyrnleysingjaskólanum sem var
í nágrenni við æskuheimili hans.
Fyrir Grími voru allir menn jafnir
og vinátta hans var einlæg og
trygg. Fengi maður að njóta
hennar varð ekki aftur snúið. Sem
fullorðinn maður hafði hann
þykka og hlýja hönd og breitt bak.
Grímur var verkmaður, lærði
járnsmíði og var áhugasamur um
myndlist og hönnun. Hann að-
stoðaði m.a. Ragnar Kjartansson
með járnsmíði í verkum hans og
um tíma stóð hann að framleiðslu
og hönnun límtrésstóla með stál-
fótum í anda Arne Jacobsen.
Hann hannaði sömuleiðis mikið í
vinnu sinni sem járnsmiður og
fékkst mikið við fluguhnýtingar.
Þar fór saman listrænn áhugi og
áralöng reynsla af laxveiði og út-
koman varð hin fengsæla snælda.
Kona Gríms var Ásta Jónsdótt-
ir, fædd og uppalin á Akureyri. Ég
var svo lánsöm að kynnast Ástu
og Grími þegar ég varð kærasta
Gunnars, einkasonarins. Heimili
þeirra á Háaleitisbraut var glæsi-
legt og nosturslega skreytt. Þar
var vel tekið á móti fólki og gjarn-
an voru þar haldin stór matarboð.
Ásta og Grímur héldu vel utan um
fjölskyldu sína og vini. Þegar son-
ur okkar Gunnars, Hugi Þeyr,
fæddist var hann umvafinn sér-
stakri hlýju og kærleika þeirra
hjóna. Þegar Hugi stækkaði var
mikið spilað á Háaleitisbrautinni
og afi Grímur tók hann með í veiði,
tafl og fluguhnýtingar.
Ég er þakklát fyrir að hafa
kynnst Grími og Ástu og votta
Gunnari, Gígju, Huga, Ásgrími og
Ástu samúð mína. Guð blessi
minningu Gríms Jónssonar.
Margrét Eymundardóttir.
Mikill lukkunnar pamfíll var
hann þessi, Grímur frændi. Mað-
ur taumlausrar hamingju, en þó
hófsemda. Aldrei ætlaðist hann til
að hann myndi lifa þetta af. Nei.
Lífinu, sem nær alltaf lék við
hann, sleppti hann lausu heima á
Sléttuvegi, einn morgun síðastlið-
innar viku, þakklátur fyrir allt
sem hann átti. Og hvað var það,
sem hann átti? Jú, Grímur var
auðmaður. Hann átti allt. Alla
vega allt sem skiptir máli. Ekki
voru það endilega verðtryggð bréf
eða digrir sjóðir nei, hann átti
góða vini og ástríka fjölskyldu. Og
hvernig er svo hægt að deyja í
meiri sátt við allt og alla, en þegar
maður hefur hjá sér á dánarbeði
alla þá sem maður elskar mest?
Sjaldan ef nokkru sinni hef ég
upplifað aðra eins væntumþykju
og litla fjölskylda Gunnars frænda
míns sýndi þessum góða dreng.
Gunnar, Gígja, Hugi, Ásgrímur og
Ásta voru honum allt og ómetan-
leg hjálp í að halda lífsgleðinni allt
til loka, þrátt fyrir erfið veikindi.
Mikið er ég þakklátur fyrir að
hafa fengið að vera þar fluga á
vegg og skynjað hvernig ást og
væntumþykja skipta öllu máli.
„„Þau eru komin,“ kallar
mamma. Gljáfægður Austin 8 ár-
gerð 1946 stígur fram úr þykku
rykskýi og neglir fyrir framan hús
númer 4. Út stíga Ásta og Grímur.
Ásta og Grímur voru allt öðruvísi.
Þau voru svo flott. Grímur stælt-
ur, í mjallhvítri skyrtu með upp-
brettar ermar (þær voru einhvern
veginn miklu hvítari skyrturnar
fyrir sunnan heldur en fengust í
Kaupfélaginu). Ásta í ferðajakka
úr popplíni. Með svört sólgler-
augu og á bandaskóm. „Þau eru
komin,“ kallar mamma aftur og
nú á flauelsrauðum Kaiser ’51.
Grímur með olnbogann út um
hliðargluggann og Ásta í stretch-
buxum með teygju undir ilinni.
Þetta hafði aldrei sést á Akureyri.
