Lögmannablaðið - 01.12.2013, Blaðsíða 23

lögmannaBlaðið tBl 04/13 23
Á léttUM nótUM
var til stefnu. keisari opnaði hurðina
og gekk inn.
Hann sýndi engan asa. Hann virtist
fylgja þeim hætti skynsamra manna að
íhuga ráð sitt áður en viðbrögð eru sýnd
eða fyrirmæli veitt. í látbragði hans var
ekki að finna neina ásökun í minn garð.
Hann beið meðan kona hans klæddi sig.
Ég reyni ekki að lýsa líðan minni.
Ég var handtekinn þar í herberginu
og settur í gæsluvarðhald við góðan
aðbúnað, en kvalinn af að hafa glatað
trausti og velvild keisara míns. Eitt af
því sem ég íhugaði var sú spurning,
hvern mann keisaraynja hafði að geyma.
Hugsanlega var samband þeirra keisara
slæmt og álit hans á eiginkonu sinni lítið,
og þess vegna hefði tiltæki okkar ekki
komið honum á óvart, þótt hann yrði
að bregðast við því. Ég var sannfærður
um að hún væri alls ekkert lítilmenni
sem myndi reyna að fegra hlut sinn á
minn kostnað. Ekki gat ég virt henni til
lasts að hún hefði látið undan tilfinn­
ingum sínum. Ég átti sjálfur nógu erfitt
með mínar. Ef ég hefði vísað henni á
bug á hinu afgerandi augnabliki, þá
hefði ég sært og lítillækkað konu sem
ég dáði og virti, og nánast gengið á
bak sjálfum mér. Það hefði verið mér
þungbærara en að missa af unaði okkar,
þótt lengri hefði verið. svona varð því
að fara og ekki um annað að ræða en
að taka afleiðingunum. Þannig var mér
innanbrjósts, að mér fannst ég jafnvel
maður að meiri, að slík kona vildi njóta
kvenleika síns með mér.
mér var ekki veittur kostur á seppuku.
Það tel ég að hafi verið með ráðum
gert, til að niðurlæging mín yrði sem
mest. Eftir fáeina daga voru sögur um
samskipti mín og keisaraynju orðnar að
aðalumræðuefni fólks. menn skiptust
á hækum og tönkum, sumum listilega
vel kveðnum. Þær voru hafðar uppi
hvarvetna þar sem fundum manna bar
saman, við kalls og hlátur
samkvæmt lögum mátti ég vera