Morgunblaðið - 14.01.2017, Page 36

36 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 14. JANÚAR 2017
✝ Kristín Harð-ardóttir fædd-
ist í Reykjavík 13.
maí 1945. Hún lést í
Stykkishólmi 8.
janúar 2017.
Foreldrar Krist-
ínar voru Hörður
Ólason, f. 29. nóv-
ember 1916, d. 28.
október 2001 og
Sigrún Margrét
Vilhjálmsdóttir, f.
17. apríl 1920, d. 25. nóvember
1974. Kristín átti þrjá bræður:
Jóhann, f. 6. júní 1941, Ásmund-
ur, f. 16. mars 1944, Gunnar, f.
16. janúar 1954. Kristín eign-
aðist tvær dætur með fyrri eig-
inmanni sínum Grétari Kérúlf
Ingólfssyni, f. 3. febrúar 1945: 1)
Guðrún Margrét, f. 18. desem-
ber 1964, börn hennar með fyrr-
verandi eiginmanni Sæmundi
Tryggva Halldórssyni, f. 21.
október 1961 eru: a) Karen Rós,
f. 5. janúar 1982. b) Hörður Óli,
f. 20. október 1984. c) Vilborg
Hrefna, f. 14. júní 1988. d) Helga
Rut, f. 11. apríl 1991. 2) Kol-
brún, f. 8. september 1969, börn
hennar með fyrrverandi sam-
býlismanni Kristjáni Magna
Oddssyni, f. 27. september 1966,
eru: a) Eva Kristín, f. 7. janúar
1988. b) Ingólfur Örn, f. 20. júlí
ember 1998. b) Heiðbrá Ósk, f. 1.
október 2006. 6) Stefán Már, f.
27. ágúst 1979, dóttir hans með
fyrrverandi eiginkonu Vildu Ro-
senblad, f. 28. mars 1980, er
Charlize Signý, f. 12. apríl 2001.
Kristín og Sigurður tóku
einnig að sér og ólu upp sem sín,
systurbörn Sigurðar sem þá
voru 9 og 5 ára gömul: 7) Júlíus
Sigmar, f. 25. ágúst 1968, börn
hans og eiginkonu hans Örnu
Svansdóttur, f. 23. janúar 1970
eru: a) Jóhann Svanur, f. 20.
ágúst 1987, d. 1. mars 2016. b)
Linda Ósk, f. 20. ágúst 1987. c)
Hugrún Lind, f. 28. júní 1990. 8)
Jóhanna Kristín, f. 23. ágúst
1972, börn hennar og unnusta
hennar Ágústs Jónssonar, f. 16.
ágúst 1968, eru: a) Daníel Jó-
hann, f. 6. júní 1993. b) Guðbjörg
María, f. 21. október 1995. c) Al-
exander Freyr, f. 9. febrúar
2006. Langömmubörn eru orðin
15 talsins.
Kristín var virk í íþróttastarfi
á yngri árum og varð meðal
annars Íslandsmeistari í lang-
stökki, keppti í handbolta með
Breiðabliki og Ármanni og spil-
aði með landsliðinu.
Hún útskrifaðist úr Hús-
mæðraskólanum á Laugarvatni
árið 1963 og vann ýmis störf til
lands og sjávar á ævinni. Hún
vann alla tíð við hlið eiginmanns
síns við fyrirtækjarekstur hans.
Þau hjónin fluttust aftur í
Stykkishólm 2012.
Útför Kristínar fer fram frá
Stykkishólmskirkju í dag, 14.
janúar 2017, klukkan 14.
1990. Sambýlis-
maður Kolbrúnar
er Jóhann Alberts-
son, f. 24. júlí 1958.
Árið 1976 giftist
Kristín eftirlifandi
eiginmanni sínum
Sigurði Stefáni Júl-
íussyni, f. 11. sept-
ember 1942, dætur
Sigurðar af fyrra
hjónabandi og
stjúpdætur Krist-
ínar eru: 3) Kristín Viktoría, f.
10. febrúar 1963, synir hennar
og eiginmanns hennar Brian
Douglas Rose, f. 11. júlí 1960, d.