Stretchið kom ekki norður fyrr en
ári síðar. Og enn voru þau komin
og aldrei flottari. Grímur í tein-
óttum … Ásta með eiturgræna
skuplu og fölbleikan varalit. En í
þetta sinn á glæsilegri bíl en hafði
nokkru sinni komist yfir Öxna-
dalsheiði. Við erum að tala um
Ford Edsel árgerð 1958, annan af
þeim tveim bílum, sem fluttir voru
til landsins. Þvílíkur stíll. Já, þau
voru alltaf að koma og fara …
Ásta og Grímur.“
Þessi frásögn er úr lítilli minn-
ingargrein, sem ég skrifaði um
Ástu, móðursystur mína, fyrir
einum 7 árum, en ég átta mig á því
nú, að minningarorðin voru ekki
síður ætluð Grími frænda.
En þá að allt annarri mynd …
minningu úr bernsku. Ég er nán-
ast óhuggandi, 5 ára pjakkur, þeg-
ar ég missi dúkkuna mína, þá einu
sem ég átti sem barn, niður úr efri
koju og hausinn á henni mölbrotn-
ar. Þetta var gifsdúkkan, Grímur.
Nú græt ég bara vegna þess hvað
mér þótti vænt um þig, uppá-
haldsfrændinn minn.
Gunnar, Gígja, Hugi, Ásgrímur
og Ásta elska ykkur.
Egill Eðvarðsson.
Morguninn 23. október sl.
kvaddi vinur minn og lærifaðir,
Grímur Jónsson, þennan heim.
Gríms mun ég sakna meðan ég
lifi. Grímur reyndist því miður
sannspár um að við mundum ekki
hittast aftur í þessu lífi er ég flutt-
ist til útlanda. Ég náði því ekki að
kveðja hann sem skyldi. Grímur
fékk far á fyrsta farrými í draumi,
draumi sem hann hefur örugglega
ekki viljað vakna aftur upp frá. Ég
gef mér að þar hafi hann verið
með Ástu – ástinni sinni, á leið út
úr bænum í veiðiferð. Á dagskrá
hafi verið, eftir stutt stopp í Ell-
iðaánum, Norðurá á milli fossa og
laxastiginn í Glanna lokaður, þess
vegna margir fiskar að bylta sér í
Grjótunum. Næst farið í Laxá í
Miklaholtshreppi enda göngur
þar góðar og búið að rigna heil
ósköp fyrir Grím og fjölskyldu,
sem bíður þar eftir að áin sjatni
aðeins. Eftir nokkra dvöl og góð-
an afla er ferðinni heitið með alla
fjölskylduna í Hvalsá, en óvenju
góð bleikjuveiði er þar og vatn
frábært. Þar ætlar Grímur að
prófa nýtt leynivopn, sem svín-
virkar og hann var að ljúka við að
hnýta. Áfram heldur túrinn og
stefnan tekin á Kaldbaksvík, kart-
öflur, smjör, og stór poki af
Freyju-karamellum, „töggum“, er
allur kosturinn sem þarf, það
verður skotið í matinn og veidd
bleikja. Það er því ekki skrítið að
elsku Grímur minn vaknaði ekki
upp frá þessum draumi. Ég
kynntist Grími sem fimm ára
snáði, þegar mér var boðið með í
veiðitúr í Leirvogsá, en pabbi og
Grímur voru veiðifélagar. Ég
hafði heyrt margar sögur af hon-
um og mig minnir að ég hafi verið
hálf-smeykur að hitta þennan óg-
urlega stórveiðimann, sem ég
ímyndaði mér að væri eins og villi-
mannslegur hermaður. Ekki
reyndist ég hafa haft rétta mynd í
höfðinu því þarna blasti við mér
góðlegur afalegur náungi, sem
mér strax þótti vænt um. Hann
smitaði mig af skæðustu veiði-
dellu sem mælst hefur síðan að
mælingar hófust. Ég fékk það
hlutverk að vera einskonar laxa-
þreytari fyrir Grím. Þegar ég svo
loks setti í fyrsta laxinn minn
sjálfur var Grímur með mér og
sagði mér hvert ég ætti að setja
maðkinn. Þegar fiskurinn tók vissi
ég alveg hvað átti að gera, enda
búinn að vera í æfingabúðum í
nokkur ár. Grímur var óeigin-
gjarn lærifaðir, vinur og hinn full-
komni veiðifélagi, hann var haf-
sjór upplýsinga og ég fékk að
stunda þau mið skilyrðislaust.
