Morgunblaðið - 18.10.2014, Qupperneq 39

Takk fyrir allt, afi, við elskum
þig.
Berglind Halla, Ólöf
Ásdís og Finnur Logi.
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Já við heilsumst og kveðj-
umst, það er lífsins saga. „Nei
ert þú komin gæska,“ hlýja í
augum, framrétt stór þykk
hönd ber með sér eim af sápu
og smurolíu, handtakið þétt og
traust, koss á kinn. Svona
heilsaði mágur minn, Halli á
Finnsstöðum, mér einatt í ár-
anna rás, en nú hljómar þessi
kveðja ei meir. Sláttumaðurinn
mikli sló hann til jarðar af afli
sem enginn mannlegur máttur
fékk við ráðið, svo hratt, svo
skjótt. Ekki var höggið þó al-
veg óvænt, það hafði ekki farið
framhjá neinum að heljar-
menninu mági mínum var aft-
urfarið, krafturinn óneitanlega
á undanhaldi. En ekki var
kvartað. „Það er ekkert að
mér,“ var viðkvæðið væri spurt
um heilsufar enda maðurinn
ekki kvartsár, leitaði ekki til
læknis ótilneyddur. Fjallmynd-
arlegur, stór, rómsterkur,
gæddur heljarafli, þannig kom
hann mér fyrir sjónir þegar ég
kom inn í fjölskyldu hans fyrir
rúmum 40 árum. Hann var þá
ásamt konu sinni Dísu og börn-
unum Áslaugu og Svani að
stíga sín fyrstu spor sem arf-
taki á búi foreldra sinna á
Finnsstöðum, en þar bjó hann
æ síðan og þar fékk hann að
kveðja, þurfti ekki úr hlaðvarp-
anum til þess. Halli stundaði
hefðbundinn búskap til að
byrja með, en er hann brá búi
hallaði hann sér alfarið að
vinnunni sem stóð huga hans
og hjarta næst, því sem hann
hafði sinnt áður en hann tók við
búinu, að gera við og gera upp
gamlar vélar, bíla, traktora og
allt þar á milli, svo og að gera
við vélar og tæki fyrir bændur
og búalið, vini og kunningja.
Þetta var hans líf og þarna var
hann á heimavelli. Eftir að
heilsu hans fór að hraka var
það líf hans og yndi að lalla sér
út í skrúfuhús, eins og verk-
stæðið hans var jafnan kallað,
og dunda sér þar. Það var
magnað að sjá hann vinna og
hvað stóru fingurnir gátu unnið
mikla fínvinnu, er þurfti að
skrúfa eða festa eitthvað. Upp-
gerðir glansandi bílar og trakt-
orar bera handbragði hans fag-
urt vitni, nú er hann er allur.
Halli var mikill og skemmti-
legur karakter, kunni að segja
frá, var fróður og átti í skjóðu
sinni margar sögur, sem hann
miðlaði til samferðamanna.
Hann var kjarnyrtur, talaði ís-
lensku sem á köflum var ekki
beint upp úr guðsorðabókinni,
fylginn sér, yfir hann óð eng-
inn, hvoki í orði né verki, greið-
vikinn og vinsæll heim að
sækja. Þeir eru margir sem í
gegnum árin hafa þegið kaffi-
bolla og rausnarlegt meðlæti í
eldhúskróknum hjá Dísu og
Halla, húsið jafnan fullt af
gestum og glatt á hjalla. Ein af
náðargáfunum sem Halla voru
gefnar var sú að geta hermt
eftir fólki, hann var næmur á
takta þess og talanda. Það var
með ólíkindum hvað hann gat
náð svipbrigðum og rödd þeirra
sem hann tók upp tóninn eftir,
en aldrei var að greina neina
illkvittni eða rætni þar á bak
við, þetta var honum svo eðl-
islægt, var svo einlægt. Ég
kveð með sorg í hjarta mág
minn og þakka honum fyrir
samfylgdina, allar sögurnar,
alla gleðina. Elsku Dísa, Ás-
laug, Svanur og afabörnin öll,
ykkar missir er mikill. Blessuð
verði ævinlega minning Hall-
björns á Finnsstöðum.