20. júlí 2016, eru: a) Robert
Thomas f. 21. mars 1991. b) Pat-
rick Brent, f. 14. apríl 1995. 4)
Kolbrún Hildur, f. 20. febrúar
1968, sonur hennar með fyrr-
verandi sambýlismanni Sigurði
Baldri Magnússyni, f. 10. apríl
1967, er Konráð Ingvi, f. 18.
ágúst 1988. Núverandi sam-
býlismaður hennar er Rúnar
Sigurbjartsson, f. 27. júní 1964,
og er sonur þeirra Ingólfur, f. 4.
september 1998.
Saman eignuðust Kristín og
Sigurður tvo syni: 5) Sigurður
Ingvar, f. 19. apríl 1977, börn
hans og eiginkonu hans Hall-
dóru Guðrúnar, f. 30. apríl 1976,
eru: a) Sævar Ingi, f. 3. sept-
Stína amma hefur alltaf ver-
ið mikill klettur í lífi okkar
systkinanna. Það var alltaf
hægt að treysta á hana, hún
kunni allt og var alltaf með allt
á hreinu. Við fjölskyldan og
vinir hennar vorum alltaf í
fyrsta sæti, sama hvað. Við Eva
Kristín og Ingólfur vorum ótrú-
lega heppin að alast upp með
ömmu og afa í nálægð við okk-
ur, það voru forréttindi að fá að
eyða miklum tíma með þeim og
amma gerði allt fyrir okkur.
Jafnvel of mikið stundum. Við
geymum ótal margar minning-
ar í hjörtum okkar. Um það bil
25 dásamleg jól, jólaboð og aðr-
ar fjölskyldustundir, afmæli,
sumarbústaðaferðir og síðast
en ekki síst þessar hversdags-
legu stundir sem voru okkur
svo mikilvægar.
Í seinni tíð reyndum við að
gefa henni til baka og það voru
ófáar hringingar vegna tækni-
legra erfiðleika. Þá var nú bara
best að setjast upp í bíl og
keyra yfir í hólminn því eins og
allir vita var það ekki sterkasta
hlið hennar ömmu að bíða og
það skiljum við systkinin vel
þar sem við erum bæði mjög lík
henni. Amma var hlý kona með
sterka réttlætiskennd. Hún var
með stórt hjarta og ekki mikið
minna keppnisskap. Það mátti
ekki mikið hjálpa henni ömmu,
því hún var sko með allt á
hreinu og gat allt. Sterkari ein-
stakling finnum við ekki og það
fengum við öll að sjá á hennar
síðasta ári þegar hún tókst á
við erfiðan sjúkdóm. Alltaf var
bjartsýnin, viljinn og trúin til
staðar. Hún er okkar helsta
fyrirmynd og við höfum reynt
að tileinka okkur margt ef ekki
allt úr hennar fari og lífi. Við
erum stolt af því að líkjast
henni og berum höfuðið hátt
sem barnabörn Kristínar Harð-
ardóttur. Þín verður sárt sakn-
að, elsku amma, og við verðum
þér ævinlega þakklát. Minn-
ingu þinni munum við halda á
lífi og segja börnum okkar sög-
ur af ömmu Stínu.
Við kveðjum þig elsku amma mín,
í upphæðum blessuð sólin skín,
þar englar þér vaka yfir.
Með kærleika ert þú kvödd í dag,
því komið er undir sólarlag,
en minninga ljós þitt lifir.
Leiddu svo ömmu góði guð
í gleðinnar sælu lífsfögnuð,
við minningu munum geyma.
Sofðu svo amma sætt og rótt,
við segjum af hjarta góða nótt.
Það harma þig allir heima.
(Halldór Jónsson frá Gili)
Þín barnabörn,
Eva Kristín, Ingólfur Örn,
makar og börn.
Elsku amma okkar.