Grímur mun lifa í okkur sem hann
kenndi í veiðiakademíunni. Hann
kenndi okkur ekki bara að veiða,
hann sýndi með góðu fordæmi það
góða og jákvæða í manneskjunni.
Með Grími var hægt að ganga inn
um dyr í náttúrunni þar sem und-
ur og stórmerki gerðust. Ég vona
að ég muni rata þangað inn ein-
hvern daginn og jafnvel með
Snældu að vopni. Grímur sagði
mér oft að sér liði ekki eins og
gömlum manni, sér þætti hann
bara vera á mínum aldri eða jafn-
vel miklu yngri. Það er kannski
þarna sem lykillinn að dyrunum
er, að rækta barnið en ekki full-
orðna manninn í sjálfum okkur.
Grím kveð ég með miklum sökn-
uði og eftirsjá og votta Gunnari
syni hans og fjölskyldu alla mína
dýpstu samúð.
Árni Ingvar
Bjarnason Bartels.
Þegar kemur að kveðjustund-
inni er góðvinir kveðja jarðlífið
vefst okkur sem eftir stöndum
tunga um tönn. Minningarnar um
ástvinina verða haldreipi hins
ókomna og fyrr en varir verðum
við sjálf minningar framtíðarinn-
ar. Þá er eins gott að arfleifðin
verði nýtileg og til eftirbreytni og
minningarnar lifi til frásagnar. En
nú er úti Grímsævintýri og Grím-
ur vinur okkar er allur. Saga
Gríms Jónssonar verður ekki reif-
uð hér í örfáum orðum í minning-
argrein. Það þarf hinsvegar að
koma öllu því „ótrúlega“ vel og
skilmerkilega til skila sem gerðist
á viðburðaríkri ævi hans. Ef mað-
ur leyfir sér þann munað að segja
frá hversdagsævintýrum Gríms
við veiðiskap slær jafnan þögn á
viðstadda sem ekki þekkja til
hans. En efasemdaraddirnar
hljóðna fljótt og eftir stendur hin
kynngimagnaða ímynd snillings-
ins sem Grímur var. Hann kunni
manna best að lesa vatnið, hann
talaði og skildi örugglega mál lax-
anna og fór vel með það. Grímur
var ungur að árum þegar veiði-
gyðjan bauð honum dús og bless-
aði, hún hefur áreiðanlega sagt við
hann „láttu draumana þína ræt-
ast, drengur “ og það gerðist, því
Grímur lét svo sannarlega
drauma sína rætast. Hann var
mesta náttúrubarn sem ég man,
ég átti Grím að góðvin og leik-
félaga í full 50 ár. Fyrst reyndi ég
að selja honum Prins Polo, þá
smíðaði hann grip fyrir mig úr
járni, svo tók við órofa vinátta sem
aldrei féll skuggi á. Við fylgdumst
að um fjöllin á vetrum við rjúpna-
veiðar og oft við erfiðustu aðstæð-
ur, sjóbirtingurinn kom á vorin
svo eltumst við félagarnir við laxa
og gæsir fram á haust. Þá tók við
undirbúningur fyrir hið ókomna
með tilheyrandi tilhlökkun og
væntingum. Grímur átti gríðar-
lega mikið af allskonar „dóti“,
viðamikið byssusafn, glás af veiði-
stöngum, þríhjól og fjórhjól, flotta
bíla – meira að segja Ford Edsel
1958 glæsikerru. Svo endursmíð-
aði hann Henderson-mótorhjól
1918 árgerð eftir að hann „lauk
störfum“ í smiðjunni. Það gerði
hann upp úr ryðhrúgu sem voru
leifar hjóls, sem honum hafði
áskotnast fyrir margt löngu, gríð-
arlegt afrek eitt út af fyrir sig. Þá
ber að nefna greiðasölurnar Nesti
við Elliðaár og í Fossvogi, sem
hann reisti fyrir Axel og Sonju,
byggingar sem risu á svipstundu
og voru langt á undan sinni samtíð
og settu svip á borgina. Hann
smíðaði, hannaði og bjó til það
sem honum hugnaðist, hvort sem
það voru veiðiflugur eða smíðis-
gripir úr málmi eða öðrum efnum,
allt lék í höndunum á honum, tak-
mörkin engin – allt var hægt. Ef
hann átti ekki verkfærin til að
vinna verkin með voru þau bara
smíðuð og tilganginum fullnægt.
