Morgunblaðið - 26.08.2016, Side 23

MINNINGAR 23
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 26. ÁGÚST 2016
✝ HelgiSæmundsson
fæddist 14. febrúar
1951 í Reykjavík.
Hann lést 17. ágúst
2016.
Foreldrar Helga
voru Ragnhildur
Þorgeirsdóttir, f. 1.
febrúar 1922, d.
11. júní 2005, og
Sæmundur Breið-
fjörð Helgason, f.
23. október 1916, d. 3. júní
1998. Bróðir hans er Þorgeir
Sæmundsson, f. 1947. Maki Þor-
geirs er Margrét Guðmunds-
maki: Karen Rós Sæmundar-
dóttir. Börn: Tristan Andri,
Aþena Nótt og Ísak Orri. 3) Eva
Dögg, f. 1980, maki: Pétur
Tryggvason. Börn: Aron Bjarki,
Embla Ýr og Leó Már.
Helgi vann ýmis störf; hann
stundaði sjómennsku sem ung-
ur maður, bifreiðaakstur, lærði
prentiðn og vann við það í
nokkur ár, síðustu 20 ár starf-
aði hann hjá Hafnarfjarðarbæ, í
Víðistaðaskóla, Suðurbæjarlaug
og síðast sem umsjónarmaður
fasteigna í Hvaleyrarskóla.
Helgi var búsettur í Hafnarfirði
alla ævi.
Helgi verður jarðsunginn frá
Víðistaðakirkju í Hafnarfirði í
dag, 26. ágúst 2016, klukkan
13.
dóttir, f. 1946, þau
eiga þrjár dætur.
Maki Helga er
Guðbjörg Harðar-
dóttir, f. 14. júní
1956. Foreldrar
hennar eru Hörður
Ingólfsson, f. 1932,
d. 2000, og Krist-
jana Valdimars-
dóttir, f. 1939. Þau
giftu sig 30. júní
1974. Börn Helga
og Guðbjargar eru: 1) Hörður
Guðni, f. 1974, maki: Sandra B.
Helgason. Barn: Nida Líf. 2)
Sæmundur Breiðfjörð, f. 1978,
Elskulegur tengdasonur
minn.
Nú þegar þú ert horfinn á
brott eftir hetjulega baráttu eru
margar minningar sem koma
upp í huga minn.
Ég man þegar þú komst
fyrst heim með elstu dóttir
minni. Þú þessi stóri maður
varst dauðhræddur við okkur,
og þá sérstaklega pabba henn-
ar.
Á fyrstu áramótunum ykkar
saman buðum við þér í mat. Það
var hamborgarhryggur í matinn
og þú borðaðir eins og lítill fugl,
og sagðist alltaf vera svo léttur
á fóðrunum.
Seinna meir, þegar við
kynntumst betur, kom í ljós
hversu mikill matmaður þú
varst.
Enda hefur oft verið hlegið
að þessum fyrsta matartíma
þínum hjá okkur í gegnum árin.
Alltaf hef ég getað treyst á
stuðning þinn og vinskap. Þú
hefur glaðst með mér á gleði-
stundum og verið klettur við
hlið mér á þeim erfiðu.
Ef ég hef verið döpur eða leið
tókst þér alltaf að sprella eitt-
hvað og koma mér til að hlæja.
Gamansemi þín, skemmtilegu
vísurnar sem þú samdir, leik-
þættirnir og góðlátlega stríðnin
kom öllum í gott skap í kringum
þig.
Með fráfalli þínu myndast
stórt skarð í fjölskylduna.
Hvíldu í friði, elskulegur
tengdasonur.
Elsku Guðbjörg mín, Hörður,
Sæmundur, Eva, makar ykkar
og börn, megi góður Guð vaka
yfir ykkur og styrkja í sorg ykk-
ar.
Þín tengdamamma,
Kristjana Valdimarsdóttir.
Viltu gjöra svo vel að setja
mig aftur niður til jarðar! Þetta
er fyrsta minningin mín sem ég
á um þig, kæri mágur. Ég hef
verið um fimm ára þegar þú
fórst að venja komur þínar heim
á Hólabrautina með Guggu syst-
ur. Þú hafðir tekið mig og lyft
mér upp í loftið, og eitthvað hef-
ur mér víst mislíkað það í það
skiptið. Það eru svo margar
minningar tengdar þér, sem
koma upp í hugann þegar maður
hugsar til baka. Veiðiferðirnar,
hjólhýsaferðirnar og fríin sem
þið Gugga fóruð í, og ég litla
systirin fékk svo oft að fljóta
með í.