Niður kinnar okkar renna
tár, tár sorgarinnar, tár sökn-
uðar, tár ástar og væntum-
þykju en jafnframt tár þakk-
lætis, það er erfitt að trúa því
að þú sért farin en við vitum
vel að þú ert komin á betri stað
og líður mun betur. Við erum
rosalega þakklát fyrir það að
hafa fengið að hafa þig hjá okk-
ur þann tíma sem okkur var
gefinn, að hafa fengið að njóta
þeirrar ástar og umhyggju sem
þú gafst okkur. Þakklát fyrir
þær minningar sem þú bjóst til
með okkur bæði frá barnæsku
og til dagsins sem þú kvaddir,
jóladagur á Borgarflötinni,
kvöldkaffi, myndbandsspólurn-
ar sem voru sendar til okkar
því við vorum ekki með Stöð 2,
bústaðaferðirnar, tjaldútileg-
urnar, veislurnar, ömmusullið
svo eitthvað sé nefnt. Síðast en
ekki síst erum við svo þakklát
fyrir það að hafa átt jafn ynd-
islega, hjartahlýja, góða og fal-
lega konu sem þig fyrir ömmu.
Amma var kona sem alltaf
var til staðar, yndisleg og falleg
kona með stórt hjarta úr gulli.
Hún hugsaði vel um sína og lét
sig aldrei vanta þegar kom að
einhverju tengdu fjölskyldunni.
Amma var mikil fyrirmynd og
er hvergi hægt að finna sterk-
ari eða baráttumeiri konu en
hana.
Tárin streyma niður á kinn,
elsku engillinn minn.
Amma mín þú fórst okkur frá,
en betri stað þú komin ert á.
Söknuðurinn er sterkur,
í sálum okkar nú er verkur.
Við allt viljum þakka, amma mín,
indæl og blíð faðmlög þín
Vakir þú yfir okkur, amma mín,
við elskum þig af öllu hjarta,
Kveðja, barnabörnin þín,
Karen Rós, Hörður Óli,
Vilborg Hrefna, Helga Rut
og fjölskyldur.
Nú er lokið hetjulegri bar-
áttu vinkonu okkar, Kristínar
Harðardóttur, við illvígan sjúk-
dóm sem kom í ljós fyrir fáein-
um misserum. Tekist var á við
verkefnið með sömu einurð og
ákveðni og einkenndi hana alla
sína tíð, þó svo að að þessu
sinni hafi orðið að lúta í lægra
haldi. Kynni okkar hófust
haustið 1972 þegar Stína, eins
og hún var kölluð í daglegu tali,
flutti til Stykkishólms með fjöl-
skyldu sína. Síðan þá hefur ver-
ið nánast óslitinn kunnings-
skapur og vinskapur gegnum
þykkt og þunnt. Um árabil var
hún starfsmaður Sæferða ehf.
sem undirritaður veitti for-
stöðu. Þar sinnti hún þá ýmsum
störfum, aðallega við fram-
leiðslustörf og við skipulagn-
ingu í veitingaþjónustu fyrir-
tækisins.
Síðast í þjónustu Sæferða
vann hún sem lager- og birgða-
stjóri ásamt afgreiðslustörfum.
Öllum þessum störfum sinnti
hún af einstakri kostgæfni og
nákvæmni og án þess að kasta
rýrð á neinn verður að segjast
að þessi hluti starfseminnar
hafi aldrei verið í betra lagi en
þegar Stína hélt utan um málin.
Hún var föst á sínu og vildi að
hlutirnir væru í lagi og því var
líka hægt að treysta. Þegar
eitthvað hefur farið úrskeiðis
hjá fyrirtækinu í þessum mál-
um eftir að Stína hætti hefur
viðkvæðið verið „nú vantar
Stínu“. Auk þessarar vinnu-
tengdu samveru hefur verið
góður vinskapur gegnum tíðina
við þau hjón Sigga Júl og Stínu
og margra ánægjustunda að
minnast og fyrir það erum við
þakklát. En nú er komið að
leiðarlokum hjá Stínu og við
sem eftir sitjum minnumst
hennar með þakklæti. Við
Svana vottum Sigga og allri
fjölskyldunni okkar dýpstu
samúð og biðjum Guð að halda
verndarhendi sinni yfir þeim
öllum í sorginni.
