Morgunblaðið - 14.01.2017, Side 33

MINNINGAR 33
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 14. JANÚAR 2017
✝ Eiríkur fæddistí Ísakshúsi á
Eyrarbakka 21.
júní 1928. Hann lést
1. janúar 2017. For-
eldrar Eiríks voru
Guðmundur Eiríks-
son húsasmíða-
meistari frá Þórð-
arkoti, f. 13.2. 1899,
d. 6.11. 1984, og
Sigurlína Jónsdótt-
ir húsmóðir frá
Tröð á Álftanesi, f. 25.2. 1899, d.
11.4. 1966. Þau voru búsett í
Merkigarði á Eyrarbakka.
Systkini Eiríks eru: Bjarni Guð-
mundsson, f. 19.9. 1924, d. 21.8.
1948, og Ósk Guðmundsdóttir, f.
1.12. 1930.
Eiríkur kvæntist 24.10. 1953
Vigdísi Ingibjörgu Árnadóttur
húsmóður, f. 20.8. 1932, d. 20.7.
1990. Hún var dóttir hjónanna
Árna Eyþórs Eiríkssonar, versl-
unarstjóra í Bjarnaborg á
Stokkseyri, og Ingibjargar
Kristinsdóttur, húsmóður frá
Hömrum í Grímsnesi. Börn Ei-
ríks og Vigdísar eru a) Ingi-
björg Eiríksdóttir þjónustu-
fulltrúi, f. 26.2. 1954, maður
hennar Páll Halldórsson rekstr-
arstjóri, f. 22.10. 1953. Börn
þeirra eru Eiríkur Vignir Páls-
á eitt barn. d) Helga Eiríksdótt-
ir, f. 26.2. 1960, d. 18.2. 1964. e)
Árni Eiríksson bóndi, f. 10.3.
1965, kona hans Guðrún Björk
Leósdóttir bóndi, f. 3.12. 1965.
Dóttir þeirra Vigdís Jóna Árna-
dóttir, f. 24.4. 2005.
Eiríkur ólst upp á Eyrar-
bakka og átti þar heima alla tíð.
Sem barn fór hann í sveit á
hverju sumri að bænum Klauf í
Vestur-Landeyjum. Að loknum
barnaskóla nam Eiríkur húsa-
smíði hjá föður sinum og gekk í
Iðnskólann á Eyrarbakka. Ei-
ríkur starfaði alla tíð að iðn
sinni og kom að mörgum fram-
kvæmdum, s.s. byggingu ein-
býlishúsa á Eyrarbakka, bygg-
ingu fyrstu húsanna í Þorláks-
höfn, byggingu núverandi
ráðhúss Árborgar og fleira. Þá
vann hann einnig við báta- og
skipaviðgerðir í slippnum á Eyr-
arbakka, var eftirlitsmaður
Skipaskoðunar ríkisins á Suður-
landi um árabil, var í slökkviliði,
sat í hreppsnefnd og fleira. Ei-
ríkur starfaði lengi við Fang-
elsið Litla-Hrauni, fyrst við við-
hald en síðar reisti hann þrjár
nýbyggingar við fangelsið. Þá
annaðist Eiríkur frístundafönd-
ur í trésmíði fyrir fanga um ára-
bil. Um 1980 var Eiríkur ráðinn
útivarðstjóri og gegndi því
starfi til starfsloka. Eiríkur var
virkur í félagsstarfi alla tíð,
söng í kór og var í leikfélagi.
Útför Eiríks fer fram frá Eyr-
arbakkakirkju í dag, 14. janúar
2017, kl. 13.
son byggingafræð-
ingur, f. 1.9. 1975,
kona hans er Líney
Magnea Þorkels-
dóttir viðskipta-
fræðingur, f. 4.9.
1975, eiga þau þrjú
börn; Halldór Valur
Pálsson forstöðu-
maður, f. 19.11.
1980, kona hans
Ásta Þorsteins-
dóttir mannauðs-
sérfræðingur, f. 5.12. 1981, eiga
þau tvö börn. b) Sigurlína Ei-
ríksdóttir bankastarfsmaður, f.
