Morgunblaðið - 12.06.2014, Page 25

MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. JÚNÍ 2014
fjölskyldu og vina Hrundar.
Minningin um yndislegu Hrund
lifir, alltaf.
Svanhildur Ólöf Þórsteins-
dóttir, Arndís Sævarsdóttir
og Patricia M. Bono.
Í dag kveð ég elskulega vin-
konu mína, hana Hrund Gunnars-
dóttur, sem mér þykir svo enda-
laust vænt um.
Við kynntumst fyrst fyrir rúm-
lega tuttugu árum og ég gleymi
því aldrei þegar ég hitti hana
fyrst; fallegt bros, ótrúlega
skemmtileg og hláturmild og al-
gerlega einstakur húmor. Hún
var sérstaklega hjartahlý mann-
eskja og var alltaf með fullt heim-
ili af dýrum og mátti aldrei neitt
aumt sjá. Heimilið hennar
Hrundar var alltaf fallegt og hlý-
legt og var það lýsandi fyrir hana
og hversu handlagin og mikill
listamaður hún var. Hún málaði
einstakar myndir og þegar ég
eignaðist strákana mína teiknaði
Hrund upp Vögguvísurnar og
setti í ramma og héngu þær yfir
rúmum þeirra í fleiri, fleiri ár.
Þessar teikningar voru eitt það
fallegasta sem ég fékk við fæð-
ingu þeirra.
Hrund var þrautseig og vissi
hvað hún vildi, og þegar hún, til
dæmis, ákvað að hún vildi vinna
hjá Stöð 2 sem grafískur hönn-
uður, án þess að vera með mennt-
unina, þá las hún allar þær bækur
sem hún komst í, æfði sig, komst í
atvinnuviðtal, rúllaði því upp og
fékk vinnuna. Í gegnum starf sitt
sem grafískur hönnuður skein
hversu flottur listamaður hún
var.
Hrund giftist Einari 1998 og
saman gengu þau í gegnum súrt
og sætt. Það var oft sem ég hugs-
aði að nú væri nóg á hana vinkonu
mína lagt, en hún reis alltaf upp
aftur, sterkari, fallegri og hlýrri
en nokkru sinni áður og alltaf
með þennan einstaka húmor. Ég
á nokkrar minningar sem standa
upp úr og eru sérstaklega minn-
isstæðar: Þegar hún lá á sjúkra-
húsi 2011 að jafna sig eftir upp-
skurð og við Lena og Ólöf fórum
að heimsækja hana, hlógum út í
eitt og gerðum grín hver að ann-
arri og Hrund hló mest. Þegar við
vinkonurnar fórum í kvennareið
um Löngufjörur sumarið 2012 og
Hrund lét engan bilbug á sér
finna, naut veðursins, hrossanna
og náttúrunnar eins og henni
einni var lagið. Þegar við vinkon-
urnar hittumst síðast í dögurði á
Bergssyni í febrúar 2014 og grét-
um úr hlátri yfir öllu mögulegu og
ómögulegu. Þvílíkur húmor og
þvílík gleði sem hún vinkona mín
átti til, það var algerlega einstakt.
Ég er ríkari að hafa fengið að
kynnast Hrund og vera vinkona
hennar, og ég geymi minningar
um einstaka konu.
Elsku Einar, elsku Ólöf, vin-
kona Hrundar síðan þið voruð
litlar stelpur, elsku Bjarney og
Gunnar, elsku Arnar og fjöl-
skylda, ég sendi ykkur mínar
innilegustu samúðarkveðjur og
bið alla góða vætti að vera með
ykkur í þessari miklu sorg, minn-
ingin um einstaka eiginkonu, vin-
konu, dóttur og systur lifir með
okkur.
Elísabet Austmann
(Lís) og Hilmar.
Elsku Hrund mín, ég trúi því
varla að þú sért farin. Þetta bar
svo fljótt að. Þegar ég fékk frétt-
irnar af andláti þínu fylltist hugur
minn af minningum um þig.