Pétur og Svanborg.
Kær skólasystir og vinkona
sem við munum ætíð minnast
með virðingu og hlýhug er fall-
in frá. Við vorum 38 frískar
stelpur sem mættum á haust-
dögum 1962 í Lindinni Hús-
mæðraskólanum á Laugarvatni
til að læra að verða fyrirmynd-
arhúsmæður, þetta var lær-
dómsríkur og skemmtilegur
Kristín
Harðardóttir
✝ SigurðurHannesson
Árnason fæddist
16. júní 1926. Hann
lést á dvalarheim-
ilinu Uppsölum,
Fáskrúðsfirði, 3.
janúar 2017.
Hann var sonur
hjónanna Árna
Einarssonar og
Þórdísar Sig-
urbjargar Hann-
esdóttur sem bjuggu lengst af á
Hólalandi í Borgarfirði eystra.
Árni og Þórdís eignuðust þrett-
án börn og var Sigurður sjötti í
aldursröðinni. Fjögur þeirra
lifa bróður sinn. Systkinin eru,
talin í aldursröð:
1) Hannes Guðmundur, f.
15.8. 1918, d. 2001. 2) Valborg,
f. 9.9. 1919, d. 1978. 3) Guð-
björg Sigríður, f. 9.3. 1921, d.
sama ár. 4) Ingibjörg, f. 20.7.
1922, d. 2008. 5) Einar, f. 30.11.
1924, d. 2004. 6) Sigurður
Hannesson, f.16.6. 1926, d.
2017. 7) Tryggvi Þór, f. 18.1.
tekna. Sigurður hafði alla tíð
mikinn áhuga á hrossum og
hrossarækt og var hann liðtæk-
ur við tamningar sem hann
stundaði einkum framan af ævi.
Eftir að hann flutti í Breiðdal-
inn tók hann mikinn þátt í upp-
byggingu hestamennsku, meðal
annars stofnun og starfi hesta-
mannafélagins Geisla. Sigurður
stundaði ýmis verkamannastörf
á Breiðdalsvík eftir að hann
fluttist í Breiðdal en kaus helst
að vinna að búskapnum í Felli,
hjá Einari, bróður sínum, og
fjölskyldu hans, og hafði þar
bæði fé og hross. Meðal starfa
utan búsins voru störf við fisk-
vinnslu, svo sem síld og saltfisk.
Hann var einnig um tíma starfs-
maður Breiðdalshrepps, vann
við girðingarvinnu fyrir bænd-
ur í sveitinni og sinnti tamn-
ingum . Hefðbundinn eft-
irlaunaaldur þvældist ekkert
fyrir honum og hélt hann áfram
ýmsum störfum eftir að þeim
aldursmörkum var náð. Sig-
urður hélt sig nær alla ævi við
Austurlandið. Fyrst í Loðmund-
arfirði, þá í Borgarfirði og síð-
ast í Breiðdal. Borgarfjörðurinn
stóð honum næst.
Útför Sigurðar fer fram frá
Heydalakirkju í dag, 14. janúar
2017, kl. 14.
1928. 8) Aðalsteinn,
f. 10.4. 1930, d.
2016. 9) Lára Hall-
fríður, f. 20.7.
1931. 10) Friðjón, f.
30.11. 1933, d.
1991. 11) Arnþór, f.
16.9. 1935. 12)
Ragnheiður Sig-
urbjörg, f. 26.7.
1938, d. 2013. 13)
Davíð Sæberg, f.
15.6. 1940.
Sigurður er fæddur í Neshjá-
leigu í Loðmundarfirði og var
tólf ára gamall þegar fjöl-
skyldan flutti í Hólaland. Sig-
urður bjó í foreldrahúsum á
Hólalandi til fullorðinsára og
bjó síðan félagsbúi með for-
eldrum sínum og nokkrum
bræðrum á meðan faðir hans
lifði. Eftir það með bræðrum
sínum, einum eða fleirum, í
ýmsu formi félagsbúskapar til
ársins 1972. Sigurður fór í
tímabundin störf sem til féllu í
sveitinni og þorpinu Bakka-
gerði til þess að afla sér auka-
Þeim fækkar stöðugt föður-
systkinum mínum frá Hólalandi
í Borgarfirði eystra. Fjögur úr
þrettán systkina hópi horfa nú
á bak Sigurði bróður sínum. Ég
hef átt því láni að fagna að
kynnast flestum Hólalands-
systkinum vel en engu þó eins
vel og Sigga frænda. Bæði
vegna þess að þeir voru nánir
pabbi og hann og svo bjó hann
um árabil hjá foreldrum mínum
í Felli.
