Morgunblaðið - 14.01.2017, Síða 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 14. JANÚAR 2017
✝ Jón ÓlafurKjartansson
fæddist 10. júlí
1930 að Oddsstöð-
um í Vestmanna-
eyjum. Hann lést
13. desember 2016.
Foreldrar hans
voru Helga Jóns-
dóttir, f. 18. júlí
1902 á Siglufirði, d.
29. desember 1949
í Vestmannaeyjum,
og Kjartan Ólafsson, f. 17. sept-
ember 1894 í Reykjavík, d. 3.
ágúst 1960 í Vestmannaeyjum.
Kona Jóns var Sigríður Ang-
antýsdóttir, f. 1. apríl 1932 í
Vinaminni í Vestmannaeyjum,
d. 18. desember 1983.
Börn þeirra: 1) Einar Gylfi
Jónsson, f. 1. september 1950 í
Vestmannaeyjum. Dætur hans
eru Anna Bentína, Ástríður.
Fyrri kona Einars Gylfa var
Guðrún Jóhannsdóttir, börn
þeirra eru Atli Freyr, og Hjalti
Már. Kona Einars Gylfa er Ingi-
björg Pétursdóttir. Börn þeirra
eru, Pétur og Sigríður Margrét.
2) Kjartan Jónsson, f. 5. október
1952 í Vestmannaeyjum, fyrri
Jóhanna Ýr Jónsdóttir, f. 25.
nóvember 1974 í Vest-
mannaeyjum. Dætur hennar eru
Heba Sigríður og Margrét, sem
hún gaf hjónunum Guðnýju
Ingvarsdóttur og Erni Braga
Tryggvasyni til ættleiðingar.
Eiginmaður Jóhönnu Ýrar er
Halldór Hrafn Gíslason, börn
þeirra eru Gísli Hrafn og Sig-
rún Ýr Halldórsdóttir.
Jón ólst upp í Vestmannaeyj-
um og bjó þar alla sína ævi ef
undan eru skildir nokkrir mán-
uðir sem fjölskyldan bjó í Ölf-
usborgum 1973 vegna eldgoss-
ins í Eyjum. Hann var vélstjóri
að mennt og vann lengst af við
það á sínum yngri árum bæði til
sjós og lands. Auk þess þá var
hann fiskimatsmaður og stund-
aði almenna verkamannvinnu
eftir því sem til féll. Jón var
kosinn formaður Verkalýðs-
félags Vestmannaeyja árið 1972
og gegndi því starfi í rúmlega
aldarfjórðung eða allt til ársins
1999. Hann lét sig mikið varða
og studdi vel við baráttu far-
andverkafólks fyrir bættum
kjörum og aðbúnaði. Hann var
líka í stjórn Verkamannasam-
bandsins um árabil og í forystu
um uppbyggingu og fram-
kvæmd fræðslu fyrir fiskverka-
fólk.
Útför Jóns fer fram frá
Landakirkju í dag, 14. janúar
2017, klukkan 13.
kona hans var Re-
bekka Benedikts-
dóttir, börn þeirra
eru Jón Ólafur,
Ester, Margrét
Rósa, Þórólfur
Benedikt og Eyþór.
Sambýliskona
Kjartans er Regína
Eiríksdóttir. 3)
Helga Jónsdóttir, f.
11 ágúst 1955 í
Vestmannaeyjum,
gift Arnóri Hermannssyni, börn
þeirra eru Gyða, Davíð, Aron,
Orri og Örvar. 4) Ástþór Jóns-
son, f. 26. ágúst 1957. Dóttir
Ástþórs er Ásta Steinunn. Kona
Ástþórs er Ágústa Hafsteins-
dóttir, börn þeirra eru Sigríður
Helga, og Arna Hlín. 5) Heimir
Jónsson, f. 13. desember 1963 í
Vestmannaeyjum. Dóttir hans
er Margrét Ósk. Fyrri kona
Heimis var Þórdís Karla Grett-
isdóttir, börn þeirra eru Grett-
ir, Oddný Heimisdóttir, stjúp-
dóttir Heimis og dóttir Þórdísar
er Sigrún Ýr Kristjánsdóttir.
