Morgunblaðið - 12.06.2014, Síða 23

MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. JÚNÍ 2014
✝ Sigurður Har-aldsson fæddist
í Reykjavík 30.
mars 1948. Hann
lést á líknardeild
Landspítalans 5.
júní 2014.
Foreldrar hans
voru Haraldur Þor-
steinsson húsa-
smíðameistari í
Reykjavík, f. 23.
maí 1923, d. 5.
október 2010, og kona hans
Aðalheiður Sigurðardóttir
hárgreiðslukona í Reykjavík, f.
21. desember 1925, d. 9. maí
2010. Börn þeirra hjóna og
systkini Sigurðar eru: 1) Þor-
steinn, f. 2. desember 1949, lög-
giltur endurskoðandi, maki
Lára V. Júlíusdóttir, f. 13. apríl
1951, hæstaréttarlögmaður. 2)
Ingibjörg, f. 20. janúar 1953,
skrifstofumaður, maki Sturla D.
Þorsteinsson, f. 15. maí 1951,
kennari. 3) Ástráður, f. 27. ágúst
1961, hæstaréttarlögmaður,
maki Eyrún Finnbogadóttir, f.
Ólafur Arinbjörn Sigurðsson
lögmaður, f. 9. maí 1971, maki
Kristín Björg Eysteinsdóttir,
MBA, f. 9. mars 1972. Dætur
þeirra eru: Karólína, f. 31. ágúst
1997, Lovísa, f. 12. janúar 2002,
og Elísabet, f. 15. október 2007.
2) Aðalheiður Sigurðardóttir
verkefnastjóri, MPM, f. 1.
nóvember 1975, maki Ingvar
Tryggvason flugstjóri, f. 12. júlí
1972.
Sigurður var fæddur og upp-
alinn í Reykjavík. Hann lauk
stúdentsprófi frá Mennta-
skólanum í Reykjavík 1969 og
prófi í viðskiptafræði frá Há-
skóla Íslands 1973. Að námi
loknu hóf Sigurður störf hjá
fjármálaráðuneytinu. Lengst af
starfaði hann við útflutning á
saltfiski. Hann starfaði hjá Sölu-
sambandi íslenskra fisk-
framleiðenda frá 1978-1992, síð-
ustu árin sem framkvæmda-
stjóri. Síðastliðin 22 ár stundaði
Sigurður sjálfstætt, í samstarfi
við aðra, útflutning á saltfiski,
einkum til Spánar. Á yngri ár-
um stundaði Sigurður knatt-
spyrnu með Val og sat hann um
tíma í stjórn knattspyrnudeildar
félagsins.
Sigurður verður jarðsunginn
frá Neskirkju í dag, 12. júní
2014, og hefst athöfnin kl. 13.
27. maí 1964, tón-
menntakennari.
Sigurður kvænt-
ist 30. október 1971
eftirlifandi eigin-
konu sinni, Jónu
Guðjónsdóttur
skrifstofumanni, f. í
Reykjavík 27. júlí
1949. Foreldrar
hennar voru Guð-
jón Guðmundsson,
bifreiðasmiður í
Reykjavík, f. 11. júlí 1910, d. 24.
maí 2001, og Ólöf Bjarnadóttir
húsmóðir, f. 8. október 1907, d.
15. apríl 1983.
Sigurður og Jóna bjuggu alla
tíð á höfuðborgarsvæðinu,
lengst af á Hofteig í Reykjavík
og síðar á Bakkaflöt í Garðabæ.
Eftir að börnin fóru að heiman
minnkuðu þau við sig og bjuggu
nú síðast í Skógarseli 41. Þau
hjónin áttu hús á Flúðum þar
sem þau undu vel hag sínum og
gátu sinnt sameiginlegu áhuga-
máli sínu, skógrækt.
Börn þeirra hjóna eru: 1)
Mundu hvaðan og af hverjum
þú ert komin og vertu stolt af
því. Þetta er það sem afi hamr-
aði á í sífellu við mig síðustu
vikurnar áður en hann kvaddi.