Okkur Sigga kom ætíð vel
saman. Það var helst að hann
fyndi að því hversu lítinn áhuga
ég hef á hrossum og hesta-
mennsku. Fannst mér illa úr
ætt skotið fyrir vikið. Það var
gaman að sjá hann sitja hesta
sína. Þar var hann á heimavelli
og naut sín, innilega stoltur ef
gripurinn var góður og bar sig
vel.
Ég leit ávallt inn hjá Sigga í
húsinu hans á Breiðdalsvík þeg-
ar ég átti ferðir austur. Þá var
ekki við annað komandi en að
þiggja kaffi. Hann var stoltur af
því að geta boðið upp á pönnu-
kökur sem hann bakaði sjálfur.
Ég notaði þá oft tækifærið til
þess að ræða við hann um liðna
daga og fékk hann til þess að
leiða hugann að uppvexti sínum
í Borgarfirðinum og búskapnum
á Hólalandi. Þá kom vel í ljós
hversu vænt honum þótti um
Borgarfjörðinn og brosti hring-
inn þegar hann rifjaði upp sög-
ur af lífinu og fólkinu þar.
Það gladdi Sigga mikið að sjá
íbúðarhúsið á Hólalandi ganga í
endurnýjun lífdaga í höndum
okkar í Hólalandsfélaginu og
vildi endilega fá að vera með
þegar við komum þar saman í
vinnuferðir. Fyrir nokkrum ár-
um þegar við vorum þar nokkr-
ir frændur saman að stússa og
hann orðinn það heilsuveill að
geta ekki tekið til hendinni
sagði hann að það væri þó
skárra en ekkert að fá að horfa
á Hóllendinga vinna. Það fannst
mér hrós í okkar garð.
Siggi var ákafamaður til
vinnu og verka. Stundum var
kappið meira en forsjáin og að-
gætnin. Mér er það minnisstætt
þegar ég var enn í foreldra-
húsum og var settur í að hjálpa
honum við að kljúfa rekavið
sem pabba hafði áskotnast.
Siggi mundaði sleggjuna og
barði ótt og títt en ég hafði það
hlutverk að halda fleygunum
kyrrum á meðan þeir voru að
festast.
Ég var þess fullviss að fá
sleggjuna í hausinn eða að
minnsta kosti hendurnar og var
fljótur að koma mér úr færi um
leið og fleygur náði að festast.
En allt slapp þetta og sé haus-
inn á mér í ólagi er það ekki
honum að kenna. Mér þótti því
gaman að sjá hversu gætinn og
hugsunarsamur hann var við
krakkana mína þegar þau
dvöldu hjá afa sínum og ömmu í
Felli. Hann vissi sem var að
hættur geta víða leynst óvitum
og ókunnugum og var ekki í
rónni nema hann hefði þau í
augsýn.
Hrakandi heilsa Sigga
frænda leiddi meðal annars til
þess að hann átti stöðugt erf-
iðara með að tjá sig með orðum.
Þegar ég heimsótti hann í sum-
ar var svo komið að við gátum
ekki átt samtal og þótti báðum
erfitt. Eftir að ég hafði romsað
upp úr mér því sem nýlega
hafði drifið á mína daga og
minna, sátum við saman drjúg-
an tíma í erfiðri þögn. Við vor-
um báðir tárvotir þegar við
kvöddumst en það breytir því
ekki að ég sé hann fyrir mér
glaðan á góðum degi segjandi
sögur og fréttir úr sveitinni og
af fólkinu sínu. Far vel, frændi.