Við kynntumst ungar og minn-
ingarnar eru margar. Þú varst
yndisleg manneskja, svo
hjartahlý og góð. Þrátt fyrir þín
erfiðu veikindi varstu alltaf til
staðar, dag sem nótt, eins og þú
orðaðir það sjálf fyrir skömmu
þegar ég vildi spjalla við þig. Allt-
af varstu kát og glöð og stutt var í
húmorinn hjá þér. Þú varst alltaf
hrókur alls fagnaðar meðal vina.
Ég á margar margar góðar
minningar eftir öll þessi ár. Þú
varst sérlega iðin við að bjóða
okkur vinkonunum heim og oftar
en ekki varstu búin að setja köku
eða eitthvert annað góðgæti í ofn-
inn. Það var svo gott að koma til
þín á þitt fallega heimili.
Ég kveð þig nú, elsku Hrund
mín, og þakka þér fyrir allt.
Elsku Einar, Bjarney, Gunnar,
Arnar og fjölskylda, ég votta ykk-
ur mína dýpstu samúð. Þín vin-
kona,
Linda.
Hún Hrund mín er látin langt
fyrir aldur fram. Hún varð bráð-
kvödd á heimili sínu aðeins 44 ára
gömul.
Við urðum vinkonur fyrir 20
árum þegar við bjuggum saman í
Sádi-Arabíu. Minningarnar
streyma með tárunum þar sem ég
fer í gegnum bréf, myndir og föx-
in öll sem hún sendi mér. Okkur
leiddist aldrei saman og hláturinn
og grínið var alltaf það sem stóð
upp úr, alveg sama hvað á gekk.
Við ferðuðumst saman til Kaíró
og þaðan fórum við og skoðuðum
píramídana. Það er lýsandi fyrir
Hrund að hún mætti í nælon-
sokkum og stuttbuxum enda var
hún alltaf vel til höfð.
Við héldum áfram að vera
bestu vinkonur þegar heim var
komið og þegar hún flutti á Ljós-
vallagötuna með kettina sína
fjóra bjó ég með henni þar í
nokkra mánuði. Þetta var
áhyggjulaus og yndislegur tími.
Hún fékk mig með sér til Akur-
eyrar í eitt skipti og þar málaði
hún okkur í framan eins og ketti
og lét mig maula kattamat í mat-
vöruverslun til að kynna hvað
þetta væri góður kattamatur.
Þannig var hún, yndislega uppá-
tækjasöm og fékk fólk til að gera
allt fyrir sig.
Hún Hrund mín kynntist Ein-
ari sínum á þessum tíma. Ást
þeirra var einstaklega falleg. Það
leið ekki á löngu áður en þau giftu
sig og hreiðruðu um sig í Hafn-
arfirði í gullfallegu húsi. Smekk-
vísi Hrundar er þar í öllum horn-
um og hún var höfðingi heim að
sækja. Hún naut þess að bjóða
fólki heim og matarborðin svign-
uðu undan kræsingum sem hún
töfraði fram. Flest sem hún gerði
var einhvern veginn töfrandi.
En líf Hrundar minnar og Ein-
ars var því miður þyrnum stráð.
Fyrir 10 árum eignuðust þau
dóttur sem var andvana fædd.
Stúlkan var skírð Auður. Hún var
þeirra eina barn. Sorg þeirra var
mikil en stuttu síðar urðu þau fyr-
ir öðru áfalli þegar Hrund greind-
ist með krabbamein, fyrst í
brjósti og síðar í lifur, en með vilj-
ann að vopni sigraðist hún á þess-
um vágesti í bæði skiptin.
Á síðustu árum höfum við
áfram gert skemmtilega hluti
saman. Reiðtúr um Löngufjörur
er mér ofarlega í huga, Kvenna-
þingið og líka þegar við Ólöf og
Diljá fórum að hitta Hrund og
Einar í Harlem í New York, síð-
asta haust. Það var yndislegt að
vera með henni. Hún var ham-
ingjusöm og lifði í núinu. Með að-
stoð AA hafði hún tamið sér
æðruleysi sem var aðdáunarvert.
Í fyrra kom til þeirra elsku
Kardelen, skiptinemi frá Tyrk-
landi, og var húsið allt í einu fullt
af unglingum sem Hrund elskaði
að hafa í kringum sig.