Þetta mun ég svo sannarlega
hafa að leiðarljósi. Ég mun allt-
af muna hvaðan ég kem og ég
er einstaklega stolt af því. Afi
minn Siggi á sinn þátt í því að
ég ber höfuðið hátt. Hann var
einstaklega vitur og góður mað-
ur og hann kenndi mér margt.
Hann var alltaf stoltur af því
sem ég gerði. Ef eitthvað fór
miður þá hvatti hann mig alltaf
áfram til að vera dugleg og að
ég ætti að halda mínu striki og
þá færi bara betur næst, sem
það yfirleitt alltaf gerði.
Það sem situr mest í mér nú
þegar ég kveð afa Sigga er allt
sem afi kenndi mér bara með
því einu að spjalla saman. Þetta
voru bæði hlutir sem skipta
minna máli eins og til dæmis
það hvenær sólstöður eru en
einnig atriði sem skipta meira
máli eins og það að halda vin-
áttu við rétt fólk og að maður
eigi að standa sig vel í skóla.
Minning afa mun alltaf lifa í
hjarta mínu og mun ég líklega
helst minnast hans fyrir það
hversu glaður hann var þegar
við vorum saman og hversu
gaman hann hafði af því að
stríða mér, en fyrst og fremst
mun ég minnast hans fyrir
mikla visku og allt það sem
hann reyndi að kenna mér.
Hann má vita það að ég mun
gera allt sem í mínu valdi
stendur til að standa mig – fyr-
ir hann.
Hvíl í friði, afi minn.
„Eres dueno de tu silencio y
esclavo de tus palabras“ – „Þú
ert eigandi þagnar þinnar en
þræll orða þinna.“
Karólína Ólafsdóttir.
Fimmtudaginn 5. júní síðast-
liðinn lést móðurbróðir okkar,
Sigurður Haraldsson. Við
systkinin vorum svo heppin að
búa í nágrenni við Sigga og
Jónu á okkar uppvaxtarárum.
Okkur fannst fátt skemmtilegra
en að fá að labba eða hjóla nið-
ur Flatirnar og jafnvel enda í
einhverju góðgæti á Bakkaflöt-
inni þar sem við vorum öll tíðir
gestir. Þar gat maður oftar en
ekki gengið að því vísu að fá
eina ískalda Seltzer eftir langa
útiveru. Þar var margt brallað,
farið í pottinn, stóra pípusafnið
hans Sigga skoðað, svo ekki sé
minnst á fjársjóðskistuna góðu.
Kistan var í anddyrinu á
Bakkaflötinni og oftar en ekki
var hægt að finna einhverskon-
ar góðgæti í henni. Minnisstæð-
ast er okkur þó þegar hún var
full af ávaxtatyggjói og fékk
maður alltaf eitt í nesti á leið-
inni heim.
Siggi og Jóna eiga sér griða-
stað á Flúðum. Siggi var dug-
legur að rækta upp garðinn þar
eins og á Bakkaflötinni. Golf-
völlinn á Flúðum stundaði Siggi
mikið og fór Baldvin nokkrum
sinnum með honum hring þar.
Siggi hafði alltaf mikinn
metnað fyrir okkur systkinin. Í
samtölum okkar eftir unglings-
árin lagði hann ríka áherslu á
að við myndum standa okkur
vel í því sem við tókum okkur
fyrir hendur. Hvort sem það
var nám eða áhugamál. Við
systkinin kunnum virkilega að
meta það og erum þakklát fyrir
þann tíma sem við áttum sam-
an. Elsku Siggi, nú ertu von-
andi kominn á betri stað og við
erum viss um að amma og afi
taka vel á móti þér.
Elsku Jóna, Ólafur, Kristín,
Aðalheiður, Ingvar, Karólína,
Lovísa og Elísabet, hugur okk-
ar hefur verið hjá ykkur síðustu
daga. Við sendum ykkur sam-
úðarkveðjur.
Andri Þór, Guðrún Arna
og Baldvin.