22.6. 1956, maður hennar Sig-
urður Steindórsson fangavörð-
ur, f. 13.12. 1955. Barn þeirra
Vigdís Sigurðardóttir sjávarlíf-
fræðingur, f. 24.3. 1984, hún á
eitt barn. c) Kristín Eiríksdóttir
leikskólastjóri, f. 12.11. 1958,
maður hennar Erlingur Þór
Guðjónsson vélvirki, f. 1.1. 1958.
Börn þeirra eru Helga Ýr Er-
lingsdóttir hjúkrunarfræðingur,
f. 27.7. 1983, maður hennar
Hlynur Bárðarson líffræðingur
– phd, f. 20.12. 1982, eiga þau
tvö börn; Erlingur Þór Erlings-
son vélfræðingur, f. 15.10. 1989,
og er sambýliskona hans Vil-
borg Kolbrún Vilmundardóttir
háskólanemi, f. 27.2. 1990, hann
Mig langar til þess að minn-
ast hans pabba og þakka honum
fyrir allt sem hann gaf mér og
fyrir það öryggi sem að hann
veitti mér sem barn og sem full-
orðinni manneskju og fyrir fé-
lagsskapinn. Pabbi var maður
sem hægt var að treysta á.
Hann er fyrirmynd mín og men-
tor minn um núvitund. Það var
hægt að ræða allt við hann,
ræða málin fram og til baka og
velta upp ólíkum sjónarmiðum.
Hann var stoltur af því þegar ég
var ósammála honum, þá sagði
hann þetta er ég búinn að kenna
þér að hafa skoðanir og standa
með þeim. Við erum þá ósam-
mála en aðalatriðið er að þú
veist hvað þú vilt og að þetta
eru þínar skoðanir.
Pabbi studdi mig og hvatti í
hverju því sem ég tók mér fyrir
hendur og hafði áhuga á að
heyra hvað ég var að gera og
um fyrirætlanir mínar. Hann
var alltaf tilbúinn að passa börn-
in mín, þegar ég þurfti þess með
og þau komu fróðari heim úr
pössuninni. Við ferðuðumst mik-
ið saman og þá fræddi hann
okkur um sögu og menningu
þeirra staða sem við heimsótt-
um. Á ferðum okkar taldi hann
mikilvægt að við gætum staðsett
okkur og nefnt landslagið og
staðina sem við heimsóttum.
Hann bauð okkur oft í mat og
stuðlaði þannig að samvistum
fjölskyldunnar, var stoltur afi og
áhugasamur um það sem barna-
börnin tóku sér fyrir hendur og
hvatti þau áfram til þess að ná
markmiðum sínum og hlúði
þannig að fjölskyldunni. Hann
var víðlesinn og áhugasamur um
lífið og fróður maður sem unni
náttúrunni og vildi auðga hana
og vernda, fylgdist vel með
sjónum, skýjafarinu og hvernig
landið og heimurinn var að
breytast. Hann var mikill húm-
oristi og tilsvör hans voru hnytt-
inn og djúphugsuð. Pabbi, minn,
far þú í friði og þakka þér fyrir
allt og allt.
Kristín Eiríksdóttir.
Fyrirmyndin mín er farin
burt úr þessu lífi með fullt hús
stiga, sterkur og traustur allt
þar til yfir lauk.
Hann var ekki sá sem hæst
heyrðist í en það var hlustað á
hann, ekki bara við sem vorum
börnin hans heldur einnig sam-
ferðamennirnir. Börn sáu strax
hvaða mann hann hafði að
geyma og þau hændust að hon-
um. Hann var mikill fjölskyldu-
maður og höfðum við skemmtun
af samvistum við hann og það
var betra að svara sannleikan-
um samkvæmt þegar hann innti
eftir hvort allt væri í lagi hjá
öllum honum tengdum. Hann
hafði trú á fólki og sá fljótlega
það sem hver maður hafði í sér
frá náttúrunnar hendi, dæmdi
ekki en ætlaði öllum það besta.