Þegar ég varð unglingur með
öllu sem því fylgir varst þú oft
trúnaðarvinur minn. Stundum
kannski mislíkaði mér á þeim ár-
um það sem þú hafðir til mál-
anna að leggja en sá svo síðar að
þú hafðir haft rétt fyrir þér. Allt-
af tók ég samt mark á því sem
þú hafðir að segja.
Eftir að ég fullorðnaðist svo
og eignaðist mann, börn og
heimili hefur alltaf verið mikið
og gott samband, þótt langt hafi
verið á milli okkar.
Það eru ófáar minningarnar af
ykkur Finnbirni mínum við grill-
ið, hláturköstin sem við tókum
og einkahúmorinn og fíflaskap-
urinn sem gekk okkar á milli. Þú
hefur bara alltaf verið svo stór
hluti af lífi mínu, og okkar fjöl-
skyldunnar. Og þegar Finn-
björn veiktist síðastliðið haust
voruð þið Gugga þau fyrstu sem
komu upp í huga okkar að
hringja í þegar greiningin lá
fyrir. Og ekki stóð á því að þið
mættuð á spítalann til að veita
okkur stuðning, þótt þú værir
sárlasinn sjálfur. Hvíldu í friði,
kæri mágur, og takk fyrir allt.
Elsku systa mín, Hörður, Sæ-
mundur; Eva og fjölskyldur,
Guð veiti ykkur styrk í sorginni.
Linda Björk.
Æskufélagi og lífsvinur minn
Helgi Sæmundsson hefur kvatt
okkur allt of fljótt, en minningin
um góðan dreng og félaga mun
lifa.
Ég minnist æsku okkar á
Álfaskeiðinu með hlýhug. Öll
þau prakkarastrik sem við gerð-
um sem strákar verða ljóslifandi
í huga mínum.
Það var ekki ónýtt að vera
með Helga í gamla daga. Hann
stór og sterkur og ég helmingi
minni og ekki til stórræða. Það
þorði enginn að abbast upp á
okkur þegar Helgi var á svæð-
inu.
Helgi barðist eins og hetja
við veikindi sín en þurfti á end-
anum að láta undan.
Helgi minn, takk fyrir allar
minningarnar. Söknuðurinn er
mikill hjá okkur sem og fjöl-
skyldu Helga og vinum. Við
vottum okkar dýpstu samúð
Guðbjörgu konu hans og fjöl-
skyldu sem og öllum ástvinum.
Við biðjum Guð að blessa þau
öll í þeirra sorg. Guð blessi og
varðveiti minningu Helga Sæ-
mundssonar.
Sumir hverfa fljótt úr heimi hér
skrítið stundum hvernig lífið er,
eftir sitja margar minningar
þakklæti og trú.
Þegar eitthvað virðist þjaka mig
þarf ég bara að sitja og hugsa um þig,
þá er eins og losni úr læðingi
lausnir öllu við.
Þó ég fái ekki að snerta þig
veit ég samt að þú ert hér,
og ég veit að þú munt elska mig
geyma mig og gæta hjá þér.
Og þó ég þurfi nú að kveðja þig
þú virðist alltaf getað huggað mig,
það er eins og þú sért hér hjá mér
og leiðir mig um veg.
Og þegar tími minn á jörðu hér,
liðinn er þá er ég burtu fer,
þá ég veit að þú munt vísa veg
og taka á móti mér.
(I. Gunnarsdóttir)
Björgvin Halldórsson,
Sigríður Þorleifsdóttir og
fjölskyldur.
Þegar Helgi byrjaði á vinnu-
staðnum okkar tókum við eftir
því að þar fór sterkur karakter.
Hann var fljótur að ganga í
verkefnin, stór og smá. Stofur
okkar lágu saman og þess vegna
urðu kynnin meiri.
Við sátum oft með kaffiboll-
ann áður en vinnan byrjaði á
morgnana og ræddum um allt
milli himins og jarðar.
Í Edinborgarferðinni á vegum
vinnunnar kynntumst við líka
Guðbjörgu konu hans. Þar áttum
við saman öll fjögur yndislegar
stundir.
Helgi var forsprakki að því að
karlarnir á vinnustaðnum fóru
saman í veiðiferðir. Hann var
reyndur veiðimaður og deildi
þekkingu sinni með okkur hin-
um. Hann fór aldrei tómhentur
heim úr þeim veiðiferðum.