Sigríður Sigurðardóttir.
MINNINGAR 39
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 18. OKTÓBER 2014
✝ Jóhanna Jó-hannesdóttir
fæddist á Brekkum
í Mýrdal 14. ágúst
1919. Hún lést á
Dvalarheimilinu
Hjallatúni 6. októ-
ber 2014.
Foreldrar voru
Jóhannes Stígsson,
f. 20. mars 1884, d.
18. apríl 1934, og
Jónína Helga Hró-
bjartsdóttir, f. 18. október 1894,
d. 26. júlí 1980. Systkini: Jó-
hannes Óskar, f. 24. ágúst 1920,
d. 11. september 2012. Elín
Ágústa, f. 23. desember 1921.
Guðjón, f. 30 nóvember 1922, d.
27. mars 2009. Steingrímur, f.
5. desember 1923, d. 29. nóv-
ember 1990. Ásdís, f. 19. des-
ember 1924, d. 10. ágúst 2007.
Halldór, f. 17. desember 1925.
Guðlaugur, f. 17. apríl 1927, d.
21. mars 2012. Ólafur Ágúst, f.
5. júlí 1928. Sigurbjartur, f. 9.
nóvember 1929. Sigurbjörg, f.
20 febrúar 1932. Jóhannes, f.
28. júlí 1933.
Jóhanna ólst upp á Brekkum,
faðir hennar dó þegar hún var
á fimmtánda ári. Þar sem
var lengi í Kvenfélagi Dyrhóla-
hrepps.
Hún var mikil prjónakona og
prjónaði fram á síðasta dag.
Hún hafði yndi af að dansa og
syngja.
Jóhanna og Vigfús eignuðust
fjögur börn. Þau eru: 1) Auð-
bert, f. 2. september 1940, maki
Anna Sigríður Pálsdóttir. Börn
þeirra: Sólrún og Vigfús Páll,
barnabörn Auðberts eru fimm
og langafabörn þrjú. 2) Þor-
björg, f. 10. september 1941, d.
22. september 1995, maki Ólaf-
ur Eyjólfsson. Börn þeirra: Eyj-
ólfur, Jóhanna, Vigfús og
Helgi, barnabörn Þorbjargar
eru ellefu, langömmubarn eitt.
3) Hróbjartur, f. 5. september
1943, maki Sigríður Kristín
Einarsdóttir. Börn þeirra: Ein-
ar Bjarki, Jóhann Vignir, Atli
Rafn og Vigfús Þór, barnabörn
Hróbjarts eru ellefu. 4) Stein-
þór, f. 7. nóvember 1960, maki
Margrét Ebba Harðardóttir.
Börn þeirra: Sigurbjörg Helga,
Magdalena Sif, Ólöf Lilja, Vig-
dís Eva, Marinó Freyr og Hlöð-
ver Þór. Barnabörn Steinþórs
eru þrjú.
Jóhanna eða Hanna eins og
hún vildi láta kalla sig bjó alla
tíð á Brekkum nema síðustu tvo
mánuði á dvalarheimilinu Hjal-
latúni í Vík.
Útför Hönnu fer fram frá
Skeiðflatarkirkju í dag, 18.
október 2014, kl. 14.
barnafjöldinn var
mikill og Jóhanna
elst kom það í
hennar hlut að
passa systkini sín.
Það var hennar
upplifun að hún
hefði frá unga
aldri verið með
barn á hand-
leggnum. Þegar
hún hafði aldur til
fór hún í vist, til
Víkur, Reykjavíkur og Vest-
mannaeyja.
Jóhanna giftist 26. desember
1939 Vigfúsi Ólafssyni, f. 17.
maí 1908, d. 6 apríl 1985.
Hún var húsfreyja á Brekk-
um, vann heimilisstörfin og öll
almenn sveitastörf, var um tíma
við störf í sláturhúsi í Vík, m.a.
við sláturgerð, einnig vann hún
við heimaþjónustu aldraðra í
nokkur ár, hún tók til sín börn
frá félagsþjónustu og mörg
börn í sveit. Þar sem Þorbjörg
dóttir hennar átti í langvarandi
veikindum fór hún oft til henn-
ar til að aðstoða með börnin.