Ekki hafði hann langa skóla-
göngu að baki en eftir honum
var tekið við útskrift úr skóla
fyrir það sem hann hafði áorkað
á þeim vettvangi.
Pabbi var aðdáandi Íslands,
íslenskrar tungu, ljóðlistar, jarð-
sögu og veðurfars. Hann bar
lotningu fyrir öllum gróðri og
lagði gjörva hönd á ræktun.
Dáði ferðalög, stutt og löng, inn-
anlands og utan. Fór oft og vitj-
aði Landeyjanna þar sem hann
hafði verið í sveit sem barn hjá
mjög mætu fólki. Það var fólkið
hans, fjölskyldan í Klauf. Hann
elskaði íslenska sumarnótt á
fjöllum í tjaldi með mömmu.
Hvíld fékk hann við lestur bóka
og pólitík var heillandi í hans
huga. Skemmtilegur maður,
fróður og áhugasamur um til-
veruna og alltaf samkvæmur
sjálfum sér.
Ég kveð hann með söknuði og
þakka samfylgdina gegnum lífið.
Ingibjörg Eiríksdóttir.
Við afi vorum vinir og hann
kenndi mér margt enda fróður
maður um margt og vel lesinn.
Þær eru fjölmargar ferðirnar
sem við fórum í og fræddi hann
mig allan tímann um örnefni,
jarðfræði, veðurfræði, náttúru-
fræði, sögu og hvað annað sem á
vegi okkar varð. Afi kenndi mér
að horfa á náttúruna, hlusta,
taka eftir og fylgjast með breyt-
ingum.
Góðar þóttu mér stundir okk-
ar afa þegar við sátum yfir
kaffibolla í Hátúni og ræddum
saman um heima og geima. Afi
var mikill leikari og þegar hann
sagði mér frá mönnum og atvik-
um lagði hann sig fram um að
herma eftir. Hann gerði það svo
listavel að margir merkir menn
á Eyrarbakka eru mér ljóslif-
andi þó að þeir hafi farið löngu
fyrir mína tíð.
Þá eyddum við oft drjúgum
tíma saman við lestur, enda
bókaúrvalið gott hjá afa. Stund-
um var afi að smíða í kjall-
aranum og ég að framkalla ljós-
myndir í aðstöðu sem hann
útbjó fyrir mig þar. Eitt vorið
héldum við afi sýningu saman í
kjallaranum, hann var í smíða-
verkstæði sínu að smíða strokka
og ég með ljósmyndir í næsta
herbergi. Það litu margir inn
hjá okkur og þótti uppátækið
skemmtilegt. Afi var alltaf tilbú-
inn þegar ég bað hann að koma
eitthvað með mér. Sem dæmi þá
var stofnaður hér ljósmynda-
klúbbur og tók ég afa með á alla
fundi, ávallt mætti hann fullur
áhuga.
Við afi fórum víða, m.a. í
Klauf þar sem hann var í sveit
og lýsti hann fyrir mér lífinu
þar. T.d. fyrstu ferðinni þangað,
hvernig hundurinn var tryggur
sínum húsbónda, slættinum í
mýrinni og grjótleysinu á svæð-
inu. Hann kynnti mér hvernig
torf var skorið á mismunandi
vegu og lagt á torfbæi. Við fór-
um einnig í heimsókn til uppeld-
issystur afa úr Klauf og manns-
ins hennar, og fékk ég að heyra
sögur af afa frá því hann var lít-
ill.
Eitt sumarið fórum við afi í
gott ferðalag upp á hálendið. Ég
skaffaði nesti og hann bílinn,
nema ég bað afa um að baka
pönnukökur fyrir ferðina. Afi
bakaði bestu pönnukökur í
heimi. Þá fórum við í Eyvind-
arkofaver og skoðuðum vel, gist-
um í Nýjadal og keyrðum
Fjallabaksleið nyrðri heim.
