Morgunblaðið - 31.07.2017, Síða 21

neitt himnaríki eða blómabrekkur
hinum megin. Hann trúði á náttúr-
una, lífkeðjuna.
Álfheiður Eymarsdóttir.
„Þetta er leiðin okkar allra“
voru með síðustu orðum sem afi
sagði við mig áður en hann kvaddi.
Jákvæðari mann er erfitt að finna
og hann fann alltaf eitthvað gott
við hvern einasta dag sem hann
lifði. Þakklætið sem hann sýndi er
mér svo mikilvægt því það minnir
mig á að meta það sem ég á og að
læra að sýna þakklæti sjálf fyrir
hluti sem svo mörgum þykja sjálf-
sagðir. Ég er ævinlega þakklát fyr-
ir að fá að alast upp í næsta húsi við
ömmu og afa og allt sem þau
kenndu mér er ómetanlegt.
Eftir að amma kvaddi okkur þá
fékk afi sér skutlu og hefur hann
rúntað um fjörðinn og notið þess
að geta farið út. Hann hefur á síð-
ustu árum ekki bara misst eigin-
konu sína til margra ára heldur
kvaddi einnig heiminn dóttir hans
og góð frænka okkar. Ég get ekki
ímyndað mér hvernig er að upplifa
þetta en ég horfði á afa standa upp
úr rúminu og halda áfram að lifa
lífinu eins og hann gat. Í mínum
augum er þetta hetjudáð og afi er
og verður alltaf hetja í mínum aug-
um. Ég skírði strákinn minn í höf-
uðið á afa og heitir hann Gísli Ólaf-
ur og ég vona að gæfan og allt það
fallega sem fylgdi afa muni fylgja
nafninu.
Ég gæti gefið út heila bók með
minningum um samverustundir
okkar afa en ég vil nota þetta tæki-
færi til að segja fólki frá hversu
ótrúleg manneskja afi var og hann
ætti að vera fyrirmynd allra.
Elsku afi, nú ertu kominn til
ömmu okkar og við munum hittast
aftur þegar leiðin mín verður kom-
in á enda.
Vertu ekki grátinn við gröfina mína
góði, ég sef ekki þar.
Ég er í leikandi ljúfum vindum,
ég leiftra sem snjórinn á tindum.
Ég er haustsins regn sem fellur á fold
og fræið í hlýrri mold.
Í morgunsins kyrrð er vakna þú vilt,
ég er vængjatak fuglanna hljótt og stillt.
Ég er árblik dags um óttubil
og alstirndur himinn að nóttu til.
Gráttu ekki við gröfina hér –
gáðu – ég dó ei – ég lifi í þér.
(Þýð. Ásgerður Ingimarsdóttir.)
Hafdís Hauksdóttir.
Elsku afi, nú hefurðu kvatt
þennan heim og ert farinn á vit
nýrra ævintýra, eflaust gangandi
upp falleg fjöll, gegnum endalausa
fagurgræna dali og spilandi á
munnhörpuna þína. Mikið mun ég
sakna þess að fá ekki opna faðminn
þinn þegar ég kem næst í fjörðinn.
Ég var svo ótrúlega lánsöm að
fá að alast upp í næsta húsi við þig
og ömmu þar sem ég gat alltaf
komið við eftir skóla eða hvenær
sem mér datt í hug að kíkja á ykk-
ur, hvort sem það var í spjall, spil
eða stela mér matarbita. Það var
aldrei dauð stund í kringum þig,
afi, þú hafðir alltaf eitthvað fyrir
stafni, ef þú varst ekki inni í bílskúr
að dytta að einhverju eða í garð-
vinnu sastu oft í þvottahúsinu með
einhver verkefni. Alltaf gafstu þér
tíma til að sýna mér hvað þú varst
að bardúsa og hvað þú hafðir fyrir
stafni og leyfðir mér að taka þátt.
Í kringum jólahátíðirnar áttum
við alltaf góðan og skemmtilegan
tíma saman, þegar þú og amma
hjálpuðuð mér að útbúa jólagjafir
handa mömmu og pabba. Engar
hugmyndir voru ómögulegar og
þið lögðuð alltaf heilmikla vinnu í
gjafirnar með mér og útkoman var
alltaf skemmtileg. Jólin geyma
alltaf góðar minningar, til dæmis
þegar við bárum út kortin á að-
fangadag, skreyttum kirkjuna og
þegar þú spilaðir á orgelið á meðan
við systkinin dönsuðum í kringum
jólatréð.
Ein af dýrmætum minningum
mínum er þegar við systur ásamt
pabba ákváðum að ganga að silf-
urbergsnámunni. Þar sem fætur
þínir voru orðnir lúnir ákváðum við
að taka gönguna upp á myndband.