Við eigum skemmtilegar
minningar um Helga og með
þakklæti í hjarta fyrir góð kynni
vottum við Guðbjörgu og fjöl-
skyldunni allri okkar dýpstu
samúð.
Stefán og Erla Gígja.
Helgi Sæmundsson
✝ Axel E. Sig-urðsson var
fæddur í Reykjavík
23. október 1952.
Hann andaðist á
Landspítalanum í
Fossvogi 18. ágúst
2016.
Móðir hans var
Guðbjörg Erlends-
dóttir (látin) og fað-
ir hans er Sigurður
Axelsson.
Axel ólst upp frá tveggja ára
aldri hjá föður sínum og konu
hans, Hrafnhildi Kristinsdóttur,
þau eignuðust síðan dóttur
1957, Stefaníu Kristínu, gifta
Reyni Þórðarsyni og eiga þau
tvo syni.
Axel átti fjögur hálfsystkini
sammæðra, Guðrúnu (látin), Er-
lend, Helga og Sigurð.
Axel varð ungur fjölskyldu-
maður. Hann kvæntist fyrri
konu sinni 1973, Katrínu Ragn-
hóf hann nám í Sjúkraliðaskóla
Íslands, hann útskrifaðist sem
sjúkraliði 1974, einn þriggja
fyrstu karlmanna í þeirri stétt.
Axel starfaði sem sjúkraliði á
Borgarspítalanum, Kleppsspít-
alanum og Dvalarheimili aldr-
aðra í Vestmannaeyjum. Síðan
starfaði hann hjá Slökkviliði
Reykjavíkur við sjúkraflutninga
og slökkvistörf í nokkur ár.
Einnig vann hann sem eftirlits-
maður hjá Löggildingarstofunni
þar til hann stofnaði sitt eigið
fyrirtæki Vogir og mælitæki,
sem hann rak um árabil eða þar
til hann varð fyrir miklum
heilsubresti.
Eftir nokkurra ára veikindi
fékk hann læknismeðferð í Sví-
þjóð, heilsan varð betri og hóf
hann þá störf hjá Kynnisferðum
sem hann vann hjá þar til hann
fékk heilablóðfall 17. maí í vor.
Eftir það dvaldi hann á Land-
spítalanum í Fossvogi þar til lífi
hans lauk.
Útför Axels fer fram frá Víði-
staðakirkju, í dag, 26. ágúst
2016, klukkan 15.
heiði Björnsdóttur
sjúkraliða, f. 24.7.
1949, þau eign-
uðust þrjú börn:
Hrafnhildi Maríu, f.
1973, gifta Vincent
Ladger. Þau eiga
þrjú börn: Finton,
Tadhg og Aoife.
Sigurður Axel, f.
1980, maki hans er
Bryndís Gylfadótt-
ir, hann á fjögur
börn: Axel Guðna, Gylfa Borg-
þór, Önnu Marú og Söru Maríu.
Björn Torfi, maki hans er Haf-
dís Lárusdóttir og eiga þau son-
inn Sölva Snæ.
Axel og Katrín slitu samvist-
um.
Síðar kvæntist hann Laufeyju
Margréti Jóhannesdóttur
sjúkraliða, f. 6.9. 1957, og eign-
uðust þau dótturina Lindu Rún,
f. 2000.
Eftir hefðbundna skólagöngu
Elsku pabbi minn, nú ert þú
farinn til Guðs of snemma. Ég
vildi óska þess að við gætum
fíflast saman aðeins lengur, en
svona er lífið. Ég veit að þú
verður alltaf hjá okkur og í
hjarta okkar. Ég minnist þess
hvað það var gaman þegar við
vorum að ferðast um landið
saman, sem við gerðum mikið
af og okkur þótti mjög gaman.
Við eigum líka mjög góðar
minningar úr sumarbústaðnum
okkar þar sem þú elskaðir að
vera og varst alltaf að smíða og
dunda þér við ýmislegt. Síðasta
sumar settum við upp fána-
stöng sem þú varst stoltur af.
Þú grillaðir svo góðan mat og
bjóst til heimsins bestu súpur
og sósur sem ég fékk oft að
gæða mér á. Það er gott að
eiga góðar minningar á svona
erfiðum tímum. Þú kenndir
mér svo margt sem ég mun
aldrei gleyma og hugsaðir alltaf
svo vel um mig. Ég er mjög
þakklát að hafa átt þig sem
pabba, því þú varst besti pabbi
sem ég get nokkurn tíma hugs-
að mér.
