Dagblaðið Vísir - DV - 21.08.2015, Síða 30

Helgarblað 21.–24. ágúst 201530 Fólk Viðtal
pabbi vorum mjög náin en hann var
alltaf tilbúinn til að gera allt fyrir mig.
Við ferðuðumst mikið, fórum á skíði
og til sólarlanda. Hann vildi bara að
mér myndi líða sem best. Það tók
mig langan tíma að jafna mig eftir
andlát hans. Ég var að spila með ÍBV
á þeim tíma og átti að spila bikarúr-
slitaleik fimm dögum eftir að hann
dó. Það var mjög erfitt en ég vissi að
það eina sem hann hefði viljað væri
að ég myndi spila og standa mig vel
inni á vellinum. Það peppaði mig
upp. Hann mætti mjög oft á leiki og
studdi mig frá barnæsku. Ég veit að
hann var mjög stoltur af mér.“
Stoltust af heiðarleikanum
Eftir glæsilegan íþróttaferil hætti
Olga í fótbolta árið 2010. „Þetta var
orðið fínt og ég er mjög sátt við feril-
inn. Það var ekkert meira sem ég gat
gert. Ég lokaði þessum kafla og sneri
mér að barneignum. Síðan höfum
við bara verið í þessu mömmuhlut-
verki og uppteknar við að gera húsið
okkar upp. Löngunin í boltann er al-
veg horfin en þó mætti ég alveg vera
duglegri að hreyfa á mér skankana.
En það er bara eins og það er.“
Aðspurð um sætasta sigurinn
hugsar hún sig lengi um. „Að vera
markahæst skiptir mig ekki mestu
máli – ekki þegar maður tekur þetta
allt saman, öll þessi ár, öll þessi félög
og báðar þessar íþróttagreinar. Þá er
það bara allur pakkinn eins og hann
leggur sig og allt það fólk sem ég hef
kynnst í gegnum íþróttirnar. Ég er
stoltust af því að hafa verið heiðar-
legur leikmaður þótt ég viti ekki hvort
allir séu sammála um það. Mig lang-
aði aldrei til að eiga óvini á vellinum,
kom ekki illa fram né talaði illa til leik-
manna. Ég held að ég geti verið stolt-
ust af því. Ég á vini á öllum stöðum og
reyndi alltaf að skilja í sátt.
Enn mismunað eftir kyni
Ég er mjög stolt af mínum ferli og
þeirri staðreynd að ég hafi verið fyr-
irmynd ungra stúlkna á sínum tíma.
Við vorum árgangurinn sem ruddi
brautina, bæði fyrir landsliðið og
annars staðar. Ég tel mig eiga minn
þátt í íslenskri kvennafótboltasögu.
Það hafa orðið miklar breytingar.
Þegar ég var að keppa máttu konur
ekki nota takkaskó með skrúfuðum
tökkum til að passa álagið á völlun-
um en karlarnir máttu það þótt þeir
væru þyngri. Oft og tíðum máttum
við ekki spila á aðalvöllunum held-
ur á æfingasvæðinu og fengum ekki
dagpeninga með landsliðinu. Strák-
arnir fengu pening en ekki við. Samt
var árangurinn í rauninni alltaf betri
hjá kvennalandsliðinu. Ég gæti talið
upp ótal svona dæmi. Við þurfum
að berjast fyrir þessu og sú barátta
er enn til staðar þótt hún sé ekki jafn
áberandi. Félögin og KSÍ eru orðin
meðvitaðri um að það gengur ekki
að mismuna eftir kyni. Það er forn-
aldarhugsunarháttur að halda því
fram.“ Innt eftir því hvernig kona sem
nær rétt 160 cm á hæð geti orðið af-
rekskona í íþrótt eins og körfubolta
hlær hún og nefnir þrjóskuna. „Ég
gat hoppað hátt og svo var ég snör
og snögg. Þyngdarpunkturinn í mér
er líka lágur. Ég var bara lunkin, ætli
það sé ekki málið.“
Fann ástina í KR
Boltinn færði Olgu ekki aðeins titla
og bikara því hún fann einnig ástina
inni á vellinum. Þær Pálína spil-
uðu saman með KR og fóru að vera
saman árið 2000 og hafa því verið
saman í 15 ár. „Þrátt fyrir öll þessi
ár og öll þessi börn erum við ekki
giftar. Það er eitthvað sem við þurf-
um að skoða mjög alvarlega,“ seg-
ir hún brosandi en neitar því að það
hafi ríkt keppni þeirra á milli í bolt-
anum. „Hún var varnarmaður, ég
sóknarmaður og henni fannst al-
veg frábært að þurfa að dekka mig.
Enn þann dag í dag heldur hún því
fram að hún hafi verið sá leikmað-
ur sem gat alltaf stoppað mig. Ég
held að það sé nú ekki alveg rétt en
hún má alveg halda það.“ Þær stöll-
ur leituðu til Art Medica þegar þær
ákváðu að stofna fjölskyldu en það
var Pálína sem gekk með öll börn-
in. „Mig hefur aldrei langað til að
„Pabbi
hætti á
sjónum þegar
mamma dó til
að hugsa um
mig
Falleg fjölskylda Olga og
Pálína eiga saman þrjár dætur
og Pálína á að auki eldri son af
fyrra sambandi. Mynd ÞoRMaR VigniR
Mamma og pabbi Olga missti báða foreldra sína fyrir aldur fram. Mynd ÚR EinKaSaFni