Það er dapurlegt að þurfa að
kveðja ævifélaga sinn á alltof
ungum aldri.
Við Sigurður Haraldsson,
Siggi frændi minn, höfum átt
samleið alla ævi. Man fyrst eftir
okkur á Norðurstígnum hjá afa
og ömmu. Vorum þar oft sam-
an. Lékum við frænkur okkar
og fengum að borða hjá ömmu.
Hjá henni leið okkur vel.
Við Siggi vorum systrasynir.
Elstu synir mæðra okkar.
Mæður okkar voru ekki bara
systur. Þær voru líka fóstbræð-
ur alla ævi. Við Siggi vorum því
ekki bara frændur. Stutt á milli
okkar. Ekki bara frændur,
bræður og vinir alla ævi.
Lengstum voru við ekki endi-
lega hvor með öðrum á hverjum
degi og stundum leið langur
tími svo að við heyrðum eða
fréttum varla hvor af öðrum.
En ef á bjátaði var stutt á milli
okkar. Vissan um að við ættum
hvor annan að bjó alltaf með
okkur. Þegar að herti eins og
gerist í lífi okkar allra gátum
við leitað hvor til hins.
Siggi frændi minn var góður
drengur. Hann kom ekki illa
fram við annað fólk. Hann var
að vísu ekki allra. Hann gat
verið hornóttur. Jafnvel erfiður
stundum. En Siggi var góð
manneskja og einn þeirra sem
sjá til þess að hlutirnir komast í
verk og að öllu er til skila hald-
ið.
Það var Sigga erfið raun að
finna sig missa heilsu uppúr
miðjum aldri. Barátta hans tók
mörg ár og var honum erfið.
Það var okkur sem þótti vænt
um hann líka erfitt að fylgjast
með baráttu hans.
Þegar nær dró endalokum
var það mér mikil huggun að
fylgjast með því hvernig Siggi
frændi minn tókst á við dauð-
ann. Þar komu allir hans eðl-
iskostir í ljós. Æðruleysið.
Raunsæið. Sáttfýsi og hlýja.
Þess óska ég, þegar þar að
kemur að ég beri gæfu til að
deyja með sömu reisn og Siggi
frændi minn.
Ragnar Valsson.
Vinátta okkar Sigurður
Haraldssonar nær til ársins
1954 er við vorum saman í Ís-
aksskóla. Við bjuggum báðir á
Miklubrautinni og nutum þess
að leika knattspyrnu ýmist á
Klambratúninu eða á Valsvell-
inum á Hlíðarenda. Sigurður
var mjög efnilegur knatt-
spyrnumaður sem hætti allt of
snemma að leika knattspyrnu
með Val. Í leik í 5. flokki skor-
aði hann 10 mörk í fyrri hálf-
leik. Þjálfara andstæðinganna
fannst nóg komið og hætti leik.
Á veturna lékum við körfu-
knattleik með KFR. Þar var
vinur okkar Þórir Magnússon
fremstur í flokki.
Skólaganga okkar var sam-
ofin. Við fylgdumst að í Austur-
bæjarskóla, Gagnfræðaskóla
Austurbæjar, Menntaskóla
Reykjavíkur og í viðskiptafræði
Háskóla Íslands þar sem við
sátum saman í stjórn Félags
viðskiptafræðinema. Sem slíkir
sóttum við ráðstefnur til hinna
Norðurlandaríkjanna og höfð-
um gaman af.
Eins og verða vill skildi leiðir
þegar við vorum komnir á kaf í
atvinnurekstur. Sem betur fer
komum við saman á ný fyrir
nokkrum árum og endurnýjuð-
um vinskapinn. Kæra Jóna og
fjölskylda, okkar innilegustu
samúðarkveðjur. Minningin um
góðan dreng gleymist aldrei.
Bjarni Bjarnason og Emilía
Ólafsdóttir.