Hvíl í friði, elsku pabbi. Þín
dóttir,
Linda Rún.
Elsku pabbi minn.
Ó hve sárt ég sakna þín, ég
er svo fegin að ég kom heim frá
Írlandi til að heimsækja þig á
spítalann í maí og gat kvatt þig
áður en þú fórst frá okkur.
Mikið var það nú gaman að
eiga þig sem pabba, þú varst
alltaf svo skemmtilegur grallari
sem gaman var að vera með.
Barnæska mín er yfirfull af
góðum og skemmtilegum minn-
ingum, ævintýrin voru endalaus
með þér; alveg sama hvað var
um að vera.
Þú varst góður vinur og ég
gat alltaf stólað á þig til að
hlusta á mig, alveg sama hvað
bjátaði á og alltaf gafstu mér
góð ráð þegar þörf var á.
Ég veit ekki um marga sem
vissu eins mikið um Ísland og
þú, enda held ég að þú hafir
farið í hvern krók og kima á
landinu og ekki hafi verið til sá
staður á Íslandi sem þú ekki
þekktir, sem sannaðist í hvert
skipti sem einhver spurði þig
hvar hinn eða þessi staður væri
þá vissir þú það án undan-
tekninga og gast lýst í miklum
smáatriðum öllu þar í kring.
Það var voðalega erfitt að sjá
hversu veikur þú varst orðinn í
lokin, sérstaklega vegna þess
að ég veit hvað það fór í taug-
arnar á þér að geta ekki gert
það sem þú gast áður, viljinn
var til staðar en búkurinn ekki
tilbúinn í slaginn.
Ég mun alltaf sakna þín og
ég mun minnast þín með bros á
vör og yl í hjarta og ávallt
gleðjast yfir því að þú varst
pabbi minn.
Þín
Hrafnhildur María (Maja).
Axel E. Sigurðsson
✝ Ingibjörg Daní-elsdóttir fædd-
ist á Bergsstöðum á
Vatnsnesi 3. mars
1922. Hún lést 15.
ágúst 2016 á
sjúkrahúsinu á
Hvammstanga.
Foreldrar henn-
ar voru Daníel
Teitsson og Vilborg
Árnadóttir. Systk-
ini Ingibjargar
voru sjö, Sigurborg Fanney,
Davíð Björgvin, Páll Vilhjálmur
og Teitur Guðni og sammæðra
voru Ólöf Halldóra, Daníel Bald-
vin og Vilborg, faðir þeirra og
fósturfaðir Ingibjargar var Pét-
ur Teitsson. Eftirlifandi eru
Daníel Baldvin og Vilborg. Ingi-
björg giftist árið 1944 Pálma
Jónssyni, f. 10. febrúar 1917, d.
3. júní 2011, og eignuðust þau
átta börn. Hjálmar, f. 1945,
maki Guðlaug Sig-
urðardóttir. Gylfi,
f. 1946. Hólmgeir, f.
1948, maki Ingi-
björg Þorláksdótt-
ir. Reynir, f. 1949,
d. 1967. Bergþór, f.
1951, maki Sigrún
Marinósdóttir. Ás-
gerður, f. 1955.
Svanhildur, f. 1956,
maki Sigurður
Ámundason, og
Sigurbjörn, f. 1965, d. 2009.
Barnabörnin eru 19 og barna-
barnabörnin eru 37.
Ingibjörg og Pálmi ráku bú-
skap á Bergsstöðum á Vatnsnesi
í 25 ár en fluttu til Reykjavíkur
árið 1972 og starfaði Ingibjörg
fyrst á saumastofu og síðar hjá
Pósti og síma.
Ingibjörg verður jarðsungin
frá Hvammstangakirkju í dag,
26. ágúst 2016, klukkan 15.
Á tímamótum sem þessum
reikar hugurinn og minningarnar
renna fram. Minningar mínar um
ömmu lýsa hagsýnni, skynsamri
og ákveðinni konu. Hún var
nægjusöm, forsjál og æðrulaus.
Sterkasta minning mín um ömmu
er þó hvernig hún tók á móti öll-
um eins og þeir voru án þess að
dæma. Amma hafði sterka sýn.
Hún vissi hvað hún vildi og fylgdi
sinni sannfæringu eftir af festu.
