Dagblaðið Vísir - DV - 21.08.2015, Qupperneq 29

Helgarblað 21.–24. ágúst 2015 Fólk Viðtal 29
„Ekkert verra en
að horfa á barnið
sitt kveljast“
Þ
að hvarflaði aldrei að okk-
ur að þetta væri eitthvað
alvarlegt og héldum í sak-
leysi okkar að hún hefði
bara dottið á rassinn. Hún
var alltaf sama hressa, káta og
orkumikla stelpan og virtist ekkert
finna fyrir þessu,“ segir Olga Fær-
seth en dóttir hennar, Kolfinna
Rán, tveggja og hálfs árs, greindist
með illkynja æxli í rasskinn þann
30. júní. Þegar blaðamaður nær
tali á Olgu situr hún við sjúkra rúm
dóttur sinnar þar sem Kolfinna
er í lyfjagjöf á barnaspítalanum.
„Við erum á viku sjö af 26. Þess-
ar vikur eru misjafnlega erfið-
ar eftir lyfjum en hún er ótrúlega
dugleg og mælist há í gildum,
sem er jákvætt. Planið verður
svo endurskoðað í byrjun septem-
ber. Þá verður æxlið aftur mælt og
ákvörðun tekin um framhaldið,
hvort þessu verður áframhaldið
svona, geislum bætt við eða jafnvel
skurðaðgerð. Ef æxlið hefur minnk-
að það mikið og losað sig frá vöðv-
anum verður það kannski skorið í
burtu.“ Olga fann kúlu á rasskinn
dóttur sinnar um páskana. „Þetta
var samt ekki eitthvað sem maður
tók eftir þegar maður skipti á henni
enda hafði enginn annar tekið eft-
ir þessu, hvorki á leikskólanum né
annars staðar. Í júní fóru að renna
á okkur tvær grímur því kúlan var
ennþá þarna og á föstudegi segi ég
við konuna mína að við getum ekki
beðið lengur með að láta kíkja á
þetta.“
Man ekkert
Olga man lítið eftir því sem gerðist
eftir að læknarnir tilkynntu henni
að Kolfinna Rán væri með krabba-
mein. „Álit lækna var að þetta væri
góðkynja en á þriðjudegi, fimm
dögum eftir sýnatöku, vorum við
orðnar óþreyjufullar og fórum með
Kolfinnu á spítala. Þá var hún kom-
in með hita. Eftir hádegi vorum
við kallaðar á fund. Þegar dyrn-
ar opnuðust komu inn tveir lækn-
ar og einn hjúkrunarfræðingur og
þá fékk ég fyrsta sjokkið og hugs-
aði með mér; er þetta virkilega að
gerast? Annar læknanna sagði að
þeir hefðu greint illkynja krabba-
meinsfrumur og talaði örugglega í
tíu mínútur en ég veit ekkert hvað
hún sagði. Ég man ekki neitt. Ég
brotnaði bara niður og hugsaði að-
eins um þetta orð, krabbamein.
Heimferðin og allt sem á eftir kom
er í móðu. Daginn eftir mættum
við snemma í allsherjar rannsókn-
ir og fórum heim sama dag með
þær fréttir í farteskinu að æxlið væri
staðbundið og hefði ekki dreift sér.
Þá brotnaði ég aftur niður en í þetta
skiptið af gleði. Þetta var því mikill
rússíbani; allur tilfinningaskalinn
tekinn. Það skipt-
ir svo miklu máli að
æxlið hafi ekki dreift
sér. Það var okkar
ljós í myrkrinu.“
Sjá orkuna hverfa
Það þekkja allir
íþróttastjörnuna og
markadrottninguna
Olgu Færseth sem
er án efa ein fremsta
knattspyrnukona Ís-
lands fyrr og síðar.
Olga var bæði í ís-
lenska kvennalands-
liðinu í körfubolta og
fótbolta og er marg-
faldur Íslands- og
bikarmeistari í báð-
um greinum með lið-
um sínum, Keflavík,
Breiðablik, ÍBV og
KR. Hún hefur nú lagt
skóna á hilluna til að
einbeita sér að fjöl-
skyldu sinni en hún og sambýlis-
kona hennar, Pálína Guðrún Braga-
dóttir, eiga þrjár dætur saman,
Kolfinnu Rán, Hrafntinnu Katrínu, 3
mánaða og Melkorku Öldu, fjögurra
ára, auk þess sem Pálína á son-
inn Jakob Þór, 21 árs, af fyrra sam-
bandi. Það er því í nógu að snúast á
stóru heimili. „Við reynum að halda
í rútínuna en heimilislífið hefur
breyst í takt við veikindin. Pálína er
með þá minnstu á brjósti og ég dvel
hér hjá Kolfinnu en við reynum að
passa að Melkorka fái sinn tíma líka.
Hún fær til dæmis að vaka lengur en
þá sitjum við og spjöllum og athug-
um hvernig henni líður. Hún er það
klár að hún veit hvað er í gangi og
svo sér hún líka að hár systur hennar
er farið. Hún er mjög góð við hana.