Þessi ferð er ógleymanleg því
við afi gátum gleymt okkur yfir
því að skoða bæði stórt og
smátt, velt fyrir okkur sögu,
jarðfræði og líffræði. Okkur lá
ekkert á.
Afi hafði mikinn áhuga á
sjónum og kenndi mér margt
tengt honum, t.d. að tína söl,
taka miðin á hafi, lesa í ósana,
fylgjast með öldunum, örnefni
skerja, róa bát, leita að kröbb-
um og láta þá berjast o.m.fl. Við
fórum oft niður í fjöru saman að
skoða og fylgjast með nátt-
úrunni. Þegar ég var orðin sjáv-
arlíffræðingur skildi hann mig
manna best er ég sagði honum
frá mínum rannsóknum á átu og
hann gat oft á tíðum dýpkað
þekkingu mína með frásögnum
af átu frá sinni tíð. Ég hef á til-
finningunni að afi hefði helst
viljað koma með mér í námið.
Þegar sólmyrkvinn var árið
2015 fórum við Sigurlína mín til
afa á Sólvelli þar sem við sátum
saman á bekk utandyra og
fylgdumst með, auðvitað með
sólmyrkvagleraugum. Þetta var
hátíðarstund hjá okkur og höfð-
um við gaman af að fylgjast með
þessu stórmerkilega náttúrufyr-
irbrigði.
Ég er rík að hafa átt þennan
afa.
Vigdís Sigurðardóttir.
Við systkinin vorum svo
heppin að fá að alast upp með
afa nánast í næsta húsi og um-
gengumst hann því mikið. Við
gátum alltaf skotist í Hátún
þegar við vildum og afi kom líka
oft og kíkti inn. Hátún var hálf-
gerður ævintýraheimur þar sem
við krakkarnir fengum að hafa
háaloftið út af fyrir okkur. Þar
voru alls kyns sögulegar minjar,
leikföng og þar fórum við í
bankaleik með gömlu happ-
drættismiðana.
Afi var sérstaklega ljúfur
maður. Hann var mjög iðinn og
alltaf með fjölda verkefna í
gangi, bæði úti á verkstæði og
líka í kjallaranum þar sem var
mjög gaman að kíkja við. Hann
var handlaginn og með gott
smiðsauga. Hann hafði gaman
af bókum og að afla sér fróð-
leiks um allt milli himins og
jarðar enda átti hann mjög
myndarlegt bókasafn. Hann fór
ósjaldan með okkur á bryggju-
rúnt í Þorlákshöfn og vissi allt
um aflabrögð bátanna og hafði
sérstakan áhuga á sjómennsku.
Hann var góður kennari, var
góður að hlusta og átti ráð við
öllu. Hann lagði mikið upp úr
því að við þekktum öll kennileiti
svo við gætum sagt til um ferðir
okkar.
Afi hafði sérstakan áhuga og
trú á ungu fólki og studdi okkur
í öllu sem við gerðum. Hann
stóð sig vel í afahlutverkinu og
vildi allt fyrir okkur gera. Hann
var sérstaklega barngóður og
ljómaði allur þegar hann fylgd-
ist með barnabörnunum og
barnabarnabörnunum. Hann var
líka uppátækjasamur og með
fjörugt ímyndunarafl. Við mun-
um til dæmis eftir snjóhúsinu í
kjallaranum ein jólin, kofunum,
húsinu í trjálundinum í Maur-
holti og hvernig hann gat gert
nánast hvaða mat sem er girni-
legan með því að breyta honum
í flugvél, Kringluna eða kara-
mellur.
Þegar við hugsum til afa er
margt sem kemur upp í huga
okkar og það er erfitt að ná ut-
an um allar minningarnar sem
við eigum um hann því hann var
svo stór hluti af lífi okkar. Okk-
ar langar að þakka þér fyrir
allt, elsku afi, við eigum eftir að
ylja okkur við minningarnar um
þig og ætlum að sýna börnunum
okkar sömu virðingu og áhuga
og þú sýndir okkur.
Þín
Helga Ýr og Elli Þór.