Þegar ég var stelpa naut ég
þess að fara í heimsókn til ömmu
og afa út á Nes til að stytta mér
stundirnar. Sumt man maður
betur en annað og ég man eftir
saumaskápnum sem mér fannst
líkastur töfraskáp þegar hann
var opnaður og í ljós kom sauma-
dótið sem allt átti sinn stað. Fast-
ur punktur í jólahaldinu, alla tíð
sem við báðar vorum sunnan
heiða, var heimsókn til ömmu og
afa á aðfangadag. Alltaf tóku þau
vel á móti manni og amma hafði
gaman af að heyra hvernig lífið
gengi nú fyrir sig og hvernig
maður hefði það. Það var ömmu
hugleikið að hver manneskja
hefði það sem best og nú vona ég
að hún hafi það sem allra best.
Þórey.
Imma móðursystir mín er lát-
in, 94 ára að aldri. Hún ólst upp á
fjölmennu sveitaheimili á Bergs-
stöðum, Vatnsnesi, sú fimmta í
röðinni í átta barna systkinahópi.
Eins og þá tíðkaðist tók hún þátt
í öllum þeim verkum sem þurfti
að sinna eftir getu strax frá
barnsaldri. Nám var stundað
nokkrar vikur á vetri og síðan
lágu leiðir hennar á Alþýðuskól-
ann á Laugum og svo á Hús-
mæðraskólann í Reykjavík. Þau
Pálmi byggðu síðan upp framtíð-
arheimili sitt á Bergsstöðum og
ólu þau þar upp öll sín átta börn.
Einmitt þar man ég fyrst eftir
Immu sem húsmóður á stóru
heimili. Þangað kom ég með móð-
ur minni í heimsókn á hverju
sumri en hún hafði áður dvalið
þar mörg sumur hjá systur sinni
og mági til að hjálpa þeim með
heimilið.
Eftir að Imma og Pálmi fluttu
í bæinn með Bjössa urðu sam-
skiptin tíðari, hversdagsheim-
sóknir, afmælisboð og jólaboð
enda hefur samheldni stórfjöl-
skyldunnar alltaf verið mikil.
Með tímanum var eins og hugur
hennar leitaði meira á fyrri
heimaslóðir og eftir að Pálmi dó
fluttist hún aftur norður.
Við fjölskyldan heimsóttum
Immu viku áður en hún dó. Hún
þekkti mig en var samt ólík
sjálfri sér. Það flaug í gegnum
huga minn að ég myndi líklega
ekki sjá hana aftur á lífi en datt
þó ekki í hug að kveðjustundin
væri svona nærri.
Og nú hefur hún kvatt, einung-
is tvö yngstu systkinin lifa systur
sína. Ég votta börnum hennar og
fjölskyldum þeirra innilega sam-
úð. Guð blessi minninguna um
góða frænku.
Magnea Gunnarsdóttir.
Ingibjörg
Daníelsdóttir
Elsku amma
mín.
Þessari stundu
hef ég kviðið lengi,
að þurfa að kveðja þig sem varst
mér svo margt.
Minningarnar hafa streymt
um hugann síðustu daga, hver á
fætur annarri, þær voru svo ótal
margar stundirnar sem við átt-
um saman. Þú varst svo sann-
arlega sú amma sem öll börn
óska sér að eiga, áttir svo mikið í
okkur og gafst svo mikið til okk-
ar barnabarnanna.
Eiginleikar þínir voru margir
en mig langar að nefna tvo sem
ég hef svo oft dáðst að. Sá fyrri,
að leyfa okkur börnunum alltaf
Ingunn
Gunnlaugsdóttir
✝ Ingunn Gunn-laugsdóttir
fæddist 6. október
1936. Hún lést 31.
júlí 2016.
Útför Ingunnar
fór fram 6. ágúst
2016.
að vera með full-
orðna fólkinu, fá að
taka þátt í öllu því
sem þurfti að gera,
en jafnframt að
hlífa okkur fyrir því
sem þú taldir okkur
ekki ráða við.
Sá síðari er já-
kvæðni þín. Það var
oft á tíðum ótrúlegt
hvað þú varst hörð
af þér, sama hvað
gigtin gerði þér, þá varstu nú
alltaf öll að koma til, eða miklu
betri en í gær.
Það var alltaf svo gaman hjá
þér ef þú hafðir nóg að gera og
þú fylgdist með búskapnum af
svo miklum áhuga, fram á síð-
asta dag. Þú varst fyrirmynd
mín í svo mörgu.
Ég er svo þakklát fyrir stund-
irnar okkar í sumar amma mín,
en um leið fegin að þú þjáist ekki
meir. Takk fyrir allt og allt. Út-
landastelpan þín,
Ingunn Berglind.