Hrund mín verður alltaf með
mér. Vináttan, hlýjan, gleðin,
hláturinn og öll góðu ráðin sem
hún gaf mér munu fylgja mér út
lífið. Ég mun ávallt sakna hennar
og get með sanni notað hennar
eigin orð „Í hjarta mínu ég þig
geymi“.
Elsku Einar minn, Túlla,
Gunnar, Arnar, Kardelen og aðr-
ir ástvinir. Við Sindri sendum
ykkur öllum okkar dýpstu sam-
úðarkveðjur.
Lena Magnúsdóttir.
Í dag kveðjum við ástkæra vin-
konu okkar, Hrund Gunnarsdótt-
ur, sem var sú hjartahlýjasta, ör-
látasta, fyndnasta og
skemmtilegasta vinkona sem
hægt er að óska sér. Það eru ótal
minningar sem leita á hugann
þegar við hugsum til hennar. Við
minnumst hennar fyrst og fremst
hlæjandi og segjandi krassandi
skemmtisögur af sér og sam-
ferðafólki sínu. Hún hafði ein-
staka sýn á lífið og tókst öðrum
betur að útlista í orðum og mynd-
um hið kómíska í tilverunni. Hár-
beitt kímnigáfa hennar gat á tíð-
um verið skemmtilega kolsvört,
og þær eru margar ógleymanleg-
ar frásagnirnar, sögurnar og ný-
yrðin sem munu ylja okkur og
gleðja um ókomin ár. Við minn-
umst ljóðsins hennar um ljótasta
jólatréð, besta gamlárskvölds frá
upphafi, færeyska þjóðdansins,
gervitannanna og diskógallans.
Við minnumst hjálpseminnar,
samkenndarinnar og ósérhlífn-
innar. Við minnumst líka æðru-
leysis hennar og innri styrks við
þung áföll í lífinu. Þegar við hitt-
umst síðast allar heima hjá henni
var eins og svo oft áður mikið
hlegið og áttum við saman frá-
bæra kvöldstund. Það verður
tómlegt í hópnum án hennar en
eflaust verða þar rifjaðar upp
góðar minningar um Hrund og
þannig geymum við hana í hjört-
um okkar.
Elsku Hrund, hafðu þökk fyrir
vináttuna og samfylgdina í gegn-
um árin. Við munum sakna þín.
Elsku Einar, Bjarney, Gunnar og
fjölskylda, við vottum ykkur okk-
ar dýpstu samúð. Megið þið finna
styrk í minningunni um einstaka
stúlku.
Arndís Björk Ásgeirsdóttir,
Bryndís Kjartansdóttir,
Sigríður Másdóttir.
Það er erfitt að sætta sig við
það þegar góð vinkona deyr langt
fyrir aldur fram. Í dag kveðjum
við góða vinkonu okkar, Hrund
Gunnarsdóttur, í hinsta sinn.
Hún Hrund var einstaklega
hjartahlý og brosmild en um leið
hörð af sér og ósérhlífin. Það var
alltaf stutt í hláturinn og hún
gerði óspart grín að sjálfri sér,
enda mikill húmoristi og grallari.
Hrund átti afskaplega fallegt
heimili, hún var mikil smekk-
manneskja og höfðingi heim að
sækja.
Þær eru margar góðar minn-
ingarnar sem hellast nú yfir okk-
ur æskuvinkonur Hrundar þegar
við minnumst saman góðra
stunda með henni. Við Hrund
hittumst fyrst í sex ára bekk í
Fellaskóla og fylgdumst að þar til
9. bekk var lokið og komið að því
að halda áfram út í lífið. Þau voru
ófá skiptin sem við bröltum á milli
heimila í Unufellinu, stundum
með fangið fullt af sængum og
koddum til að gista hvor hjá ann-
arri og önnur skiptin með heilu
pokana af Barbie-dúkkum og dóti
til að búa til okkar heima, þetta
voru heilu íbúðirnar sem fengu
gjarnan að standa milli daga eftir
mikla fyrirhöfn við hönnun og
uppsetningu. Það var líka ýmis-
legt brallað með Ólöfu, enda áttu
þær Hrund eftir að fylgjast að
óslitið til hinsta dags.
