Morgunblaðið - 06.07.2017, Page 22

Ekki grunaði okkur lessyst-
urnar þegar við sátum glaðar
saman kvöldstund í maí að í dag
yrði ein okkar kvödd í hinsta sinn.
Við vissum að Lilja væri veik og
að það tæki á hana andlega og lík-
amlega, en síðasti spölurinn var
styttri en okkur óraði fyrir.
Við vorum bókelskar vinkonur
sem hittumst mánaðarlega til að
ræða heimsbókmenntirnar, nýj-
ustu höfundana og það sem var
efst á baugi. Það höfðum við gert
allar götur síðan leiðir lágu sam-
an þegar við vorum búsettar í
Brussel. Við héldum hópinn eftir
að heim var komið en tókum þá að
hittast líka til að borða saman,
ferðast og njóta lífsins. Lilja átti
frumkvæðið að ferðalögunum
sem hún skipulagði af umhyggju
og röggsemi. Við vissum hvar
yrði snætt, hvar tekinn síðdegis-
drykkur, hvenær notið menning-
ar eða verslað. Lilja vissi sem var
að ef ekki væri rammi um svona
ferðir færi tími til spillis. Hver
stund skyldi vera gæðastund.
Þetta átti líka við um ferðina sem
hún treysti sér svo ekki í með
okkur til Kaupmannahafnar.
Lilja skipulagði, við nutum.
Lilja var hávaxin, glæsileg og
fáguð heimskona. Að arka um
stórborg með henni svartklæddri,
með sindrandi hár og dökk sól-
gleraugu var upplifun. Maður gat
kynnst nýjum ilmheimi á einum
stað eða elt hana upp tvær tröpp-
ur á öðrum og staðið þá óvænt í
spennandi galleríi. Það var eins
og hún væri innfædd eða innvígð
hvert sem við fórum. Það var
skemmtilegt að þramma með
henni hálfa New York-borg til að
finna nákvæmlega það sem hana
vantaði. En ekki að villast, ónei,
Lilja vissi upp á hár hvar hlutina
var að finna. Til öryggis lét hún
okkur hinum í té viðeigandi stæl-
blöð til undirbúnings fyrir ferðir,
bara svo við gætum haft við henni
í „hippinu og kúlinu“.
Lilja var nefnilega alltaf töff en
líka dul, stundum um of, en hún
hafði einstaklega blíða nærveru
og það var ómetanlegt að njóta
þess að vera innvígður í hennar
heim. Það var gott að leita til
Lilju, hún gaf manni af tíma sín-
um, hlustaði af áhuga, ráðlagði af
yfirvegun og var vakandi yfir vel-
ferð vina sinna. Það var ekki held-
ur töluð vitleysan um bækur.
Lilju lá lágt rómur og hún hefði
því auðveldlega getað orðið undir
þegar við vinkonurnar vorum
komnar á flug, en þegar hún tal-
aði var eftir því hlustað, því hún
kom svo oft auga á nýja tengingu
eða hugsun sem bætti óvæntum
vinkli við eða setti allt í samhengi.
Þannig var Lilja: hún hugsaði um
samhengið, bæði smáatriðin og
heildarmyndina.
Einu sinni höfðum við hugsað
okkur að halda þorrablót á glæsi-
legu heimili Lilju en niðurstaðan
var sú að neysla á súrmeti væri
Okkar fyrstu samskipti voru
oft rifjuð upp með glotti. Óvitandi
þess að skömmu síðar yrðir þú
mín ofurkæra mágkona sagði ég
þér að ég væri dáin eins og Þrá-
inn.
Hvað mér hafi nákvæmlega
verið hugleikið á þeirri stundu
kann mögulega að leynast í þeirri
forspá að litlu síðar var ég dáin úr
ást á þér, Kjartani bróður þínum
og okkur sem heild. Með þessu
upphafsstefi var mágkonusam-
bandið innsiglað, án efa með ís-
köldu kampavíni, milli þess sem
frænkuljósin þín, Kára og Freyja,
dældust inn í heiminn þinn.
Þær urðu augasteinarnir þínir
frá fyrsta degi og Vala mín
græddi í einu vetfangi frænku
með gullhjarta og galopinn faðm.
Þær voru allar stelpurnar þínar,
engu minni en okkar Kjartans.