Árni Einarsson.
Elsku Siggi frændi.
Ég hélt ég yrði tilbúin þegar
að þessu kæmi en áttaði mig
svo á því að svo var ekki. Senni-
lega er það bara alltaf þannig.
Ég ætla þó að leggja sjálfselsk-
una til hliðar og viðurkenna að
það er ekki hægt að hafa fólkið
sitt hjá sér alltaf, nema jú í
hjartanu. Ég man í raun ekki
eftir mér öðruvísi en að þú hafir
verið svo ótrúlega stór hluti af
fjölskyldunni. Afabróðir minn,
en samt svo mikið meira. Ég er
glöð og þakklát fyrir allar sam-
verustundir okkar og að sam-
skipti okkar einkenndust alltaf
af virðingu og kærleik. Ég hef
dáðst að æðruleysi þínu og
dugnaði og það var unun að
fylgjast með þér gera litla húsið
þitt fínt þótt þú værir kominn
af léttasta skeiði. Eins og þú
sagðir sjálfur: „Einu sinni var
þetta ljótasta húsið í þorpinu en
nú er þetta það flottasta“ og ég
held það sé nærri lagi. Ég veit
að þú varst sáttur við þitt hlut-
skipti og tilbúinn í ferðalagið
mikla og yfir því getum við
glaðst, í það minnsta þegar frá
líða stundir. Ég geri ráð fyrir
að þið afi Einar séuð að sjóða
ykkur svið í stórum potti, já eða
borða spikfeitt, saltað hrossa-
kjöt. Þið getið þá ímyndað ykk-
ur svipinn á mér, þann sama og
ég setti upp við eldhúsborðið í
Felli, þar sem þið sporðrennduð
feitu kjöti eins og enginn væri
morgundagurinn. Það var ekki
fyrir mig og er ekki enn og
verður mér hugsað til ykkar
bræðra í hvert sinn sem ég
kemst í tæri við slíkt.
Þegar raunir þjaka mig
þróttur andans dvínar
þegar ég á aðeins þig
einn með sorgir mínar.
Gef mér kærleik, gef mér trú,
gef mér skilning hér og nú.
Ljúfi drottinn lýstu mér,
svo lífsins veg ég finni
láttu ætíð ljós frá þér
ljóma í sálu minni.
(Gísli á Uppsölum)
Elsku Siggi frændi, takk fyr-
ir að vera allt það sem þú varst
mér. Hvíldu í friði. Þín,
Katrín Heiða.
Það blása blíðir vindar
golan strýkst við kinn,
kerti þitt er slökknað
þig kveð í hinsta sinn,
hljóma strengir þýðir,
skyggja fer í sveit,
því sest er sól í sæinn
við þinn fagra reit.
(K.E.P.)
Kæri Siggi.
Ég kveð þig með söknuði en
jafnframt með gleði fyrir þína
hönd. Ég er viss um að þú
þeysir nú um grundir Sumar-
landsins á gæðingi ásamt
bræðrum þínum.
Hafðu þökk fyrir allt.
Herborg.
Sigurður var fjalltraustur,
heill og örlátur í vináttu og mik-
ið náttúrubarn. Hann var lengi
við bú í Felli með Einari, bróð-
ur sínum, og Stellu eiginkonu
hans og þar lágu leiðir okkar
fyrst saman. Ég um ferming-
araldur og stutt milli Heydala
og Fells. Og þangað kom ég oft,
naut gestrisni og vináttu með
heimilisfólki, og ekki síður
reyndust þau foreldrum mínum
traust og hjálpsöm.
Sigurður við eldhúsborðið,
brosmildur og hress, talaði við
alla, líka óreyndan unglinginn.
Eitt sumar fékk ég tækifæri til
þess að vinna með Sigurði við
að girða í Heydölum. Það var
einstakur lífsins skóli. Ég ung-
ur maðurinn þurfti að hafa mig
allan við til að halda í við Sig-
urð. Hvert handtak og verk
þekkti hann svo vel, numið frá
kynslóð til kynslóðar og miðlaði
Sigurður Hannes-
son Árnason