Það var gott að eiga Grím fyrir
góðvin, honum á ég svo margt að
þakka sem ég geri nú með ein-
lægni að leiðarlokum. Grímur átti
hamingjuríkt og viðburðaríkt líf,
hann var vinamargur og vinsæll,
hann kvæntist Ástu sinni og þau
áttu einkasoninn Gunnar, þá
komu Gígja og barnabörnin þrjú
sem voru augasteinar afa síns.
Við Sigrún sendum þeim okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Minning Gríms Jónssonar mun
lifa.
Bjarni Ingvar Árnason
og Sigrún J. Oddsdóttir
Sérkennileg sjón blasti við
nokkrum veiðifélögum, sem
mættir voru á bakka Laxár í Kjós
á fallegum sumardegi um miðjan
áttunda áratuginn. Á hinum bakk-
anum sást maður á harðahlaupum
með stöng í hendi og það leyndi
sér ekki að hann hafði sett í væn-
an lax, sem hann landaði nokkru
síðar fyrir neðan Laxfoss. Hver er
þetta? spurði ég. Og það stóð ekki
á svarinu. Þetta er Grímur járn-
smiður.
Þetta voru fyrstu kynni mín af
Grími Jónssyni, sem óhætt er að
segja um að hafi verið þjóðsagna-
persóna í lifanda lífi fyrir veiði-
skap sinn og fluguhnýtingar, en
sumar veiðiflugur hans urðu
landsfrægar og verða án vafa not-
aðar um ókomna tíð af íslenskum
stangveiðimönnum.
Ég ætla ekki að rifja upp
ógleymanlegar laxveiðiferðir með
Grími né rjúpna- og gæsaveiði-
ferðir víðs vegar um landið, þær
voru fjölmargar. En uppáhalds
veiðiá Gríms var þó innan borg-
armarkanna, Elliðaárnar, sem fá-
ir þekktu betur en hann eftir ára-
tuga veiðimennsku í þeim. Hann
bar mikla umhyggju fyrir velferð
þessarar perlu Reykjavíkur og
var á sínum tíma skipaður í nefnd
á vegum Orkuveitu Reykjavíkur,
sem hafði það verkefni að lagfæra
og bæta veiðistaði ásamt því að
huga að umhverfisþáttum í Elliða-
árdalnum. Skilaði þessi nefnd
góðu verki og var þáttur Gríms
ómetanlegur.
Ég hygg, að allir þeir, sem
kynntust Grími hafi borið hlýhug
til hans. Hann var hógvær, en
glaðsinna og hafði gott viðmót og
var óspar að miðla úr þekkingar-
brunni sínum.
Nokkrum vikum fyrir andlátið
bauð hann nokkrum vinum sínum
í kaffi, þar sem rifjaðar voru upp
veiðisögur frá fyrri árum. Þetta
var notaleg stund og ekki að sjá,
að hann væri senn á förum inn í
nýjar og óþekktar veiðilendur.
Ég sendi syni Gríms og fjöl-
skyldu hans samúðarkveðjur, en
Grímur naut ástríkis og hlýju
þeirra til hinsta dags.
Blessuð sé minning góðs
drengs og samferðamanns til
margra ára.
Alfreð Þorsteinsson.
Mér er ljúft að minnast góðs
vinar míns, Gríms Jónssonar, sem
lést að morgni 23. október á heim-
ili sín, áttatíu og sex ára að aldri.
Andlát hans kom mér ekki á
óvart. Ég fylgdist með hetjulegri
baráttu hans við sjúkdóminn, sem
að lokum dró hann til dauða.
Grímur tók veikindum sínum af
æðruleysi og mikilli karlmennsku.
Grímur var mjög vinmargur og
fjöldi vina hans kom í heimsókn til
að stytta honum stundir. Gunnar
sonur Gríms og Gígja tengdadótt-
ir hans sáu um að nægar kræs-
ingar væru á borðum fyrir gesti.
Ég á engin orð yfir allri um-
hyggju þeirra og kærleika í veik-
indum Gríms.
Kynni okkar Gríms hófust
1963 þegar ég keypti hlut í nátt-
úruparadísinni Kaldbaksvík á
Ströndum. Grímur var þá einn af
eigendum staðarins. Með okkur
tókust strax góð kynni sem hafa
staðið alla ævi. Grímur var fjall-
myndarlegur maður, þrekvaxinn
og greinilega mikið hraustmenni.