Þú klæddir þær, fæddir og
glæddir með gleði þinni og vænt-
umþykju sem var svo skemmti-
lega áþreifanleg. Þú elskaðir litlu
hlutina í lífi þeirra sem fáir aðrir
en hlutdrægu foreldrarnir sáu og
hélst þannig upp á krumpaðar og
lítt metnaðarfullar barnateikn-
ingar í bunkum sem hefðu fengið
aðra útreið heima hjá okkur í
Eskihlíðinni.
Með þér var því óneitanlega
skemmtilegt að deila mynda- og
skilaboðasendingum, jafnvel
heimshorna á milli, þar sem sögu-
sviðið spönnuðu iðulega auga-
steinarnir þínir. Hnyttinn textinn
þinn setti svip sinn á söguna sem
við skrifuðum saman undir mynd-
efnum af augnablikum sem
þurftu ekki að vera merkilegri en
stelpurnar okkar klæddar heima-
gerðum pappakössum á öskudag-
inn til að vekja auðsótta hrifningu
þína.
Nú er það mitt að halda áfram
að skrifa þessa sögu okkar stelpn-
anna þó að sorgin yfir þeim stutta
tíma sem þær fengu með þér sé
þyngri en tárum taki. Okkur
stelpurnar mun dreyma þig dag
og nótt og munum tala um þig í
svefni og vöku. Nú höldum við
teinréttar áfram veginn með þig
ávallt við hlið okkar þar sem með-
ferðis verður að auki góður
skammtur af „sófistíkeited“ blæ
að hætti Lilju frænku. Til að loka
hringnum okkar læt ég Klemen-
tínudansinn fylgja með frá okkur
stelpunum þar sem ég veit að
hann fengi þig til að brosa í kamp-
inn.
Lángt fyrir utan ystu skóga
árið sem að gullið fannst
:/:einn bjó smiður út í móa
og hans dóttir sem þú manst:/:
Litla smáin, lofi fáin,
lipurtáin gleðinnar,
:/:ertu dáin út í bláinn
eins og þráin sem ég bar:/:
(Halldór Laxness.)
Þín að eilífu,
Kristín Gunnarsdóttir.
✝ Lilja Sturlu-dóttir fæddist í
Reykjavík 20. júlí
1970. Hún lést á
Landspítalanum við
Hringbraut 22. júní
2017.
Foreldrar Lilju
eru Sturla Þórðar-
son lögfræðingur, f.
22. mars 1944 og
Ásta Garðarsdóttir
viðskiptafræðingur,
f. 21. nóvember 1946. Bræður
Lilju eru Kjartan, f. 27. desember
1975, sambýliskona hans er
Kristín Gunnarsdóttir, f. 22. apríl
1979, og Halldór, f. 11. ágúst
1982, kvæntur Hebu Eir Jónas-
dóttur Kjeld, f. 25. júlí 1989. Dæt-
ur Kjartans og Kristínar eru
Kára og Freyja og stjúpdóttir
Kjartans er Valgerður Gríma
Sigurjónsdóttir. Sonur Halldórs
og stjúpsonur Hebu er Gylfi Mar-
on.
Lilja ólst upp í Árbæjarhverf-
inu. Hún gekk í Árbæjarskóla og
varð stúdent frá
Menntaskólanum
við Sund árið 1990.
Hún lauk kandídats-
prófi í lögfræði frá
Háskóla Íslands ár-
ið 1996 og meistara-
námi í þjóðarétti frá
Háskólanum í Lundi
árið 1998. Þá stund-
aði hún skiptinám
við Háskólann í
Rotterdam. Eftir að
Lilja lauk framhaldsnámi var
hún sýslumannsfulltrúi hjá sýslu-
manninum í Keflavík og síðan
lögfræðingur ríkistollstjóra . Frá
árinu 2001 starfaði hún hjá fjár-
mála- og efnahagsráðuneytinu,
fyrst sem sérfræðingur á tekju-
og lagaskrifstofu og síðar sem
fulltrúi ráðuneytisins í sendi-
ráðinu í Brussel. Síðast starfaði
Lilja sem skrifstofustjóri á
lögfræðisviði ráðuneytisins.
Útför Lilju verður gerð frá
Háteigskirkju í dag, 6. júlí 2017,
kl. 16.
ekki það sem okkur geðjaðist
best. Í höndunum á Lilju varð þá
til árlegt „mömmumatarboð“. Við
hittumst til að útbúa mat sem við
mundum eftir úr barnæsku en
elduðum sjaldan. Gæðastundir í
nostalgíu yfir kálbögglum og Ro-
yalbúðingi.