Tólf ára gamlar fluttumst við
Hrund í annan bekk og kynnt-
umst þar Annettu og Sigurbjörgu
og áður en langt um leið vorum
við orðnar bestu vinkonur. Við
gerðumst ansi ráðsettar í skólan-
um, vorum fastagestir á kaffi-
stofu kennara, hjá Arnfinni skóla-
stjóra og Guðjóni yfirkennara.
Við höfðum líka mikið gaman
af að setja upp skemmtiatriði fyr-
ir skólakvöld, þær voru þó nokkr-
ar skrautlegar tískusýningarnar,
þar sem við yfirtókum fataskápa
mæðra okkar og eyddum ófáum
stundum í að æfa heima hjá hver
annarri. Við bjuggum til dulmáls-
kóða og stofnuðum leynifélag
sem hét Óði örninn, það var auð-
vitað nauðsynlegt að hafa dulkóð-
aða sneplana sem gengu á milli
okkar í kennslustofunni um hver
væri sætasti strákurinn o.s.frv.
Í 7. og 8. bekk fengum við fjór-
ar, Millet-úlpugengið, ásamt
nokkrum strákum að sjá um út-
gáfu skólablaðs – Grýlusport fékk
blaðið að heita og fengum við fyr-
ir vikið leyfi í öllum landafræði-
tímum, sem við eyddum á bóka-
safninu við að vinna blaðið. Þau
voru ófá skiptin sem við fórum
líka heim til Evu í hléum og
gleymdum okkur með Stars on 45
á fóninum eða Bugsy Malone í
tækinu, mættum of seint og feng-
um vinsamlegt tiltal fyrir vikið.
Eftir að Fellaskóla lauk lágu
leiðir okkar í ýmsar áttir. Við átt-
um þó m.a. frábærar stundir í bú-
stað foreldra Annettu uppi í
Skorradal á menntaskólaárunum.
Leiðir okkar lágu sundur og sam-
an í gegnum árin, við vissum allt-
af hver af annarri og þegar við
heyrðumst eða hittumst var eins
og við hefðum síðast hist í gær.
Við reyndum síðustu árin að hafa
það fyrir reglu að hittast eins oft
og við gátum. Við erum ríkar að
hafa átt samleið með henni
Hrund.
Hvíldu í friði elsku vinkona og
takk fyrir allt sem þú gafst, minn-
ing þín mun ávallt fylgja okkur.
Við vottum Einari, Túllu og
Gunnari, Arnari og fjölskyldu og
öðrum aðstandendum okkar
dýpstu samúð, missir þeirra er
mikill.
Eva Sif, Annetta
og Sigurbjörg.
Hrund Gunnarsdóttir, fyrrum
vinnufélagi okkar, er fallin frá
langt um aldur fram. Hún kom í
hópinn sem grafískur hönnuður í
markaðsdeild Húsasmiðjunnar á
miklum umbrotatímum, fyrir-
tækið var að stækka, verslunum
var fjölgað og það gekk stundum
mikið á. Oft var hlegið og gert að
gamni sínu en stundum grátið því
Hrund fór ekki varhluta af áföll-
um, sumum stærri en hægt er að
leggja á venjulegt fólk á langri
ævi.
Við héldum samt að það væri
farið að birta til aftur og mjög er
minnisstætt þegar hún bauð okk-
ur fyrrverandi vinnufélögunum í
kvöldverð í fallega húsinu þeirra
Einars Magnúsar við Suðurgöt-
una í Hafnarfirði, en handbragðið
var vott um mikla smekkvísi
þeirra og greinilegt að hönnuður-
inn var ekki langt undan. En
áföllum var greinilega ekki lokið
og núna þurfti hún að láta undan
– allt of snemma. Guð blessi
Hrund Gunnarsdóttur og hugur
okkar fyrrverandi vinnufélaga
hjá Húsasmiðjunni er að sjálf-
sögðu hjá Einari Magnúsi og fjöl-
skyldum þeirra.