En þú komst nú samt með og
beiðst við fjallsræturnar ásamt
mömmu allan tímann og fylgdist
með okkur ganga að námunni og
vísaðir veginn í síma. Þegar heim
var komið horfðum við saman á
myndbandið og þú sagðir okkur
svo skemmtilega frá öllum stöðum
sem urðu á vegi okkar.
Þú ert og munt alltaf vera mín
helsta fyrirmynd. Fallegri persóna
er vandfundin. Minningar okkar
mun ég ávallt geyma í hjarta mínu.
Elsku afi minn, takk fyrir allar
stundirnar sem við áttum saman
og alla þína hlýju. Blóm þitt mun
ylja og færa okkur birtu þína allt í
kringum okkur.
Þín
Heiðdís.
Gísli vinur minn Arason er allur
– eigandi tæpa tvo mánuði eftir í
100 ára afmælið. Hann átti flottan
afmælisdag í vændum – Dag ís-
lenskrar náttúru – 16. september
2017 – náttúrubarnið sjálft – og
verður ánægjulegt að minnast
míns kæra vinar þá. Ég kynntist
Gísla fyrir sléttum 40 árum, ég þá
27 ára og Gísli sextugur. Mér
fannst hann nokkuð aldraður –
þótt sjálfur sé ég varla deginum
eldri en ég var þá að mér finnst í
dag – og þó – kannski aðeins eldri.
Gísli var ávallt ungur í anda og
óendanlega áhugasamur um undur
náttúrunnar. Átti glæsilegt steina-
safn og hafði byggt sér lítið sum-
arhús við mynni Kráksgils í landi
Hoffells í Nesjum í Hornafirði. Það
gil taldi hann með einhverjum
merkilegustu giljum. Ég varð
þeirrar gæfu aðnjótandi að fá að
nota þetta sumarhús þeirra Gísla
og Álfheiðar sumarlangt 1979, og
ekki mátti ræða um neins konar
borgun fyrir það, rétt fékk að
gluða á það fúavörn. Ég lauk minni
doktorsritgerð nokkrum árum síð-
ar og má segja að ég hafi heimsótt
Hornafjörð árvisst allar götur síð-
an – og þá ævinlega litið inn til
þeirra sæmdarhjóna með nokkra
nemendur, og þá til að kíkja aðeins
á steinasafnið góða og hitta þau
stundarkorn. Mér hefur alltaf
fundist eins og tíminn stæði aðeins
í stað – þau breyttust eiginlega
ekki neitt og voru alltaf til staðar –
jafn jákvæð og áhugasöm sem
endranær. Öðru hvoru öll þess ár
hef ég svo dvalið í bústaðnum
þeirra við Kráksgil við mismarga
menn, ýmist í gullleit eða í öðrum
rannsóknarleiðöngrum. Gísli ávallt
áhugasamur um okkar vafstur og í
eitt skiptið fylgdu hann og Þrúð-
mar í Miðfelli okkur inn á Hoffells-
dal til að við færum nú ekki villir
vegar við að leita uppi jaspis- og
silfurbergsnámurnar. Mörgum ár-
um fyrr hafði hann fylgt okkur
jarðfræðingum langleiðina inn á
Skyndidal að rannsaka olíulindir
Íslands. Fjörutíu árum þar áður
hafði Gísli orðið þeirrar ánægju að-
njótandi sem ungur maður, vinn-
andi við námugröft í Hoffellsdal
með Guðmundi J. Hoffell, frænda
sínum, að vera viðstaddur þegar
stærsti silfurbergskristall sem um
getur, heil 170 kg, fannst í nám-
unni í Hoffellsdal. Já – það er
margs að minnast þegar aldinn
heiðursmaður kveður þessa jarð-
vist. Ég vil þakka Gísla og Álfheiði
alla þeirra góðvild og umhyggju-
semi og votta aðstandendum öllum
virðingu mína og hlýhug í þeirra
garð. Frá Höfn er fögur fjallasýn
til jöklaveraldar og í mínum huga
mun andi þeirra svífa yfir söndun-
um nærri Kráksgili við Hoffells-
fjall.
Guðmundur Ómar
Friðleifsson.
Gísli var upphafsmaður
Byggðasafns Austur-Skaftafells-
sýslu, og fyrsti safnvörður þess frá
opnun árið 1980 og til 1992 en safn-
astarf var honum afar hugleikið og
hann var eins og sagt er í safn-
heiminum mikill safnamaður.
Hann hafði mikinn áhuga á öllu
sem viðkom söfnum hvort sem um
var að ræða gripi eða sögur og
sagnir af ýmsum atburðum. Gísli
barðist fyrir bættum aðbúnaði fyr-
ir safnið, hann fékk Gömlubúð
undir sýningahald og lagði mikla
áherslu á að fá góðar geymslur
undir safnkost Byggðasafnsins.