Kona Heimis er Anna María
Ólafsdóttir, börn þeirra eru Ró-
bert Snær og Heiðný Embla. 6)
Nú eru kaflaskil. Þegar foreldr-
ar deyja fer maður ósjálfrátt að
líta til baka, rifja upp og velta fyrir
sér hver foreldri manns var í raun
og veru. Undanfarið hef ég lagst í
smá rannsóknarvinnu og skoðað
gamlar myndir og blaðaúrklippur
af pabba. Hann var formaður
Verkalýðsfélags Vestmannaeyja í
rúmlega þrjátíu ár og því er af
nógu að taka. Hann var harður í
horn að taka en atvinnurekendur
hafa þó sagt mér að hann hafi allt-
af reynt að vera málefnalegur.
Fjölda yfirvinnubanna og verk-
stöðvunar má sjá í blöðunum á
tímabili, og ég veit að bróðir minn,
sem þá vann í fiski, fékk nú stund-
um að finna fyrir því að vera sonur
Jóns Kjartanssonar í þessum deil-
um. Pabbi var sá fyrsti til að vekja
máls á veikri stöðu farandverka-
manna. Hann stóð að námi fyrir
fiskvinnslufólk, sem ég get stolt
sagt að ég hef lokið og er því sér-
hæfð fiskvinnslukona. Hann lét
ágóða af 1. maí kaffi- og merkja-
sölu renna til fatlaðra og var fyrsti
formaður stjórnar um Verndaðan
vinnustað þegar hann var stofn-
aður sem síðar varð Heimaeyjar-
kerti – ég man eftir ferð til Borg-
undarhólms að skoða
kertaverksmiðjur, það var meira
spennandi en það hljómar.
Það muna fáir af verkafólki í
dag eftir hve ötullega pabbi barð-
ist fyrir réttindum þeirra. Hvað þá
verkakonurnar, en hann hafði
stórar áhyggjur af réttindum
þeirra sérstaklega. Tímarnir eru
aðrir og mikið vatn hefur runnið
til sjávar síðan þá og margt telst
sjálfsögð réttindi í dag sem voru
ekki þá. En einhver barðist jú fyr-
ir þeim fyrst.
Það sem pabbi kenndi mér var
að ég mætti hafa skoðun, en ég
varð að geta rökstutt hana. Stund-
vísi væri mikilvæg því það væri
dónaskapur að láta aðra bíða eftir
sér. Ef þú sérð eitthvað sem þú
veist að er rangt þá áttu að segja
frá, sérstaklega ef einhver minni-
máttar á í hlut, þeir geta ekki allt-
af svarað fyrir sig. Ef þú gerir eitt-
hvað áttu að gera það vel.
Hann kveikti líka áhuga minn á
tónlist og sögu og er líklega stór
ástæða fyrir því að ég fór í sagn-
fræði. Ég á líka stórskemmtilega
minningu af matarboði með
Gvendi Jaka, sem er frásögn út af
fyrir sig.
Við pabbi hlógum þegar við átt-
uðum okkur á því að við enduðum
alltaf á að tala um pólitík þegar við
hittumst, síðasta myndin sem var
tekin af okkur saman var á risa-
mótmælunum við Austurvöll. Síð-
asta daginn hans gerðist það að
sjálfsögðu. Ég sótti hann og var
varla búin að keyra út af bílastæð-
inu þegar við vorum farin að tala
um stjórnmál. Því er kannski við-
eigandi að enda þessi orð á vanga-
veltum um hvort honum myndi
hugnast þessi nýja ríkisstjórn sem
orðin er.
Ég efast um það, því eins og
hann ritaði sjálfur í grein eitt sinn:
„Þegar kemur til þess að skipta
þjóðarkökunni, er betra að sá, er á
hnífnum heldur, sé hlynntur
launafólki.“
Ég er stolt af pabba mínum.
Hann var ekki allra en hann þorði
að vera verkalýðsleiðtogi í bæ sem
er þekktur fyrir allt annað en
vinstrisveiflu. Það krefst hugrekk-
is.
Ég kveð hann og þakka honum
fyrir allt sem hann kenndi mér.
Ég gleymi aldrei kveðjuknúsinu
hans á morgnana.
Jóhanna Ýr Jónsdóttir.
Elsku Jón afi.
Það var erfitt símtalið sem ég
fékk frá pabba, þegar hann færði
mér fréttir af óvæntu andláti þínu,
ég var að tala um það bara í sömu
viku hvað ég var spennt að komast
heim um jólin og kíkja í spjall til
þín. Þó að sambandið á milli okkar
hafi ekki alltaf verið gott er ég svo
ótrúlega fegin því að hafa ræktað
sambandið okkar vel núna síðast-
liðin ár.