Í dag kveðjum við Eirík Guð-
mundsson. Eiríkur var giftur
Dísu frænku minni. Móðir mín
og Dísa voru systradætur og
voru alla tíð nánar sem og fjöl-
skyldur okkar.
Eiríkur ólst upp á Eyrar-
bakka, en er hann komst á gift-
ingaraldurinn féll hann fyrir
stelpu frá Stokkseyri, henni
Dísu. Hann sagði mér frá því að
honum fannst ekki langt að
hlaupa frá Bakkanum að
Bjarnaborg á Stokkseyri til að
hitta Dísu sína. Honum var það
einnig minnisstætt hvað Imba
og Eyþór tóku honum vel –
strák af Bakkanum!
Eiríkur og Dísa reistu sér fal-
legt hús á Bakkanum og nefndu
það Hátún. Þeim búnaðist vel og
áttu miklu barnaláni að fagna,
eignuðustu fimm börn, fjórar
stelpur og einn strák. Það var
mikill harmur kveðinn að þeim
er Helga dóttir þeirra lést í
hörmulegu slysi. Dætur þeirra;
Inga, Sigurlína og Kristín hófu
allar sinn búskap á Bakkanum,
byggðu hús þar ásamt eigin-
mönnum sínum og ólu upp börn
sín og Árni var ekki langt und-
an.
Eiríkur var menntaður tré-
smiður og starfaði sem trésmið-
ur, skipasmiður trésmíðameist-
ari og sem verkstjóri á
Litla-Hrauni.
Fyrsta íbúðarhúsið sem ein-
staklingur reisti í Þorlákshöfn
var hús er faðir minn byggði að
B-götu 3 árið 1952. Eiríkur
teiknaði og var meistari að hús-
inu og er óhætt að segja að
verkið hafi undir hans stjórn
gengið hratt og vel fyrir sig, því
hinn 18. maí var hafist handa og
við fluttum inn í húsið fjórum
mánuðum síðar. Í bókinni Saga
Þorlákshafnar lætur faðir minn
þess getið hversu ólatur og mik-
ilvirkur Eiríkur trésmiður hafi
verið.
Í öllu viðmóti sem og störfum
var Eiríkur afskaplega traustur
maður, hann lagði málin alltaf
vel niður fyrir sér, var stefnu-
fastur, vandaði til allra verka og
tók fulla ábyrgð á störfum sín-
um. Ein stutt saga lýsir Eiríki
vel.
Á einu af ættarmóti okkar að
Hömrum vorum við að reisa
stórt samkomutjald og eins og
sannur byggingameistari tók
Eiríkur forustuna. Er kom að
því að reisa mæninn vandaðist
málið, því lofthæðin var um þrír
metrar. Meistarinn dó ekki
ráðalaus, hann sótti góðan stiga
og svipaðist síðan um í hópnum
og valdi háan og grannan strák
til að fara upp stigann. En áður
en hann sendi hann í ferðina, fór
Eiríkur yfir hvað stráksi ætti að
gera og lagði honum reglunar í
öryggismálum. Stiginn var síðan
reistur og hélt Eiríkur við stig-
ann. Fleiri komu að og vildu
halda við stigann, en Eiríkur
bandaði þeim frá og sagði „Ef
allir halda þá heldur enginn.“
Dísa og Eiríkur voru ákaflega
samrýnd og dvöldu m.a. mikið
að Hömrum, þar sem þau gróð-
ursettu tré og komu sér upp
sumarhúsi. Í dag er þetta orð-
inn fallegur og skjólgóður lund-
ur. Það var öllum mikið áfall er
Dísa lést aðeins 58 ára að aldri.
Eiríkur syrgði hana mjög, en
áfram hélt lífið og sem fyrr bjó
hann í Hátúni og ræktaði sinn
garð.
Löng og farsæl ævi er að
baki og trúi ég því að Eiríkur
hafi orðið hvíldinni feginn og
vonandi hefur hann fundið Dísu
sína og Helgu á ný.