Gísli hefur löngum verið áber-
andi í samfélaginu en í raun kynnt-
umst við honum ekki fyrir alvöru
fyrr en í gegnum safnastarfið.
Fyrstu kynni Björns Arnarsonar
safnvarðar af Gísla voru þau að
Gísli hafði vitneskju um ísasleða
sem geymdur var í gamalli
skemmu að Horni. Hann bauð
Birni með sér að sækja sleðann og
bjarga honum frá glötun áður en
skemman, sem var að hruni komin,
gæfi sig alveg. Þegar þeir koma
þar að sækja sleðann var skemman
hins vegar hrunin en Gísli lét það
ekki stoppa sig og honum tókst að
draga sleðann út úr brakinu. Þetta
er lýsandi dæmi um óbilandi áhuga
Gísla á að varðveita muni og sögu
héraðsins.
Árið 2013 voru miklar breyting-
ar í safnamálum á Hornafirði,
Byggðasafnið missti sýningarrým-
ið sitt í Gömlubúð og fóru sögur á
kreik að ekki væri lengur til safn á
svæðinu, tók Gísli þessar fréttir
mjög nærri sér og fannst lítið hafa
verið gert úr starfi sínu. Eftir að
Ósk var svo ráðin sem safnvörður
Byggðasafns, bauð hún honum í
heimsókn til að sýna honum stöð-
una á safninu og góða geymsluhús-
næðið sem safnkosturinn væri
kominn í og var hann spenntur fyr-
ir heimsóknunum. Við fengum
Björn Arnarson fyrrverandi safn-
vörð Byggðasafnsins með okkur í
heimsóknirnar og fórum við tvær
ferðir, í mars þessa árs heimsótt-
um við neðri hæð geymslunnar og
30. júní síðastliðinn var farið á efri
hæð hússins. Gísli fór á kostum og
fræddi okkur um ýmsa gripi safns-
ins og að sjálfsögðu fylgdu góðar
sögustundir. Eftir heimsóknirnar
var Gísli ánægður að sjá að safn-
gripirnir okkar eru vel geymdir.
Fyrir þessar og fleiri samveru-
stundir verður seint full þakkað.
Kæri vinur, þú varst alltaf tilbú-
inn að aðstoða okkur og deila með
okkur þekkingu þinni af einskær-
um áhuga og hjálpsemi. Við gönt-
uðumst með það að finna fyrir þig
hillu í nýju geymslunni og hafa þig
alltaf hjá okkur þar, þá hlóstu dátt.
Hafðu þökk fyrir allt og allt kæri
vinur.
Safnamenn á Höfn;
Björn Arnarson, Guðný
Svavarsdóttir, Halldóra
Jónsdóttir og Ósk
Sigurjónsdóttir.
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 31. JÚLÍ 2017
Raðauglýsingar
Félagsstarf eldri borgara
Árskógar 4 Opin smíðastofa kl. 8.30-16. Handavinna m/leiðb. kl.
12.30-16. Félagsvist m/vinningum kl. 13. Félagsstarfið er með opið í
sumar frá kl. 8.30 - 15.45. Hádegismatur, fiskifingur, kl. 11.40-12.45.
Kaffiveitingar á vægu verði kl. 15-15.45. Heitt á könnunni, blöðin
liggja frammi. Allir velkomnir nær og fjær.
Garðabæ Opið í Jónshúsi og heitt á könnunni alla virka daga frá
9.30-16. Hægt er að panta hádegismat með dags fyrirvara í síma
617 1503. Meðlæti með síðdegiskaffinu er selt frá 14-15.45.
Gönguhópur fer frá Jónshúsi kl. 10. Bridge í Jónshúsi kl. 13.
Gerðuberg 3-5 Opin handavinnustofa kl. 10-14. Heitt á könnunni.
Allir velkomnir.
Gjábakki kl.9, handavinna.
Gullsmári Postulínshópur kl. 9, ganga kl. 10, handavinna kl. 13,
félagsvist kl. 20, hárgreiðslustofa og fótaaðgerðastofa á staðnum.
Allir velkomnir!
Hæðargarður 31 Sumaropnun. Félagsmiðstöðin er opin frá 10-14 í
júlímánuði. Nánar í síma 411 2790.
Smáauglýsingar
Sumarhús
Sumarhús – Gestahús –
Breytingar
Framleiðum stórglæsileg sumarhús
í ýmsum stærðum.
Tökum að okkur stækkun og
breytingar á eldri húsum.
Smíðum gestahús – margar
útfærslur.
Sjáum um almennt viðhald á
sumarhúsum og sólpöllum.