Minningarnar sem ég á um þig
eru margar og skemmtilegar.
Ég man alltaf að á aðfangadag
þá komstu með afmælispakka til
mín ásamt jólapökkum, afmælis-
pakkarnir frá þér voru alltaf þeir
skemmtilegustu eitthvað sem ég
gat dundað mér við yfir daginn til
að dreifa huganum.
Nýrri minningar frá því í vor
þar sem við ásamt Sísí, Jóhönnu
Ýr og Halldóri mættum til að mót-
mæla ruglinu sem er í gagni í
þjóðfélaginu og þú mættur með
pott og sleif til að láta í þér heyra
fyrir framtíð afkomenda þinna. Þá
var ég svo sannarlega stolt af því
að vera barnabarn þitt. Þú varst
ótrúlega flottur maður með sterka
réttlætiskennd og sterkar skoðan-
ir á hlutum sem skipta máli og
undan þér hafa komið ótrúlega
flottar baráttukonur og baráttu-
menn.
Fallegasta minningin er líklega
sú að alltaf þegar það sló á þögn
herbergið þar sem áður var mikið
spjall þá notaðirðu danska orða-
tiltækið „Der gik en engel gennem
stuen“ eða það gekk engill í gegn-
um stofuna. Í hvert skipti hér eftir
þegar það slær á þögn í herbergi
sem áður var fullt af talandi fólki
þá á ég eftir að hugsa til þín, elsku
afi minn, engillinn minn.
Þín
Arna Hlín.
Elsku yndislegi afi minn. Það
er svo erfitt að trúa því að þú sért
dáinn. Þetta er svo sárt, og svo
óvænt. Þú varst svo hress og mik-
ill töffari.
Þegar ég sit hér og hugsa til
þín, þá er mér efst í huga þakklæti
og kærleikur.
Ég á svo margar skemmtilegar
minningar sem ég get yljað mér
við. Ógleymanleg er Danmerkur-
ferðin með þér ömmu og Jóhönnu
Ýr. Þegar þú skelltir þér í rútu-
ferð með mig og Jóhönnu Ýr í
Legoland, einn með okkur skott-
urnar af því að amma var slöpp.
Þú varst samt ekkert allt of glaður
með mig þegar ég tilkynnti þér að
það hefði gerst „slys“ í miðri rútu-
ferð.
En mikið erum við búin að
hlæja af þeirri minningu í gegnum
árin. En það hefur líka alltaf fylgt
sögunni að sjarmörinn og mynd-
arlegi maðurinn var allt í einu
kominn með allar konurnar í rút-
unni til að hjálpa honum með
barnabarnið.
Ég hef alltaf verið svo stolt af
því að geta sagt að Jón Kjartans
verkalýðsforingi sé afi minn. Ég
hlakkaði alltaf til að koma til Eyja
og fara beint í heimsókn til þín nið-
ur á Verkalýðsskrifstofu. Knúsa
þig, finna góðu afalyktina, finna
hlýja augnaráðið þitt og hlæja að
lúmsku bröndurunum þínum.
Ég var líka svo stolt af því hvað
þú varst tæknivæddur, þér fannst
allt sem viðkom tölvum mjög
skemmtilegt og merkilegt. Það
var svo gaman að tala við þig í víd-
eóspjalli í gegnum netið, ég á
mörg skjáskot af okkur, svip-
brigðin okkar eru algjörlega frá-
bær, auðvelt að sjá hvað við
skemmtum okkur vel.
Elsku afi, nú er ég á leiðinni til
Eyja og skrítið að hugsa til þess að
ég eigi ekki eftir að fá afa knús, við
eigum ekki eftir að brosa til hvors
annars með pírðu augunum okkar,
þetta er svo óraunverulegt. Ég vil
trúa því að núna eftir öll þessi ár
ertu komin til ömmu, ég get rétt
ímyndað mér að það hafi orðið
fagnaðarfundir. Afi, ég elska þig,
Jón Ólafur
Kjartansson
✝ IngibjörgMagnúsdóttir
fæddist 20. júlí
1923. Hún lést 1.
janúar 2017.
Foreldrar: Ragn-
heiður Jónsdóttir,
f. 22.12. 1901, d.