Við Birna sendum Ingu og
Palla, Sigurlínu og Sigga, Krist-
ínu og Ella, Árna og Gunnu og
fjölskyldum þeirra okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Blessuð sé minning Eiríks
Guðmundssonar.
Þorsteinn Garðarsson.
Segja má að kynni okkar Ei-
ríks í Hátúni hafi byrjað þegar
við tókum þátt í ferðalagi á veg-
um ungmennafélagsins á
Stokkseyri austur að Kirkjubæj-
arklaustri sumarið 1952, en það
var þó fyrst þegar við Þórunn
konan mín fluttum ásamt börn-
um okkar til Eyrarbakka árið
1957 að kynnin jukust og sam-
verustundunum fjölgaði. Þá var
strax farið að huga að varanlegu
húsnæði fyrir fjölskylduna og
leitað var til húsasmíðameistar-
ans Eiríks, sem brást strax vel
við og teiknaði handa okkur hús
og gerðist byggingastjóri þess. Í
það hús, sem við gáfum nafnið
Hjallatún, fluttum við svo haust-
ið 1959.
Reyndar var þá ýmislegt
ógert, til dæmis vantaði hurðir
aðrar en fyrir útidyrum, en
smátt og smátt, alltaf með að-
stoð byggingameistarans, komst
allt í þokkalegt stand. Þannig
háttar til að Hjallatún og Hátún
standa sitt hvors vegar við Tún-
götuna, svo við urðum nágrann-
ar í hálfa öld, börnin okkar léku
sér saman og hefur vinátta
þeirra staðið til þessa dags.
Nágrennið við Eirík og konu
hans, Vigdísi Árnadóttur, var
alla tíð hið besta og meðan fjöl-
skyldurnar áttu ekki sín eigin
farartæki, fórum við í svokölluð
hverfisferðalög á hverju sumri
ásamt öðrum í nágrenninu. Gár-
ungarnir kölluðu þessi gatnamót
Sjálfstæðisvinkilinn, en það tók
enginn nærri sér. Þessi ferðalög
lifa enn í minningunni og
treystu vináttubönd nágrennis-
ins.
Eiríkur var traustur vinur,
bóngóður og gaman var að
spjalla við hann um gamlar
minningar frá ýmsum tímum á
Bakkanum.
Hann las mikið, safnaði göml-
um munum og bjargaði frá glöt-
un.
Hann lagði sig fram um að
þekkja sögu munanna og sýndi
þá gjarnan með stolti og sagði
þá frá.
Það var mikið áfall fyrir Eirík
og fjölskylduna alla, þegar Vig-
dís féll frá árið 1990. Vigdís var
hlý kona og skynsöm, lifði fyrir
sína nánustu og var mikil hús-
móðir og manni sínum meira en
hálft lífið.
Þau hjón ferðuðust mikið
saman, ekki síst um óbyggðir
Íslands. Eiríkur bjó í Hátúni
allt þar til hann þurfti aðstoðar
við og fór þá til dvalar á Dvalar-
heimilið Sólvelli á Eyrarbakka.
Hann lést á nýjársdag síðastlið-
inn.
Börnum og öðrum aðstand-
endum Eiríks vil ég færa inni-
legar samúðarkveðjur frá fjöl-
skyldunni frá Hjallatúni.
Óskar Magnússon.
Eiríkur
Guðmundsson
Vesturhlíð 2 Fossvogi | Sími 551 1266 | útför.is
Með kærleik og virðingu
Útfararstofa Kirkjugarðanna
Hinsti vilji
Hver er vilji þinn varðandi skipulag og fyrirkomu-
lag útfarar, þ.e. hinsti vilji. Við bjóðum þér til
samtals um það sem er þér mikilvægast við
lífslok þín. Viljayfirlýsing þín verður eftirlifendum
mikilvægt leiðarljós. Samtalið og varðveisla
upplýsinga er þér að kostnaðarlausu.
Við erum til staðar
þegar þú þarft á
okkur að halda
Elín Sigrún Jónsdóttir,
lögfræðingur
Útfararstofa kirkjugarðanna
Útfarar og lögfræðiþjónusta