Jóhanna var í Kirkjukór
Skeiðflatarkirku um tíma og
starfaði í ungmennafélaginu og
Með fáeinum orðum langar
okkur að minnast foreldra okkar
sem nú eru báðir látnir.
Móðir okkar Jóhanna Jóhann-
esdóttir lést á Hjallatúni í Vík 6.
október sl. Fram á þetta ár bjó
hún í sínu húsi en hún varð 95 ára
14. ágúst. Fram undir það vann
hún í garðinum og gaf hænunum
sínum. Hún var með reykkofa
þar sem hún reykti kjöt fram yfir
nírætt.
Jóhanna fæddist á Brekkum í
Mýrdal 1919 og ólst þar upp.
Hún var elst tólf systkina. Hún
fór snemma að hjálpa til, enda
urðu systkinin tólf. Þegar
mamma var á fimmtánda ári lést
faðir hennar. Og þá harðnaði lífs-
baráttan að sjálfsögðu hjá þess-
ari stóru fjölskyldu.
Mamma gekk í barnaskólann
við Deildará. Skólagangan varð
ekki löng enda engin efni til þess.
Mamma fór í vist til Reykjavíkur
og Vestmannaeyja um tíma.
Hinn 26. desember 1939 giftist
hún Vigfúsi Ólafssyni frá Lækj-
arbakka og hófu þau búskap á
Brekkum. Vigfús fæddist 17. maí
árið 1908. Hann ólst upp við hefð-
bundin sveitastörf þess tíma en
einnig við sjósókn úr Reynisfjör-
unni á opnum árabátum. Síðar
var hann á togurum og var m.a. í
siglingum á stríðsárunum.
Foreldrar okkar lögðu mikið á
sig við að byggja upp á Brekkum.
Upp úr stríðsárunum fer að kom-
ast skriður á ýmsar framkvæmd-
ir til sveita og vélvæðingin eykst.
Þannig var það á Brekkum, jörð-
in var framræst og tún ræktuð og
allur uppblástur á jörðinni var
stöðvaður.
Húsakosturinn var smátt og
smátt bættur eftir því sem efnin
leyfðu. Fyrstu dráttarvélina sína,
ellefu hestafla Deutz, fengu þau
um 1950. Í raun breyttu þau koti
í myndarbýli með mikilli vinnu og
útsjónarsemi. Þetta gerðu þau
þrátt fyrir fátækt og þrátt fyrir
erfið veikindi pabba sem hann
átti í um árabil. En lífið var ekki
bara vinna. Bæði höfðu foreldrar
okkar gaman af söng og dansi.
Það var jafnvel farið stöku
sinnum á dansleiki í næstu sveit á
hestum. Á seinni árum voru þau
ávallt þátttakendur í ferðum
búnaðarfélagsins og mamma
beið eftir kvenfélagsferðinni á
vorin til að kaupa blóm í garðinn
sinn. Hún var líka mikil prjóna-
kona og prjónaði nánast fram á
síðasta dag. Á Brekkum hjá
Hönnu og Fúsa eins og þau voru
kölluð var alltaf mjög gestkvæmt
og yfirleitt nóg til með kaffinu, en
ef ekki var skellt í pönnukökur.
Pabbi hafði talsverðan áhuga á
félagsmálum. Hann stóð gjarnan
upp á fundum og gat vel talað
sínu máli.
Hann hafði líka einstaklega
gaman af að renna fyrir fisk og
fór ósjaldan að Oddnýjartjörn
þar sem hann gat algjörlega
gleymt hvað tímanum leið.
Hanna og Vigfús eignuðust
fjögur börn. Elstur er Auðbert, f.
1940, þá Þorbjörg, f. 1941, d.
1995. Hróbjartur, f. 1943, og
Steinþór, f. 1960.
Foreldrar okkar voru af kyn-
slóð sem kynntist örbirgð í æsku
en byggði upp íslenskar sveitir af
dugnaði.