Móður minni þótti vænt um
Sigurð Haraldsson enda var
hún góður mannþekkjari. Sig-
urður var tíður gestur á heimili
mínu þegar við vorum í fimmta
og sjötta bekk menntaskóla og
var það gagnkvæmt af minni
hálfu á hans heimili. Þangað
vandi ég komur mínar á þessum
árum og naut gestrisni og vel-
vildar foreldra Sigurðar, þeirra
Aðalheiðar og Haraldar.
Við Sigurður lásum iðulega
saman og naut ég mjög góðs af
því. Við urðum því vel kunnugir
og góðir vinir. Leiðir okkar
lágu ekki mikið saman á síðari
árum en nokkuð þó og þegar
við hittumst var sem við hefð-
um alla tíð umgengist náið, eins
og gerist gjarnan með þá sem
bindast vinaböndum á yngri ár-
um. Þau bönd trosna ekki auð-
veldlega.
Sigurð hitti ég síðast fyrir
nokkrum dögum og var hann þá
á líknardeild Landspítalans.
Þótti mér gott að ná fundum
hans áður en hann kvaddi.
Sigurður tók örlögum sínum
af æðruleysi. Hann sagði að vel
færi um sig og ekki væri yfir
neinu að kvarta miðað við að-
stæður sínar. Hann naut ástrík-
is eiginkonu sinnar og fann ég
fyrir því þá stund sem ég var
hjá honum hve mikils virði hún
var honum. Á borðinu var tómt
glas og sá ég ekki betur en að á
botni þess væri rauðvínstár.
Sigurður staðfesti aðspurður að
svo væri. Ég sagðist geta mér
þess til að vínið væri spænskt –
vitandi um tengsl Sigurðar við
Spán – og sagðist vona að þetta
væri sæmilega góður árgangur.
Sigurður kímdi og kvað svo
vera. Bætti svo við að þótt ým-
islegt væri að gefa sig væri
hann staðráðinn í að verða ekki
viðskila við lystisemdir lífsins
fyrr en í fulla hnefana.
Ég minnist Sigurðar sem
sanngjarns í dómum um menn
og málefni. Hann var hófsemd-
armaður en skapmaður var
hann ef því var að skipta. Var
það einkum ef hann taldi sig sjá
órétti beitt. Við slíku brást
hann ákveðið og varð þá illa
haggað.
Sigurður fellur frá langt um
aldur fram. Hans var saknað
þegar fjörutíu og fimm ára
stúdentsárgangurinn í MR kom
nýlega saman til endurfunda.
Menn göntuðust með það að ár-
gangurinn virtist batna með ár-
unum – líkt og eðalvínin. En
aldrei verður okkar ágæti ár-
gangur samur án Sigga Har-
alds. Þar er nú skarð fyrir
skildi og veit ég að þar mæli ég
fyrir munn skólafélaga og vina
úr 6. DE, svo og annarra í ár-
ganginum.
Við sendum Jónu og börnum
og barnabörnum þeirra Sigurð-
ar, svo og stórfjölskyldunni
allri, innilegar samúðarkveðjur.
Missir ykkar er mikill en minn-
ingin yljar.
Ögmundur Jónasson.
Okkur langar að fara nokkr-
um orðum um góðan dreng,
Sigurð Haraldsson, sem fallinn
er nú frá eftir erfið veikindi
undanfarin ár.
Við kynntumst Sigga fyrst
um árið 2005 þegar við hófum
að vinna saman að sölu á salt-
fiski til Spánar í gegnum félagið
Bacco sem hann og við vorum
meðal annarra meðeigendur að.
Einar hafði þó reyndar kynnst
honum áður þegar hann var í
stjórn SÍF á sínum tíma. Eftir
að við byrjuðum að vinna sam-
an þurfti ekki langan tíma til að
átta sig á því að Siggi var haf-
sjór fróðleiks um allt er sneri
að saltfiski og sölumálum enda
með margra ára reynslu í þess-
um bransa. Það má segja að
saltfiskmarkaðurinn sé heimur
út af fyrir sig og kannski öðru-
vísi kúltúr þar en í öðru innan
sjávarútvegsins. En þetta var
kúltúr sem Siggi tileinkaði sér
og hann vissi svo sem flest um
saltfisk og framleiðslu og sölu á
honum. En það sem gerði hann
svo góðan í sínu fagi var að
hann lagði sig fram um að setja
sig inn í heim kaupandans, þ.e.
kynnast menningu og aðstæð-
um á markaðnum þarna úti,
sérstaklega á Spáni sem var
hans heimavöllur. Hann lærði
líka spænsku og það hjálpaði
virkilega til að ná enn betri ár-
angri og tengjast kaupendum
þar sem þeir í flestum tilvikum
töluðu litla sem enga ensku.
