Lögmannablaðið - 01.12.2013, Qupperneq 17

lögmannaBlaðið tBl 04/13 17
efni greinar
lögmaður kemur jafnan fram fyrir hönd
umbjóðenda sinna en ekki í eigin nafni
í máLi ÚRskuRðARnEFndAR
lögmanna nr. 10/2012 kom til skoðunar
hvort lögmaður hafi með framgöngu
sinni gengið gegn því sem hann
sannast vissi og með því brotið gegn
framangreindu ákvæði siðareglna
lögmanna.
málsatvik voru á þá lund að kærandi
átti fasteign í danmörku og leitaði hinn
kærði lögmaður til hans fyrir hönd
umbjóðanda síns í tengslum við möguleg
kaup á henni. Var í því skyni lagt fram
tilboð í eignina og úrskurðarnefnd telur
að málatilbúnaður aðila verði skilinn á
þann hátt að það kauptilboð hafi verið
samþykkt af hálfu kæranda. Ekkert varð
hins vegar af því að kaupsamningur
milli aðila væri undirritaður og taldi
kærandi að með því væri tilboðið fallið
niður. Hinn kærði lögmaður sendi í
framhaldinu bréf á kæranda og óskaði
eftir því að kaupsamningsfundur yrði
haldinn og að umbjóðandi hans hygðist
halda kaupunum upp á kæranda gegn
greiðslu kaupverðs. Var þessu fylgt eftir
af hálfu hins kærða lögmanns með því
að hann boðaði til kaupsamningsfundar.
kaupsamningsfundurinn var síðan
haldinn og kaupsamningur gerður
milli aðila á grundvelli kauptilboðsins.
samkvæmt kaupsamningi var gert ráð
fyrir að tiltekin fasteign í Reykjavík
stæði til fullnustu greiðslum en síðar
kom í ljós að umrædd fasteign var
í nauðungarsölumeðferð og hafði
kaupandinn því engar heimildir til að
veðsetja hana. Fullyrðing í kaupsamningi
aðila að sú fasteign yrði seld félagi í
eigu nafngreindra aðila á 330 milljónir
reyndist haldlaus.
á sama tíma og þessi viðskipti áttu
sér stað fékk kærandi tilboð frá öðrum
aðila í fasteignina. Ekkert varð af sölu
eignarinnar til þess aðila enda hélt
upphaflegur kauptilboðshafi tilboði
sínu upp á kæranda á sama tíma eins
og áður er lýst.
kaupsamningur milli aðila var hins
vegar aldrei efndur af hálfu kaupanda
og hinn kærði lögmaður svaraði engum
erindum kæranda í kjölfar þess að
greiðslufall varð. Var samningnum
síðar rift og áskilnaður gerður af hálfu
kæranda um skaðabætur.
kærandi krafðist þess fyrir úrskurðar­
nefndinni að hún úrskurðaði um
hvort kærði hefði brotið gegn góðum
lögmannsháttum eins og þeir komi
fram í siðareglum lögmanna og lögum
um lögmenn. Einnig krafðist kærandi
þess að nefndin úrskurðaði um það
hvort kærði kynni að hafa skapað sér
bótaábyrgð vegna framgöngu sinnar í
málinu og skjalagerðar. Byggði kærandi
á því að hinn kærði lögmaður hefði
með villandi hætti, og að því er virðist
með ráðnum hug, blekkt kæranda til
samninga undir þvingun og með því
eyðilagt söluferli gagnvart þriðja aðila
sem hafi verið á lokastigi. í því sambandi
var einkum tvennt sem kærandi nefndi
því til stuðnings. Annars vegar að
hinn kærði lögmaður hefði fullyrt að
kaupsamningsgreiðsla umbjóðanda
hans væri til reiðu og hins vegar að
í kaupsamningsdrögum sem kærandi
byggði á að lögmaðurinn hefði samið,
hefðu komið fram ákveðnar fullyrðingar
um þá tryggingu sem boðin var fram
með afsali á fasteign í Reykjavík. síðar
kom í ljós að enginn fótur hafi verið
fyrir þessum fullyrðingum.
í athugasemdum sínum til nefndar­
innar hafnaði hinn kærði lög maður
að hann hefði blekkt kæranda til
samninga við umbjóðanda sinn.
krafðist kærði þess að kærandi, sem
væri sjálfur lögmaður, yrði víttur fyrir
tilhæfu lausar sakir og fyrir að reyna
blekkja úrskurðarnefndina. Þá hafnaði
hann því að hann hefði komið nálægt
gerð kaupsamnings aðila eða þeim
tryggingum sem settar voru fram fyrir
efndum hans.
Úrskurðarnefndin vísaði frá þeirri
kröfu kæranda að mælt yrði fyrir um
mögulega bótaábyrgð kærða enda
stæðu engar heimildir til þess. um mat
á því hvort ákvæði 1. gr. siðareglna
lögmanna hefði verið brotið í umrætt
sinn, kom fram að hafa þyrfti í huga
að lögmenn komi jafnan fram fyrir
hönd umbjóðenda sinna en ekki í eigin
nafni. upplýsingagjöf um fjárhagsleg
málefni umbjóðanda verði að líta á sem
eigin upplýsingagjöf umbjóðandands í
gegnum viðkomandi lögmann en ekki
upplýsingar sem lögmaðurinn veitir
að undangenginni sjálfstæðri athugun
á málefninu. Hið sama gildi þegar
lögmaður bjóði fram tilteknar tryggingar
fyrir hönd umbjóðanda síns. Ekki séu
gerðar kröfur um að lögmaðurinn
hafi með því lagt sjálfstætt mat á gildi
þeirra. án frekari staðfestingar af hálfu
hins kærða lögmanns, gat kærandi
þannig ekki treyst á að um væri að
ræða upplýsingar sem kærði hefði
sjálfur staðreynt. á kæranda hvíldi
sönnunarbyrðin um það að hinn kærði
lögmaður hefði með framgöngu sinni
gengið gegn því sem hann vissi sannast.
í málinu lægi ekkert fyrir um það að
hinn kærði lögmaður hefði þekkt
svo gjörla til fjárhags umbjóðanda
síns að honum hafi verið það ljóst að
umbjóðandinn gæti ekki greitt umrædda
kaupsamningsgreiðslu eða staðið við
að leggja fram umræddar tryggingar.
Var það því mat nefndarinnar að lög­
maðurinn hefði ekki gert á hlut kæranda
með háttsemi sem stríðir gegn lögum
eða siðareglum lögmanna.
Ingvi Snær Einarsson hdl.
lögmanni ber að efla rétt og hrinda órétti.
skal lögmaður svo til allra mála leggja, sem hann veit sannast eftir lögum og sinni samvisku
(1. gr. Codex ethiCus).