Þau voru um margt ólík. Pabbi
var yfirleitt pollrólegur og skipti
nánast ekki skapi en mamma ör
og vildi láta hlutina ganga. Samt
náðu þau vel saman og stóðu
saman í öllu. 1984 greindist pabbi
með krabbamein og dó 6. apríl
1985. Eftir það bjó mamma ein
fram í ágústbyrjun á þessu ári að
hún flutti á Hjallatún þar sem
hún lést 6. þessa mánaðar.
Auðbert Vigfússon,
Hróbjartur Vigfússon,
Steinþór Vigfússon.
Kenndu mér að kyssa rétt,
og hvernig á að faðma nett,
hvernig á að brosa blítt
og blikka undurþýtt.
sönglaði amma á 95 ára afmæl-
isdegi sínum sem var þann 13.
ágúst sl. Amma elskaði að dansa
og það var henni erfitt að komast
ekki á síðasta þorrablótið í sveit-
inni hennar sl. vetur.
Minningar mínar um afa og
ömmu, Fúsa og Hönnu, einkenn-
ast af góðum stundum í sveitinni.
Ófáir voru sunnudagsrúntarnir í
æsku minni með mömmu og
pabba í sveitina til ömmu og afa,
spariklædd og fín. Þarna var
sunnudagurinn hvíldardagur,
með kirkjuferð eða bíltúr. Kakó
og kökur og dagurinn einkennd-
ist af afslöppun að því marki sem
sunnudagur hafði upp á að bjóða
á sveitaheimili. Stundirnar sem
ég minnist úr æsku voru oftast í
stórum krakkahóp, í útileikjum,
rölt á eftir beljunum eða ef mað-
ur þorði að klappa þeim í fjósinu,
heyskapur á engjunum, fá að
sitja á heyvagni heim eða í æv-
intýraleikjum í gilinu. Ég man
eftir kindabúi, þar sem beinvölur
voru lömbin, kjálkarnir hestar og
leggirnir kindur. Það var líf í
sveitinni, ég tolldi kannski ekki
lengi en ég sótti þangað í styttri
heimsóknir.
Amma og afi höfðu bæði alist
upp við harða lífsbaráttu, erfiðar
aðstæður og mikla vinnu. Afi var
duglegur, rólegur og barngóður
maður sem fór alltof fljótt.
Tveimur vikum eftir að ég varð
19 ára kvaddi afi okkur eftir erfið
veikindi, þá 76 ára að aldri.
Amma hélt sínu striki eftir að
hann dó en hún saknaði hans allt-
af mjög mikið. Eftir að amma dró
sig í hlé frá bústörfunum, þá
sinnti hún hænunum sínum og
garðstörfum af natni og alúð til
að geta farið út úr húsi. Mynd-
arleg húsmóðir, aðföng heimilis-
ins voru unnin heima í eldhúsinu,
ekki úr bakaríi eða kjötborði
kaupmannsins. Hannyrðakona
mikil og ófáar flíkurnar sem hún
prjónaði um ævina, jafnt á smáa
sem stærri.
Í jólapökkum æsku minnar
leyndust alltaf vettlingar, sokkar
eða peysur og ég veit að það
kannast margir við. Amma bjó
heima á Brekkum allt þar til
heilsa hennar gaf sig eða lengur
en hún í rauninni gat, síðustu vik-
urnar dvaldi hún á Hjallatúni.
Hún stoppaði reyndar stutt þar,
enda beið hennar ferðalag. Nú
óma tónar um fagra fjallasali og
ég ímynda mér þau stíga létt
dansspor við óm lagsins Minn-
ingar úr Mýrdal.
Ég vil líta til liðinna daga
ljúfa mynd upp í huga mér draga
þegar sumar og sól sveipar byggðir og
ból
þessum minningum held ég til haga.
Í dal milli dimmgrænna fjalla
dreifast húsin um hlíðar og stalla.
Þetta’ er þorpið í Vík, þar er fegurðin
rík
og minn höfuðstað helst vil ég kalla.
Og hin mýrdælsku fjöll, mæri ég öll
efalaust búa’ í þeim álfar og tröll.
Ég sé blika á bárur á sænum
bóndans töðu á túnbletti grænum
og á bak við svo bjart, breiðist jökuls-
ins skart
þaðan áin sig liðar í lænum.