Við fórum reglulega saman í
söluferðir suður á Spán með
Sigga, við frá Auðbjörgu og
með öðrum innan hópsins hjá
Bacco. Þessar ferðir voru mjög
skemmtilegar og upplýsandi
þar sem Siggi var mjög fróður
um allt er sneri að Spáni. Oft-
ast vissi hann meira en Spán-
verjarnir sjálfir um þessar slóð-
ir og líka saltfiskmarkaðinn
sjálfan. Hann eignaðist líka
mjög góða vini þarna á Spáni
sem hann vann lengi með og
myndaðist mikið traust á milli.
Heilt yfir vildi Siggi byggja upp
samband milli kaupenda og
seljanda sem byggði á lang-
tímasambandi þar sem ákveðið
traust og samheldni ríkti.
Það má segja að Siggi hafi
kennt okkur ansi margt er
kemur að saltfiskmálum og sér-
staklega um markaðinn á Spáni.
Hann var líka eldklár maður,
glöggur og vel lesinn og gaman
að ferðast með. Ekki var nóg
með það, því Siggi var okkur
líka einstaklega góður vinur og
gott að leita til með allt.
Það eru búin að vera ansi
erfið ár fyrir Sigga í þessum
veikindum og ekki síst fyrir
Jónu konuna hans, sem hefur
staðið eins og klettur við hliðina
á honum í gegnum þykkt og
þunnt. Þrátt fyrir að hann hafi
misst starfsorkuna og verið bú-
inn að draga sig í hlé frá störf-
um var oft hægt að leita til
Sigga með ráð og komum við
aldrei að tómum kofanum.
Hann vildi alltaf hjálpa vinum
sínum og styðja þá eins og hann
gat þrátt fyrir veikindin.
Við viljum minnast okkar
góða vinar með hlýhug og
þakka fyrir þá vináttu sem
hann sýndi okkur. Vonum að þú
hafir það gott á nýjum stað,
þarna uppi. Við sendum Jónu
og fjölskyldu þinni innilegar
samúðarkveðjur og biðjum góð-
an guð að blessa þau og hugga
á þessari erfiðu stundu.
Einar Sigurðsson, Ármann
Einarsson, Guðbjartur Örn
Einarsson og starfsfólk
Auðbjargar ehf. í
Þorlákshöfn.
Sigurður
Haraldsson
Elsku hjartans
Tinna. það er svo
sárt að þurfa að
kveðja þig núna, í
blóma lífsins.
Þú varst svo
yndisleg vinkona, þú reyndist
okkur svo vel og varst alltaf til
staðar fyrir okkur. Þú varst svo
yndislega einstök, hjartahlý og
með gífurlega sterka réttlætis-
kennd og sterkar skoðanir. Þú
varst líka svo hugrökk, þú þorðir
að vera þú sjálf og berjast fyrir
þínum skoðunum og hugsjónum.
Við vorum svo stolt af þér í sjón-
varpsviðtalinu, þú þorðir að
stíga fram í einlægni og benda á
mikilvægt samfélagsmein og
vildir forða öðrum frá því. Þann-
ig varstu alltaf, ávallt reiðubúin
að hjálpa öðrum, staðráðin í því
að betrumbæta heiminn og þú
gerðir það líka í orðum og gjörð-
um. Í það minnsta bættir þú
heim okkar, við erum svo þakk-
lát fyrir að hafa þekkt þig og
Tinna Ingólfsdóttir
✝ Tinna Ingólfs-dóttir fæddist
6. júlí 1992. Hún
lést 21. maí 2014.