Af Lilju lærðum við að gera
kröfur til andartaksins – að vafra
ekki bara um stefnulaust heldur
fara aðeins lengra til að upplifa
eitthvað ógleymanlegt.
Við þökkum okkar kæru vin-
konu samfylgdina. Ástvinum
hennar vottum við okkar dýpstu
samúð.
Anna Margrét, Ásta,
Helga og Ragnheiður.
Það er stórt skarð höggvið í líf
margra með fráfalli kærrar vin-
konu, Lilju Sturludóttur. Hún fór
með sinni eðlislægu hógværð að
hlutunum, var vinamörg og svo
vel gefin, glögg og ráðagóð að
eðlilegt var að leita með ýmis
álitamál til Lilju. Öll mál, lítil sem
stór, fengu viðeigandi athygli. Ég
hef verið að reyna að rifja upp
hvernig við kynntumst og niður-
staðan er að leiðir okkar lágu
bara endurtekið saman, mér til
mikillar gleði og gæfu. Fyrst var
það handboltinn, svo lagadeild
Háskóla Íslands, samvera í Kaup-
mannahöfn á stúdentsárum en
svo fórum við að vinna saman hjá
fjármálaráðuneytinu í góðum
hópi og þá varð ekki aftur snúið.
Þá vorum við nánast fjölskylda
þau ár sem við vorum samferða í
Brussel og slík bönd binda. Lilja
var alltaf til í að ljá eyra, var mik-
ill fagurkeri, gestgjafi og kokkur.
Þar birtist örlæti hennar vel, hún
var alltaf til í að gefa af sér og
með sér svo aðrir fengju notið.
Við vinir hennar eigum dýrmætar
minningar um margar slíkar
stundir. Hún kunni líka vel lagið á
ungum gestum og dró fram
sleikjó á ögurstundu ef tilfinning-
arnar voru við það að bera þá of-
urliði enda engin venjuleg föður-
systir. Lilja var þrautseig og
ætlaði ekki að láta veikindin
sigra. Hún náði tveimur góðum
ferðum rétt áður en hún kvaddi
sem er svo dýrmætt. Söknuður-
inn að fá ekki notið hennar lengur
er mikill.
Fjölskylda Lilju er afar sam-
heldin og var henni sérlega hjart-
fólgin. Missir hennar er sárari en
orð fá lýst. Ég votta þeim og vin-
um Lilju samúð mína.
Erna Hjaltested.
Kynni okkar Lilju hófust þeg-
ar hún kom til starfa í fjármála-
ráðuneytinu skömmu upp úr
aldamótunum. Hún dró mig með
sér í hlaupin, fyrst í hlaupahóp á
vegum Námsflokka Reykjavíkur,
svo í Laugaskokk. Fljótlega
ákváðum við þó að vera bara tvær
í okkar eigin hlaupahópi. Það var
upphafið að vináttu sem aldrei
bar skugga á. Á hlaupunum voru
málin krufin í trúnaði, það var
hlegið og stundum grátið. Eftir
að hún hætti að hlaupa hófst okk-
ar tveggja manna tal ævinlega
með orðunum „af því að nú erum
við að hlaupa“.
Og við hlupum oft saman ýmist
hálft maraþon eða heilt á götum
erlendra borga en oftast í okkar
eigin borg, hvort sem það var með
hlaupaskó á fótunum eða „af því
að nú erum við að hlaupa“. Ótal
ferðir fórum við líka um veröldina
víðu til að horfa á aðra hlaupa en
aðallega þó til að upplifa eitthvað
nýtt, kýla vömbina á góðum stað,
eins og hún sagði, eða bjarga
spjörum. Fyrstu hlaupaferðinni
var varið í Boston, allt skipulagt
fyrir fram, enginn tími mátti fara
til spillis, lífsins var notið. Ferða-
lög með henni voru bragðlauka-
og skynjunarveislur.
Um tíma dvaldi Lilja í Brussel
við störf. Þá kom gleðiskemað til
sögunnar yfir heimsóknir vina og
vandamanna, allt til þess að
skapa gleði í hversdaginn sem og
húmor. Gleði og húmor var svo
ríkur þáttur í lyndiseinkunn
Lilju, fyrir sjálfri sér ekki síst.
Skipulagshæfileikar hennar voru
sér á parti, einnig sú natni og
hlýja sem hún lagði í skipulagið.