Jóhannes Reykdal.
✝
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát og útför ástkærrar eigin-
konu minnar, móður okkar, tengdamóður,
ömmu og langömmu,
ERNU GUÐMUNDSDÓTTUR,
Jökulgrunni 26,
Reykjavík.
Sérstakar þakkir til Guðrúnar Hjörleifsdóttur og starfsfólks deildar
A4, Hrafnistu í Reykjavík, fyrir einstaka umönnun og hlýju.
Gísli Kristjánsson,
Guðrún Gísladóttir, Halldór Þórðarson,
Kristján Gíslason, Ásdís Rósa Baldursdóttir,
Guðmundur Torfi Gíslason, Ragnheiður K. Sigurðardóttir,
barnabörn og barnabarnabarn.
✝
Elskulegur faðir minn, tengdafaðir, afi okkar
og langafi,
BALDUR EIRÍKUR JENSSON
múrari,
lést fimmtudaginn 5. júní á Dvalarheimilinu
Grund.
Útför fer fram frá Dómkirkjunni föstudaginn
13. júní kl. 13.00.
Sérstakar þakkir eru sendar til starfsfólks Grundar fyrir vinahug
og góða umönnun.
Aðstandendur þakka sýnda samúð.
Eyjólfur Baldursson, Þórdís Sigurgeirsdóttir,
Hólmfríður Rós Eyjólfsdóttir,
Erla Eir Eyjólfsdóttir, Michael Sheehan,
Baldur Kári Eyjólfsson, Hildur María Haarde.
✝
Elskuleg eiginkona mín, móðir okkar, tengda-
móðir, amma og langamma,
STEINUNN THORARENSEN
Hulduhlíð 11,
lést að morgni mánudagsins 10. júní á
Landspítalanum við Hringbraut.
Jarðarförin auglýst síðar.
Fyrir hönd aðstandenda,
Ólafur Grétar Óskarsson,
Margeir Ólafsson,
Ólafur Agnar Thorarensen,
Axel Thorarensen, Hilde B. Hundstuen,
Grétar Fannar Ó. Thorarensen,Vigdís Erna Þorsteinsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir, afi og langafi,
STEINGRÍMUR INGIMUNDARSON,
Grýtu,
Djúpavogi,
lést fimmtudaginn 5. júní á Heilbrigðisstofnun
Suðausturlands á Höfn.
Útför hans fer fram frá Djúpavogskirkju
laugardaginn 14. júní kl. 14.00.
Ingimundur Steingrímsson, Arnheiður Kristinsdóttir,
Óskar Steingrímsson, Sólrún Sverrisdóttir,
Hafsteinn Steingrímsson, Kristbjörg Eiríksdóttir,
Ragnhildur Steingrímsdóttir, Vilberg M. Ármannsson,
Drífa Ragnarsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
✝
Elsku dóttir okkar, systir, barnabarn og
frænka,
LÍVEY EIRÍKA LILL BENATOV,
lést af slysförum laugardaginn 7. júní.
Jarðsett verður í Chevreuse föstudaginn
13. júní kl. 15.00.
Leonardo, Lilja, Loriana,
Margrét amma,
Skafti afi
og fjölskylda.
✝
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
BJARGMUNDUR SIGURJÓNSSON,
lést á Landspítalanum sunnudaginn 8. júní.
Jarðarförin fer fram frá Grafarvogskirkju
mánudaginn 16. júní kl. 13.00.
Fanney Arnbjörnsdóttir og fjölskylda.
✝
Elskuleg móðir okkar og tengdamóðir,
HÓLMFRÍÐUR ELLERTSDÓTTIR,
Austurbyggð 17,
Akureyri,
er látin.
Útför hennar fer fram mánudaginn 16. júní
kl. 13.30 frá Akureyrarkirkju.
Þeim sem vilja minnast hennar er bent á dvalarheimilið
Hlíð, Akureyri.
Ellert Kárason, Helga Gunnarsdóttir,
Hildur Káradóttir, Þórarinn Sigurðsson
og fjölskyldur.