12.8. 1971, og
Magnús Þorvarð-
arson, f. 6.7. 1895,
d. 27.2. 1926.
Systkini: Björg-
vin Magnússon, f. 1921, d. 1990,
Vigdís, f. 1924, d. 1925, Magndís
Ragna Pálsdóttir, f. 1931, og
Ester Arilíusardóttir, f. 1941.
Maki: Ástmundur Sæmunds-
son, f. 23.10. 1910, d. 28.7. 1985.
Börn þeirra eru: 1) Ástríður,
f. 1938, d. 2013. Maki Ársæll
Guðmundsson, börn þeirra eru
a. Guðmundur, f. 1962, hans
börn eru Rúnar, f. 1985, Ársæll,
f. 1987, og Ásta Björk, f. 1991. b.
Ingibjörg, f. 1964, hún á Örvar,
f. 1987, og Nikulás, f. 2000, Örv-
ar á Harald Aron, f. 2011, og
Brynju Sif, f. 2013. c. Jón Ásti , f.
1971. d. Magnús, f. 1975, dætur
hans eru Veronika, f. 2000,
Hanna Karitas, f. 2003, og
Ragnheiður, f. 2009.
2) Magnea Ragnheiður, f.
Ingibjörg fæddist í Mið--
Meðalholtum í Gaulverjabæj-
arhreppi. Hún missti pabba sinn
þriggja ára og fór Ragnheiður
móðir hennar í kaupamennsku
að Sandvík í Sandvíkurhreppi
og þar ílengdist Ingibjörg þegar
Ragnheiður fór til annarra
starfa.
Ingibjörg ólst þar upp og
gekk í skóla á Selfossi. Ingibjörg
og Ástmundur giftu sig 4. jan-
úar 1942. Þau hófu búskap á
Stokkseyri og fluttu síðan að
Eystri-Grund í Stokkseyrar-
hreppi. Árið 1985 fluttu þau
hjónin í Íragerði 11. Þegar þau
höfðu búið þar í eina viku varð
Ástmundur bráðkvaddur heima.
Þaðan flutti Ingibjörg á Sólvelli
á Eyrarbakka þá 83 ára og bjó
þar til dauðadags.
Þegar barnauppeldinu lauk
fór hún út að vinna og vann í
Hraðfrystihúsi Stokkseyrar og
þegar fyrirtækið flutti til Þor-
lákshafnar og varð Árnes fór
hún þangað og vann þar til rúm-
lega sjötugs.
Ingibjörg lærði á bíl rúmlega
fimmtug og sumarið 2015 rétti
hún tengdasyni sínum bíllyklana
og sagðist vera hætt að keyra,
þá 92 ára. Ingibjörg prjónaði
mikið alla tíð, hún var virk í
starfi aldraðra á Stokkseyri og
félagi í Kvenfélagi Stokkseyrar
um langt árabil.
Útför Ingibjargar fer fram
frá Stokkseyrarkirkju í dag, 14.
janúar 2017, og hefst kl. 15.
1945. Maki Ingimar
Þorbjörnsson. Börn
þeirra eru a. Ingi-
gerður, f. 1965,
börn hennar eru
Ingunn, f. 1987.
Ægir, f. 1991, Guð-
mundur Ingi, f.
1997, og Ingimar, f.
2000. Ingunn á
Arnar Magna, f.
2016, og Ægir á
Hjálmar Guðjón, f.
2012. b. Bjarni, synir hans eru
Heiðar Snær, f. 2004. Bjarni
Valur, f. 2006, og Brynjar Ingi,
f. 2011.
3) Sæmundur, f.1949. 4) Sig-
ríður, f. 1954, maki Sigmar Ei-
ríksson, þeirra börn eru a. Ást-
mundur, f. 1975, hans börn eru
Adam Sebastian, f. 1998. Sigríð-
ur, f. 2004, og Guðmunda, f.
2011. b. Arnar, f. 1976, hans
börn eru Silvía Dís, f. 2005. Em-
ilíana Lárey, f. 2008. Einar Örn,
f. 2011, og Eiríkur Hrafn, f.
2014. c. Eiríkur, hans dóttir er
Linda Bíehl, f. 2016. d. Bylgja, f.
1991.
4) Sævar, f. 1961. Hans börn
eru Hafþór Ari, f. 1985. Ástþór
Ingi, f. 1993. Gunnþór Tumi, f.
1996, og Arndís Ósk, f. 2007.