Þær eru svo flottar saman, rífast eina
mínútuna og knúsast hina. Eins og
systkini gera,“ segir Olga og útskýrir
að Kolfinna sjálf skilji hins vegar lítið
hvað sé í gangi. „Hún er lítið farin að
tala þótt orðin séu smám saman að
detta inn. Það væri auðveldara ef
hún gæti tjáð sig meira. Það er samt
augljóst að sumir dagar eru mjög
erfiðir fyrir hana. Við sjáum ork-
una hverfa á milli vikna. Hún tek-
ur kannski rispu í dótinu í hálftíma,
klukkustund, og þá er allt á fullu en
svo þarf hún að hvíla sig. Þá sest hún
niður, vill horfa eða lesa og bara ró-
legheit. Það er mikil breyting frá því
sem var. Hún var alltaf á fullu, frá
morgni til kvölds.“
Hár úti um allt
Olga viðurkennir að það hafi reynst
þeim Pálínu erfitt þegar Kolfinna fór
að missa hárið. „Þá urðu veikindin
fyrst raunveruleg en á sama tíma
sáum við bauga myndast undir aug-
um hennar. Hárið er svo stór partur
af útliti fólks og það fyrsta sem fólk
tekur eftir að allt sé ekki í lagi. Við
tókum þá ákvörðun að raka hana
ekki heldur leyfa hárinu að detta
af, bæði til að aðlaga hana og okk-
ur en það var mjög erfitt að vakna á
morgnana og sjá Kolfinnu alla út í
hárum – hár á snuddunni og hár
úti um allt. Hún sem var svo mik-
il hárkelling og var komin með
þessar fallegu krullur niður á axlir.
Það er eftirsjá í því en maður get-
ur huggað sig við það að hárið kem-
ur aftur.“
Missti mömmu sína 8 ára
Olga fæddist árið 1975 og var upp-
alin í Keflavík, yngst í hópi átta
systkina. Móðir hennar, Jóna Sig-
ríður Benónýsdóttir, lést úr krabba-
meini þegar Olga var aðeins átta
ára og faðir hennar, Hallgrímur
Færseth, lést árið 2004, þá 68 ára
að aldri. „Pabbi hætti á sjónum
þegar mamma dó til að hugsa um
mig. Eftir greiningu var hún dáin
innan þriggja vikna. Það var ekk-
ert hægt að gera. Þetta var auðvit-
að mjög erfitt og mikill skellur fyrir
fjölskylduna enda börnin mörg. Í
fyrstu ríkti mikil ringulreið. Pabbi
var enn á sjónum og þurfti að
klára þau mál en sem betur fer
voru eldri systkini mín til staðar
fyrir mig. Ég var mikið hjá þeim
og sérstaklega í Vestmannaeyj-
um. Ég upplifði aldrei að það væri
eitthvert vesen með mig. Þetta leyst-
ist allt einhvern veginn og fjölskyld-
an hjálpaðist að. Ég gleymi aldrei
deginum sem mamma dó en þá var
ég hjá elsta bróður mínum í Vest-
mannaeyjum. Þetta gerðist svo hratt.
Mamma hafði verið aðeins slöpp en
þetta fólk kvartaði náttúrlega aldrei,
það var bara unnið og hlutirnir af-
greiddir á hörkunni.“
Missti pabba sinn
Þrátt fyrir móðurmissinn minnist
Olga jákvæðrar æsku úr Keflavík.
„Það var erfitt að sætta sig við þetta
en ég átti frábæran pabba sem helg-
aði mér sín síðari ár. Ég var þetta
týpíska barn í sjávarplássi. Maður
var úti allan daginn, niðri á bryggju
að veiða eða úti í fótbolta. Eins átti
ég fullt af vinum og vinkonum og
á mjög góðar æskuminningar úr
Keflavík. Mér þykir alltaf mjög vænt
um þennan stað,“ segir hún og játar
að það hafi reynst henni afar erfitt að
þurfa að kveðja pabba sinn. „Við
Olga Færseth
fyrrverandi knattspyrnu-
stjarna, hefur mætt
miklu mótlæti. Indíana
Ása Hreinsdóttir ræddi
við Olgu um glæsilegan
íþróttaferil, móðurmissi
í æsku, fjölskylduna og
veikindi dóttur hennar sem
hún segir langerfiðasta
verkefnið hingað til. Allir
titlar og bikarar í heimi
hefðu ekki getað undirbúið
hana fyrir þær fréttir að
litla barnið hennar væri
með krabbamein en hún
og Pálína, sambýliskona
hennar, eru ákveðnar í
að sigrast á veikindunum
með jákvæðnina að vopni.
Indíana Ása Hreinsdóttir
indiana@dv.is „Ég
brotn-
aði bara nið-
ur og hugsaði
aðeins um
þetta orð,
krabbamein
Kolfinna,
Pálína og Olga
Kolfinna Rán
er tveggja og
hálfs árs en hún
greindist með
krabbamein í
byrjun sumars.
Mynd ÞOrMar VIgnIr
Kolfinna rán
Olga segir Kolfinnu
ótrúlega duglega
en að orkan sé mun
minni en áður.
Mynd ÞOrMar VIgnIr
Ung og efnileg Olga lét ekki hæðina stoppa s
ig í körfubolt-
anum. Mynd Úr eInKaSafnI
Með pabba Faðir Olgu ól hana upp frá átta ára aldri. Mynd Úr eInKaSafnI