Allt var úthugsað, gjafir handa
mömmu og pabba, Lilju ömmu,
bræðrum og mágkonum, sængur-
gjafir handa vinkonum, jólagjafir
handa bræðrabörnum. Öllu var
pakkað fallega inn, hvert smáat-
riði hugsað í þaula, tímanum vel
varið.
Ef fara átti í ferðalag var alltaf
byrjað á að hringja í Lilju. Hvaða
hótel er smart í þessari borg eða
hinni? Hvar er hægt að fá góðan
mat að borða? Hvar er besta
súkkulaðið? Hvaða búðir á maður
að leggja áherslu á að fara í,
hvaða bubblur á að drekka við
þetta tækifærið eða hitt? Alltaf
átti Lilja tillögur og hugmyndir
og hafði á takteinum ráð og
ábendingar.
Liljan ljúfa er horfin á braut.
Trúnaðarfundur á Kaffi Roasters
á miðvikudögum „af því að nú er-
um við að hlaupa“ er ekki lengur í
gleðiskemanu, hún tók það með
sér. Það er óendanlega sárt að
kveðja góða vinkonu, sárast fyrir
aldraða ömmu, foreldra, bræður
og fjölskyldu en einnig fyrir okk-
ur vinina sem hún sýndi ræktar-
semi og bar svo ríka umhyggju
fyrir.
Nú hefur verið slökkt á still-
ingarljósinu í holti. Bólstaður hef-
ur verið tekinn í annarri vídd. Ég
votta fjölskyldu og ástvinum Lilju
mína dýpstu samúð. Minning
hennar mun lifa í hjörtum okkar.
Helga Jónsdóttir.
Í hátt í 30 ár hefur hún Lilja
verið mín stoð og stytta í gegnum
lífið. Frá menntaskóla, saman í
námi erlendis, í gegnum þykkt og
þunnt – alltaf hefur hún verið til
staðar, alltaf til í að hlusta, veita
leiðsögn og hvetja mig. Endalaus-
ar minningar um ferðalög, bíó-
ferðir, bíltúra, kaffihús og matar-
boð svo ekki sé minnst á löng
símtölin svo foreldrum mínum og
síðar börnum þótti nóg um þar
sem lífsgátan, heimsmálin og líð-
andi stund voru krufin til mergj-
ar. Fúlt að Lilja fékk ekki að vaxa
áfram og dafna, þroskast, þróast
og njóta – en að njóta var það sem
hún var svo góð í. Alltaf að skipu-
leggja nýja upplifun, utanlands
sem innan; ferðalög, leikhús og
tónleikar. Þvílík forréttindi að
þekkja hana og njóta þess að læra
af henni. Ævintýri líkast var að
ferðast til útlanda með henni –
maður bara mætti – hún búin að
kynna sér hvar væri best að fá sér
að borða og hvar væri mest upp-
lifun að fá sér kaffibolla eða eitt
glas. Mér finnst ég hálf – að ég
verði aldrei aftur heil – og sárs-
aukinn, söknuðurinn og tóma-
rúmið er mikið.
Mikill er missir þeirra Ástu,
Stulla, Kjartans, Halldórs, ömmu
Lilju og allra hinna í fjölskyld-
unni. Það er svo óendanlega sárt
að hún hafi ekki fengið að fylgja
bræðrabörnunum til fullorðins-
ára. Þegar hún talaði um þau þá
ljómaði hún.
Nú er það hlutskipti okkar sem
eftir stöndum, eins erfitt og það
er, að halda áfram, lifa, njóta og
minnast.
Margrét Geirsdóttir.
LAMB-ið var nafnið sem Lilja
valdi okkur stelpunum við skipu-
lagningu einhvers viðburðar.
Lilja, Anna, Margrét og Bryn-
hildur. Við kynntumst í Mennta-
skólanum við Sund og eftir æv-
intýraleg menntaskólaár
styrktum við tengslin enn frekar.
Um tíma fórum við þó hver í sína
áttina, til útlanda í nám og störf
en þegar allar voru komnar aftur
heim gátum við notið fleiri sam-
verustunda við sameiginleg
áhugamál, góðar bækur, góðan
mat og vönduð vín. Lilja sá alltaf
til þess að hvergi væri slakað á
kröfum í matseld, hráefnisöflun
og nýjungagirni. Ekki að við hin-
ar þyrftum mikið aðhald í þeim
efnum, hver annarri metnaðar-
fyllri „gourmet“. Við áttum vel
skap saman þar og hörpuskel
með chorizo, hindber í char-
donnay-hlaupi, ítalskar kartöflu-
pitsur og ótal aðrir réttir kalla
fram ljúfar minningar um Lilju.