Og hin mýrdælsku fjöll, mæri ég öll
efalaust búa’ í þeim álfar og tröll.
Alltaf vekur mér sælu í sinni
þessi sveit býr í hjarta mér inni
og þegar sól gyllir sæ, yfir sveitir og
bæ
þannig ætíð hún er mér í minni.
(Hróbjartur Vigfússon)
Elsku amma og afi, takk fyrir
samfylgd ykkar og elsku alla tíð.
Ykkar
Sólrún.
Nú er fallin frá Jóhanna Jó-
hannesdóttir amma mín, Hanna
frá Brekkum. Amma lést á dval-
arheimilinu Hjallatúni 6. október
síðastliðinn 95 ára gömul. Hún
fluttist að Hjallatúni fyrir um
tveimur mánuðum, fram að því
hafði hún verið í húsinu sínu á
Brekkum, hugsað um sig sjálf,
hirt garðinn, hengt upp þvottinn,
hengt upp í reykkofann, gefið
hænunum og látið mann heyra
það fyrir að koma of sjaldan í
heimsókn. Ég var svo heppinn að
fá að vera mikið í kringum ömmu
á meðan ég var að alast upp. Að
fá kynnast manneskju sem hefur
lifað svo ólíka tíma og maður hef-
ur sjálfur gert eru mikil forrétt-
indi, að því mun ég búa alla tíð.
Óhætt er að segja að amma hafi
haft skap í sér, fljót að reiðast en
fljót að koma niður aftur, glettin
og skemmtileg. Hún leyfði mér í
æsku að gera alls konar axar-
sköft í því nafni að ég væri að
gera henni greiða, yfirleitt í
formi smíða eða eitthvað slíkt.
Alltaf lét hún í upphafi sem hún
væri afar vantrúuð á að ég gæti
nú gert þetta en var samt sem áð-
ur yfirleitt ánægð með árangur-
inn þó svo að niðurstaðan væri
kannski ekkert sérstaklega fög-
ur. Þannig hefur það nú gengið
þegar ég hef tekið að mér ný
verkefni, líklega er maður alla tíð
að reyna að gera ömmu stolta.
Alltaf var hægt að treysta á að
vel væri tekið á móti manni hjá
ömmu og síðustu ár eftir að ég
fór að koma með Guðnýju með
mér í heimsókn og við eignuð-
umst börnin okkar Arndísi og
Hróbjart var alltaf jafngaman að
koma til hennar, iðulega kvödd
með magann fullan og ný-
prjónaða vettlinga. Takk fyrir
allar góðu stundirnar, hvíldu í
friði.
Vigfús Þór Hróbjartsson.
Elsku besta Hanna, amma
mín. Á þessari stundu koma
margar góðar minningar upp í
hugann. Á sumrin kom ég oft
sem barn í sveit til ykkar Vigfús-
ar afa. Það var oft líflegt á
hlaðinu á Brekkum og í húsinu
ykkar þegar við barnabörnin
vorum mörg samankomin þar.
Alltaf var vel um alla hugsað og
gott að vera hjá ykkur, fá að fara
með Vigfúsi afa upp að Oddnýj-
artjörn að veiða, fá svo mjólk og
kökusneið hjá þér þegar komið
var til baka. Oft var mikið spilað í
húsinu þínu þegar veðrið var
vont, en allir úti að leika eða
hjálpa til þegar heyskapur var í
gangi.
Í gegnum tíðina höfum við
fengið ófá sokka- og vettlinga-
pörin frá þér, amma mín. Á
hverju ári sást þú um að reykja
hangikjötið fyrir okkur sem og
fyrir margan sveitungann þinn,
en þú naust góðrar hjálpar frá
Hróa síðustu árin sem þú reyktir
í kofanum þínum, eða allt þar til
fyrir tveimur árum, er þú hættir
að fara í reykkofann, þá 93 ára.