Ömmur eru englar í dulargervi
og átti það svo sannarlega við
hana Imbu ömmu. Alltaf hugsaði
hún um okkur eins og við værum
konungar því við vorum „elsku
hjartans gullin hennar“. Alltaf var
gaman að koma í heimsókn til
hennar og voru þær ferðir æði
margar. Þar tók hún á móti okkur
og bauð alls kyns góðgæti, gamalt
konfekt sem við fengum aldrei
nóg af, kjötbollum og pönnukök-
um í hundraðavís. Þegar við bræð-
ur gistum inni í þorpi hjá ömmu
var alltaf boðið upp á kokkteil-
ávexti með miklum rjóma og sjón-
varpsgláp út í eitt. Þessar gæða-
stundir með ömmu er þær stundir
sem við eigum eftir að sakna.
Amma varði með okkur jólunum
ár eftir ár hjá pabba á Grund og
alltaf komu frá henni yndisleg
gullkorn sem við gleymum seint:
„Þið verðið alveg eins og hann
pabbi ykkar – svona vitleysingar,“
en þetta sagði hún þegar henni
blöskraði fíflagangurinn í okkur.
Alltaf var Imba amma svo þakklát
og ánægð með að eyða með okkur
jólunum en sagði alltaf þegar hún
fór: „Þetta eru nú sennilega þau
síðustu,“ en þetta sagði hún alla-
vega í 10 ár en kom alltaf aftur.
Umhyggjusamari konu var erfitt
að finna og vildi hún allt fyrir okk-
ur „elsku hjartans kornin sín“
gera. Við bræður erum svo lán-
samir að eiga fullt af fallegum og
skemmtilegum minningum um
hana Imbu ömmu sem munu um
ókomna tíð gleðja okkur og aðra
því hún var alltaf svo hress og kát.
Elsku amma, minningin um þig
lifir.
Ástþór Ingi og Gunnþór Tumi
Sævarssynir.
Ein af fyrstu minningum mín-
um um ömmu er þegar ég er lítil á
Eystri-Grund og mamma og pabbi
víðs fjarri, líklega að eiga annan
hvorn yngri bræðra minna. Amma
kemur út á hlað og kallar „matur“,
ég fer af stað heim, beina leið út að
hliði, því mér þótti maturinn hjá
ömmu vondur – og reyndar mat-
urinn hjá öllum, því ég var mikill
gikkur. Svo var ég bara sótt þegar
allir voru búnir að borða og amma
gaf mér eitthvað mikið betra en
það sem var í matinn. Ég minnist
þess samt ekki að hafa athugað
hvað var í matinn áður en ég fór.
Svona var amma, vildi aldrei hafa
nokkurn mann svangan.
Amma hét líka Arndís að fyrra
nafni en notaði það aldrei. Eitt
sinn þegar ég kom til hennar í Íra-
gerðið sagði hún að það hefði
hringt til sín maður og spurt hvort
Arndís væri heima, hann væri að
vinna eitthvað með ættfræði.
Amma sagði nei, hér býr engin
Arndís en fattaði um leið og hún
hafði lagt símtólið á að það var hún
sjálf sem spurt var um og þegar
Arndís Ósk frænka var skírð var
ekki laust við að hún yrði stolt í
hjartanu yfir nöfnu sinni.
Eftir að ég flutti á Stokkseyri
var ég að bera út póstinn um ára-
bil og kom þá alltaf við hjá ömmu.
Þá varð amma ekki lengur bara
amma mín heldur líka vinkona og
við gátum talað um allt milli him-
ins og jarðar. Þarna sat ég og þáði
kaffi og með því sem yfirleitt var
jólakaka og eitthvert bakkelsi.
Einu sinni man ég eftir að Jón
Ásti bróðir kom í heimsókn þegar
ég var að borða jólakökuna góðu.
Amma verður himinlifandi og seg-
ir: „Ertu kominn, elsku hjartað,“
stormar inn í herbergi og sækir
konfekt handa honum. Við hlógum
lengi að þessari mismunun en mér
þótti vænt um að amma leit ekki
lengur á mig sem gest heldur dag-
lega rútínu.
Mér er það minnisstætt að þeg-
ar amma gaf okkur systkinunum
gjafir, hvort sem það voru afmæl-
isgjafir eða jólagjafir, stórar eða
smáar, þá sagði hún alltaf: „Fyr-
irgefðu nú þetta smáræði“ þegar
hún afhenti þær. Svo sagði hún
aldrei umslag heldur konfilukt.