Við fórum í fyrstu afmælisferð-
ina okkar fjórar saman þegar við
urðum 35 ára. New York með öll-
um hennar lystisemdum var
dásamlegur staður til að njóta
saman. Við Margrét kunnum sér-
staklega vel að meta hve vel Lilja
og Anna skipulögðu þessa ferð og
seinna aðrar. Þær gáfu sér góðan
tíma til að finna mest spennandi
staðina til að skoða, panta með
góðum fyrirvara á eftirsóttum
veitingastöðum og sjá til þess að
skammur tíminn væri fullnýttur.
Þó var alltaf tími til að slaka á og
rölta í hægðum sínum.
Það var líka aldrei stress í
kringum Lilju. Nærvera hennar,
hlýja og gjafmildi gerðu hana að
einstakri vinkonu. Hún átti sína
sérvisku en hún fór vel með hana.
Við erum og vorum skemmtilega
ólíkar allar, hver með okkar tikt-
úrur.
Seinna heimsóttum við Lilju til
Brussel, fórum saman til Parísar,
Bruges, Antwerpen og svo fóru
þrjár okkar til New York á nýjan
leik. Planið var svo að fara í fimm-
tugsferð á fjarlægari slóðir. Ýms-
ir áfangastaðir í Asíu höfðu verið
nefndir í því sambandi og líða tók
að skipulagningu. Það verður því
ekki fullskipað í hópnum verði sú
ferð að veruleika. Lilju verður
sömuleiðis sárt saknað á árlegu
jólaboði okkar fyrrverandi
menntaskólafélaga.
Það var áfall að frétta af veik-
indum Lilju og hve hratt henni
hrakaði undir lokin. Það kom þó
ekki á óvart að Lilja skyldi kjósa
að halda veikindum sínum fyrir
sig á meðan þess var kostur og
velja þess í stað að halda áfram að
skapa góðar minningar á vina-
fundum okkar.
Söknuðurinn eftir Lilju er sár
og erfiður og við sendum fjöl-
skyldu hennar okkar innilegustu
samúðarkveðjur. Við munum
orna okkur við ljúfar og litríkar
minningar um Lilju, minnast
góðu stundanna og áfram verður
hellt í glas af góðu víni fyrir Lilju
á fundum okkar vinkvennanna.
Brynhildur og
Anna Sigríður.
Kæra vinkona, nú skilur leiðir
og viljum við með þessum orðum
tjá tilfinningar okkar, hversu kær
þú varst okkur og hversu sárt við
söknum þín.
Ég minnist þín í vorsins bláa veldi,
er vonin okkar stefndi að sama marki,
þær týndust ei í heimsins glaum og
harki,
og hugann glöddu á björtu sumar-
kveldi
Ég sakna, þín ég syrgi farinn vin,
í sálu þinni fann ég dýpsta hljóminn,
er hóf sig yfir heimsins dægur glys.
Á horfna tímans horfi ég endurskin,
ég heyri ennþá glaða, þýða róminn,
frá hreinni sál með hárra vona ris.
(Steinn Steinarr)
Elsku Ásta, Sturla, Kjartan,
Halldór og fjölskyldur, við send-
um ykkur okkar innilegustu sam-
úðarkveðjur.
Hulda, Elín Ósk og Katrín.
Það er óraunverulegt til þess
að hugsa að hún Lilja hafi verið
hrifin frá okkur í blóma lífsins.
Það var þá ekki mánuður síðan
hún var hjá okkur í París, mögu-
lega eitthvað farin að kröftum, en
með viljann að vopni og ákveðin í
að taka þátt í ævintýrinu með
okkur. Það var gott að njóta sam-
verunnar við hana þessa daga,
hárfínn húmorinn á sínum stað,
lundin ljúf og Lilja næm á um-
hverfi sitt sem endranær, blik í
auga, enn fær um að njóta augna-
bliksins.