Já, þú varst stórkostleg kona
amma mín, mikið þótti mér gam-
an og gott að geta kíkt til þín, í
bæinn þinn, fengið hjá þér kaffi-
bolla og borðað þínar silkimjúku
og undraþunnu pönnukökur sem
þú bakaðir svo oft. Það var gam-
an að ræða við þig um ýmis mál,
maður gat verið viss um að þú
lást ekki á skoðunum þínum og
talaðir hreint út um hlutina. Þú
sagðir mér margar sögur um
æsku þína og ævi, sem oft á tíð-
um var ekki auðveld og hefur hún
vafalaust mótað þig og gert þig
að þeirri manneskju sem þú
varst, full af krafti, sjálfstæð og
ákveðin. Þannig varst þú alveg
fram á þinn síðasta dag.
Þú hafðir mikið gaman af því
að dansa. Ég er svo þakklátur
fyrir að hafa fengið tækifæri til
þess að dansa við þig á öllum
þorrablótum á Ketilsstöðum og
svo á Hótel Dyrhólaey á hverju
ári, allt þangað til að þú komst
ekki í vetur, þá 94 ára. Það hlýtur
að hafa verið góð tilfinning fyrir
þig að vera á þorrablóti á hót-
elinu sem yngsti sonur þinn hef-
ur byggt svo myndarlega upp,
notið tónlistar frá þeim Tóna-
bræðrum, sonum þínum, Auð-
berti, Hróbjarti og þeirra fé-
lögum.
Elsku Hanna, amma mín,
megir þú hvíla í friði og stíga ei-
lífan dans með Vigfúsi afa, takk
fyrir allt og takk fyrir dansinn.
Þinn
Vigfús Páll.
Hanna, elsku Hanna. Elsta
systir pabba, sem náði að verða
95 ára gömul, elst af 12 systk-
inum og gaf okkur öllum svo mik-
ið. Elsta systirin, sem var 14 ára
þegar afi dó frá barnaskaranum,
já þá þýddi nú ekkert að vera nú-
tímaunglingur, lífsbaráttan og
ábyrgðin tóku til starfa. Hanna
var heppin, hún fékk jákvæðnina
í vöggugjöf, ætli sú gjöf hafi ekki
orsakað það að Hanna varð 95
ára gömul og bjó heima á Brekk-
um þar til í sumar. Rölti niður
brattan steinstigann á hverjum
degi til að baka og stússa í eld-
húsinu, enda fann maður alltaf
Hönnu þar, já eða úti í reykkofa
eða að gefa hænunum. Aldrei
uppi í sófa inni í stofu, það var
ekki í hennar anda. Systkinin frá
Brekkum verða seint sökuð um
leti, það var ekki til í orðabókinni.
Ég held ég geti fullyrt að Hanna
standi okkur barnabörnum
ömmu Helgu nálægt hjartastað,
enda ekki skrýtið, hjá Hönnu
fann maður alltaf skjól. Hugur-
inn hvarflar aftur. 12 ára hnáta
er í vist hjá Óskari föðurbróður, á
bænum sem deildi sama hlaði og
Brekkur. Söknuðurinn eftir
pabba og mömmu kom æði oft og
þá var gott að hjúfra sig að
Hönnu frænku og skæla svolítið.
Síðan var stappað í mann stálinu.
Gleðin var ríkjandi hjá Hönnu á
Brekkum, enda sótt í að fara
„austrí“ um leið og verkin voru
kláruð, þar var alltaf krakka-
skari, mikil gleði og gaman þar
sem kvöldin enduðu með mjólk
og köku. Ég mun minnast Hönnu
minnar með bros á vör, ylja mér
við góðar minningar og fagna því
að hún hafi fengið að verða 95 ára
gömul, verið heilsuhraust og skil-
ið eftir sig ættarlauka sem sómi
er að. Frændum og frænkum
sendi ég bestu kveðjur og það er
fallegt að Hanna sé jarðsett á
þeim degi sem liðin eru 120 ár frá
fæðingu Helgu ömmu.
Katrín Olga.
Jóhanna
Jóhannesdóttir
erfidrykkjur
Grand
Grand Hótel Reykjavík
Sigtúni 38, sími: 514 8000
erfidrykkjur@grand.is
www.grand.is
Hlýlegt og gott viðmót
Fjölbreyttar veitingar í boði
Næg bílastæði og gott aðgengi