Hann var mjög góður sögumaður
og einstaklega skemmtilegur. Þá
hafði hann mjög góða nærveru.
Grímur var veiðimaður af lífi og
sál. Á engan held að sé hallað þó
að ég fullyrði að hann hafi verið
einn færasti laxveiðimaður lands-
ins.
Laxveiði var sameiginlegt
áhugamál okkar beggja. Með
honum og vini okkar, Jóni Aðal-
steini Jónassyni, sem andaðist 25.
nóvember 2011, fórum við í marg-
ar veiðiferðir saman. Andlát Jóns
Aðalsteins varð okkur Grími erf-
itt enda voru Grímur og Alli óað-
skiljanlegir vinir fram á síðasta
dag. Minningar um góða vini
gleymast aldrei.
Grímur var járnsmiður að
mennt. Hann rak af myndarskap
Járnsmiðju Gríms Jónssonar í
Súðarvogi 20 í áratugi, með
marga menn í vinnu. Áhugamál
Gríms voru margbreytileg og
mörg. Hann var snillingur í flestu
sem hann tók sér fyrir hendur.
Hann hannaði og hnýtti ýmsar af
veiðnustu laxaflugum sem ís-
lenskir veiðimenn nota. Snæld-
urnar hans hafa landað mörgum
stórlaxinum.
Síðustu fjögur árin gerði hann
upp Henderson-mótorhjól af ár-
gerð 1918, sem nánast var ein
ryðhrúga er það kom í hans hend-
ur. Hann smíðaði nánast allt hjól-
ið upp þannig að ég er efins um að
það hafi verið betra og fallegra
þegar það var nýtt.
Grímur var mikill gæfumaður í
einkalífi sínu. Hann kvæntist ynd-
islegri konu, Ástu Jónsdóttur.
Saman eignuðust þau fallegt
heimili á Háaleitisbraut 45, þar
sem þau áttu heima í áratugi.
Ásta rak lengi verslunina Mæðra-
búðina. Ásta lést árið 2005. Ásta
varð Grími mikill harmdauði.
Fyrir sex árum flutti Grímur í
glæsilega íbúð á Sléttuvegi 19,
með öll sín fallegu antík húsgögn
og mikið og fallegt málverkasafn
eftir marga af gömlu snillingun-
um prýðir alla veggi. Hér undi
Grímur sér vel enda fagurkeri
mikill. Ég naut þess að koma í
heimsókn á þetta fallega heimili
hans.
Ég þakka Grími vini mínum
allar góðu stundirnar, sem við átt-
um saman í gegn um ævina. Lífið
verður ekki eins án vina minna
tveggja, sem nú hafa horfið inn í
móðuna miklu á innan við ári.
Forsjóninni og meistara sköpun-
arverksins þakka ég fyrir að hafa
eignast vináttu þína. Blessuð sé
minning þín.
Aðstandendum Gríms sendi ég
mínar innilegustu samúðarkveðj-
ur.
Kjartan Sveinsson.
Látinn er hagleiks- og heiðurs-
maðurinn Grímur Jónsson.
Grími og konu hans Ástu
kynntumst við hjónin fyrir rúm-
um tveimur áratugum þegar leið-
ir dóttur okkar Margrétar og son-
ar þeirra Gunnars, lágu saman,
og þau eignuðust soninn Huga
Þey. Varð hann til að binda okkur
býsna sterkum böndum. Það var
ánægjulegt að fá að kynnast þeim
hjónum, sem leiddi til góðrar vin-
áttu. Eftir lát Ástu hélst áfram
gott og ánægjulegt samband við
Grím vin okkar.
Hann átti auðvelt með að um-
gangast fólk, hann fór ekki í
manngreinarálit og var vina-
margur.
Grímur var lærður járnsmiður
og rak vélsmiðju. Hann var góður
hönnuður og smíðaði ýmsa gripi
úr járni sem nefna má fínsmíði.
Grímur Jónsson HINSTA KVEÐJA
Kæri vinur. Takk fyrir
góða samfylgd á liðnum
áratugum.
Ég kveð þig, hugann heillar minning
blíð,
hjartans þakkir fyrir liðna tíð,
lifðu sæll á ljóssins friðarströnd,
leiði sjálfur Drottinn þig við hönd.
(G.J.)
Hvíl þú í friði
Fyrir hönd Gamla geng-
isins.
Haraldur.