Við kynntumst Lilju þegar við
vorum öll búsett í Brussel um
tíma. Hún skipaði sér í hóp okkar
sem kusum að búa fremur mið-
svæðis í borginni og var fljót að
melda sig í okkar raðir. Eða
kannski vorum það einmitt við
sem melduðum okkur hjá henni,
því á sinn hægláta hátt var hún
fljót að byggja upp sitt tengslanet
og hafði lag á að skipuleggja fé-
lagslíf sem spennandi var að taka
þátt í. Fundvís á nýja staði og
framandi rétti gat maður alltaf
treyst því að vera þar sem púlsinn
sló í fylgd með Lilju.
Í Brussel bjó Lilja sér fallegt
heimili við rue d’Ecosse og fyrr
en varði var langi svarti leðursóf-
inn mættur á staðinn, upphaf
margvíslegra heilabrota! Það fór
vel um hann þar sem hátt var til
lofts og vítt til veggja en erfiðara
reyndist að finna honum sama-
stað þegar heim var komið. Það
er hins vegar til marks um lynd-
iseinkunn Lilju að hún stóð við
sitt val og fann sér að lokum íbúð
sem hentaði mubblunni. Það
blandaðist enda engum hugur um
að rétt var valið þegar rétti bú-
staðurinn var fundinn og bar
smekkvísi eigandans fagurt vitni.
Heim komin héldum við áfram
að treysta böndin. Það var alltaf
gaman að koma til Lilju í Bólstað-
arhlíðina og alltaf von á góðu þeg-
ar Lukka bauð í Bólstað og sló
upp veislu. Lilja hafði þann hátt á
að fylgja til enda því sem hún tók
sér fyrir hendur. Ef hún hóaði
vinum saman í ítalska veislu var
það ítalskt út í gegn. Sama átti við
þegar stefnan var tekin á Horn-
strandir í árlegri fjallaferð. Þá
dugðu ekki minna en þrjár at-
rennur til að gera þessu ægifagra
svæði skil frá Hornbjargi, Hlöðu-
vík og Hesteyri. Allt minnisstæð-
ar ferðir hver á sinn hátt, farnar
þrjú sumur í röð ýmist þrjú sam-
an eða í félagi við aðra.
Það eru minningar af þessu
tagi sem leita á hugann þegar við
kveðjum hjartkæra vinkonu sem
kenndi okkur öðrum fremur að
leggja rækt við vináttuna og láta
okkur hag hvers annars varða.
Við hugsum líka til foreldra henn-
ar, bræðra og fjölskyldna þeirra
sem stóðu henni alltaf nærri og
við þekktum öll með nafni áður en
við kynntumst þeim sjálfum. Slík
var ræktarsemi Lilju við fjöl-
skyldu sína og mér finnst að
þannig hafi hún líka umgengist
okkur vini sína, með umhyggju og
hlýju sem umvafði okkur öll á
þann hátt sem aldrei gleymist.
Kristján Andri og Davíð.
Ekki höfðum við minnsta grun
um hversu veik Lilja var orðin
þegar sameiginleg vinkona lét
okkur vita viku fyrir andlát henn-
ar. En það var hennar stíll. Hún
var ekki mikið fyrir að flíka hlut-
unum. Ég kynntist Lilju á sam-
starfsárum okkar í Brussel sem
einstaklega góðum starfsfélaga
sem auðgaði vinnustaðinn með
glettni sinni, hógværð og hlý-
leika. Hún sinnti verkefnum sín-
um sem fulltrúi fjármálaráðu-
neytisins í sendiráðinu af alúð og
elju. Greind hennar og fáguð
framkoma gerði hana einnig að
sérlega góðum fulltrúa síns lands
í því flókna starfsumhverfi sem
við bjuggum við í EES-samstarf-
inu. En best náðum við saman í
hlaupunum. Hún vélaði mig til
þess að taka þátt með sér í 20 km
árlegu maíhlaupi í Brussel árið
2009. Mjög eftirminnilegt hlaup.
Og við urðum aldrei þreytt á að
bera saman bækur um meint af-
rek okkar á hlaupasviðinu í hvert
sinn sem við hittumst eftir það.
Það er sárt að kveðja Lilju sem er
fallin frá langt um aldur fram. En
eftir lifa góðar minningar og
þakklæti fyrir vináttu og sam-
verustundir í leik og starfi. Við
Dóra sendum fjölskyldu og að-
standendum innilegar samúðar-
kveðjur.
Stefán Haukur
Jóhannesson.
Lilja Sturludóttir
22 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 6. JÚLÍ 2017
 Fleiri minningargreinar
um Lilju Sturludóttur bíða
birtingar og munu birtast í
blaðinu næstu daga.