Sumt bara skilur maður ekki.
Pabbi sagði mér um daginn að
þegar hann hitti ömmu fyrst hefði
hann komið heim að Grund og ver-
ið að sækja mömmu sem ungur
maður. Amma var úti á hlaði og
pabbi segist vera kominn að hitta
hana Ástu. „Hana Ástu mína,“
segir amma. „Átt þú hana?“ segir
pabbi því hann hélt hún væri dótt-
ir Ástu á vestari bænum. „Já, það
hefði ég nú haldið,“ segir amma og
snýr heldur betur upp á sig, í því
kemur mamma út og þau fara.
Mikið er ég fegin ömmu að hafa
ekki rekið strákinn burtu, en þeim
var alltaf vel til vina, ömmu og
pabba, og hann var duglegur að
rúnta með hana eftir að hún hætti
að keyra sjálf enda sagðist hún sjá
svo vel umhverfið þegar hún væri
ekki sjálf að keyra.
Ég kom stundum til hennar á
Sólvelli og við gátum eytt miklum
tíma í að ræða prjónaskap og
handavinnu því þar áttum við
sameiginlegt áhugamál. Á Sólvöll-
um fannst ömmu mikið gott að
vera og á starfsfólkið á Sólvöllum
miklar þakkir skilið fyrir góða
umönnun og gott viðmót. Elsku
amma, takk fyrir allt og knúsaðu
mömmu þegar þið hittist.
Ingibjörg Ársælsdóttir.
Elsku Imba amma.
Það er sárt að missa þig en gott
að vita að nú ert þú í öruggum
höndum hans afa Ása á næsta við-
komustað.
Það sem fyrst kemur upp í hug-
ann þegar við hugsum til þín er
hlátur og glaðlyndi. Þú varst af-
skaplega ljúf og góð kona og ótrú-
lega nægjusöm. Undantekningar-
laust gafst þú frá þér mikla ást og
kærleik og tókst á móti okkur með
faðmlagi og koss á kinn. Prjóna-
skapur var þínar ær og kýr og átt-
um við alltaf nóg af sokkum og
vettlingum sem þú hafðir galdrað
fram með prjónunum þínum. Þeg-
ar þú og afi áttuð heima á Grund
og við komum í heimsókn var ým-
islegt góðgæti á boðstólnum, kök-
ur, brjóstsykur og konfekt og allt-
af fórum við heim með aur í
vasanum – sem afi laumaði að okk-
ur. Þegar afi var látinn og þú flutt-
ir á Stokkseyri var áfram sama
hlýjan þegar við komum í heim-
sókn. Þú tókst á móti okkur með
gleði í hjarta og bros á vör og alltaf
svo ánægð og þakklát að fá okkur í
heimsókn, allt fram til síðustu
daga þinna hér á jörð. Elsku fal-
lega amma okkar. Takk fyrir allar
þær frábæru minningar sem þú
gafst okkur. Þú verður ávallt mik-
ilvægur hluti af lífi okkar og er
stór hluti af hjörtum okkar tileink-
aður þér. Við minnumst þín með
gleði í hjarta því þú varst alltaf svo
yndisleg, hress og kát.
Hvíl í friði.
Þín barnabörn.
Ástmundur, Arnar,
Eiríkur og Bylgja.
Mín góða frænka, hún Imba á
Grund kvaddi þetta líf á nýárs-
dagsmorgun þá 93 ára gömul eftir
veikindi undanfarna mánuði.
Elsku Imba, 93 ár er langur tími,
en langlífi er í ættinni og amma
þín, hún Vigdís Magnúsdóttir,
varð tæplega 103 ára svo ég hélt
að þú ætlaðir að verða svo gömul
því þú varst svo lengi hress. Þú
varst líka alltaf svo dugleg og já-
kvæð. Skelltir þér í að læra á bíl
þegar þú varst orðin rúmlega
fimmtug og keyrðir fram á síðasta
ár.
Hvert fór ég þegar ég missti
Hörð minn, jú, þá lá leiðin til henn-
ar Imbu, þangað gat ég komið og
við talað saman um karlana okkar
sem voru báðir farnir og um allt
sem okkur lá á hjarta. Svo tókum
Ingibjörg
Magnúsdóttir