Útför Tinnu fór
fram 6. júní 2014.
fyrir allan þann
tíma sem við áttum
saman. Þú komst oft
til okkar og við gát-
um talað endalaust
um allt og ekkert.
Við vildum óska
þess að við hefðu
fengið að njóta þín
lengur því þú varst
svo einlæg og ynd-
isleg manneskja. En
við erum svo gífur-
lega þakklát fyrir allar þær góðu
minningar sem við höfum, lang-
ar umræður um bókmenntir,
tónlist, stjórnmál og hversdags-
leikann, brjálaðar hljómsveit-
aræfingar og tónleikana í hell-
inum, leika við Beru og læra
saman fyrir próf. Þessar góðu
minningar munu fylgja okkur
áfram, við munum ávallt elska
þig og sakna þín, elsku Tinna, en
minning þín mun varðveitast
með ástvinum þínum sem minn-
ast þín. Við vottum fjölskyldu
Tinnu og Kristjáni okkar inni-
legustu samúð.
Svo er því farið:
sá er eftir lifir
deyr þeim sem deyr
en hinn dáni lifir
í hjarta og minni
manna er hans sakna.
Þeir eru himnarnir
honum yfir.
Dáinn er ég þér.
En þú munt lifa
undir himni mínum
þar til myrkvast hann.
Missa hlýt ég þá
eins og þú hefur gert
ljós dagsins
land, sögu, hvern mann.
(Hannes Pétursson)
Þínir vinir, Teresa Dröfn,
Tómas og Bera Dís.
Á áratuga kennsluferli við
Menntaskólann á Akureyri
kynntist ég fjölda eftirminni-
legra nemenda. Tinna Ingólfs-
dóttir var einn allra eftirminni-
legasti nemandinn í þeim hópi.
Tinna var kjörkuð ung kona.
Hún stökk á svið og glímdi við
klassískt rokk og pönk, Lemmy
og Pistols. Stundum mætti
Tinna í klæðnaði sem minnti
okkur hin á að kannski er bara
allt í lagi að fylgja eigin tilfinn-
ingu gagnvart tilefninu í stað
þess að reyna að hverfa inn í
einlitan fjöldann. Öskudagurinn
var tækifæri þar sem hug-
myndaflug Tinnu fékk að njóta
sín, einhvern tíma var hún lát-
bragðsleikari þann dag. Lát-
bragðsleikarinn sýnir okkur
bæði gleði og sorg en við kom-
umst heldur ekki undan því að
hugsa sjálf. Svo gat hún verið
venjulegur unglingur með sömu
áhugamál og allir hinir þess á
milli. Tinna las samfélagstengsl-
in eins og opna bók sem gerði
umræðu alla liðlegri í bekknum.
Best þótti mér í fari hennar hin
skarpa og gagnrýna sýn á sam-
tímamenninguna, miðað við ung-
an aldur hennar, þar átti Tinna
margt ósagt. Hún þurfti svigrúm
sem nemandi, svigrúm sem okk-
ur kennurum er mislagið að
veita í réttum hlutföllum til
ólíkra nemenda. Fljótt lærði ég
að Tinna kunni með frelsið að
fara og skilaði þeim mun betra
verki sem efnið var meira fram-
andi og meira krefjandi. Mér
fannst Tinna Ingólfsdóttir fyr-
irmyndarnemandi sem ætlaði
sér að njóta þess besta og nýta
kjarnann úr menningu fortíðar-
innar í viðleitni sinni við að fá
nýrri og skýrari sýn á vegferð
okkar. Opinn og gagnrýninn
hugur Tinnu gerði okkur hin víð-
sýnni. Það er ljúft að minnast
Tinnu. Hvílíkur harmur að þessi
unga kona skuli nú látin. Ég
votta fjölskyldu hennar og að-
standendum öllum mína dýpstu
samúð. Megi þau finna frið og
sátt í hjörtum sínum.
Þorlákur Axel Jónsson.