Setjum niður heita potta og
smíðum palla og skjólveggi.
Áratugareynsla –
endilega kynnið ykkur málið.
Trésmiðja Heimis, Þorlákshöfn,
sími 892-3742 og 483-3693,
www.tresmidjan.is
Rotþrær og heitir pottar
Rotþrær-heildarlausnir með
leiðbeiningum um frágang.
Ódýrir heitir pottar-leiðbeiningar
um frágang fylgja.
Borgarplast.is,
sími 5612211, Mosfellsbæ.
Ýmislegt
Bátar
 

 
  Flatahrauni 25 - Hafnarfirði
Sími 564 0400
www.bilaraf.is
Mikið úrval í bæði
12V og 24V.
Ökukennsla
Vönduð, vel búin kennslubifreið
Subaru XV 4WD .
Akstursmat og endurtökupróf.
Gylfi Guðjónsson,
sími 6960042,
Húsviðhald
Færir þér
fréttirnar
mbl.is
atvinna@mbl.is
Pantaðu pláss fyrir þína atvinnuauglýsingu á
✝ Svavar Björns-son fæddist 15.
mars 1931 í Sleð-
brjótsseli. Hann
lést á Vífilsstöðum
21. júlí 2017.
Foreldrar hans
voru Guðríður
Guðmundsdóttir
kennari og Björn
Guðmundsson
bóndi í Sleðbrjóts-
seli. Systur hans
eru Sólveig og Ása sem er látin.
Fósturbróðir hans var Guð-
mundur Björgvinsson sem er
látinn.
Eiginkona Svavars er Ásrún
Snædal. Börn
þeirra eru Sigrún
Gígja og Höskuldur
sem er látinn.
Sigrún Gígja er
gift Agli Gunn-
arssyni. Börn
þeirra eru Þóra
Björg í sambúð
með Páli Júníusi
Valssyni, Sjöfn í
sambúð með Daníel
Arnari Róbertssyni
og Svavar. Sonur Þóru Bjargar
og Páls er Þórarinn Gígjar.
Útför Svavars verður gerð
frá Fossvogskapellu í dag, 31.
júlí 2017, klukkan 13.
Látinn er í Reykjavík vinur
minn, frændi og fóstri, Svavar
Björnsson frá Sleðbrjótsseli í
Jökulsárhlíð.
Ætli ég hafi ekki verið um
það bil fjögurra ára þegar ég
fór að muna eftir mér svo
nokkuð öruggt sé og þar er
Svavar einna sterkastur í minn-
ingunni. Svavar hafði mjög
sterk áhrif á æsku mína og leit
ég mjög upp til hans. Mál þró-
uðust þannig að ég var sumar-
og vetrarlangt í Sleðbrjótsseli
frá fjögurra til fimm ára aldri
fram á fermingaraldur en það
var síðasta sumarið mitt þar.
Persónueinkenni Svavars voru
hæglæti, dugnaður til vinnu á
stóru fjárbúi, rík tónlistargáfa
og uppfræðari af Guðs náð sem
ég naut ríkulega. Í Sleðbrjóts-
seli var löngum búið stórbúi
framundir 1966 en um það leyti
hætti hann búskap ásamt konu
sinni, Ásrúnu Snædal, og fluttu
þau í Egilsstaði. Kennsla og
skólastjórn varð hans aðalstarf
auk þess sem hann stjórnaði
kórum á Héraði. Eftir stutt
stopp á Egilsstöðum fluttu þau
aftur í Jökulsárhlíðina þar sem
hann gerðist skólastjóri, fyrst á
Háafelli og síðar Brúarási. 1985
fluttu þau á Seltjarnarnesið þar
sem hann fékk fljótlega stöðu
við Mýrarhúsaskóla. Tónlistin
skipaði alla tíð stóran sess í lífi
Svavars og var hann afbragðs
orgel- og píanóleikari, auk þess
sem hann samdi lög. Ég man
vel þegar „Hver á sér fegra
föðurland“ og önnur ættjarð-
arlög hljómuðu í stofunni í
Sleðbrjótsseli. Þessi hljómlist
mótaði ungan dreng til lífstíðar.
Ég tengi þessi lög ævinlega við
Svavar. Oft var mannmargt í
Sleðbrjótsseli, mikill gesta-
gangur og eitt sumarið vorum
við fjögur innan við tíu ára í
sveit og þá var oft ekki mikill
tími á stóru búi til að leika sér.
Ég minnist þessa tíma með
mikilli eftirsjá þar sem Svavar
var miðpunkturinn í öllu sem
við tókum okkur fyrir hendur.
Svavar var uppátækjasamur,
tek sem dæmi að eitt sinn stífl-
uðum við læk og bjuggum okk-
ur til sundlaug þar sem sullað
var sumarlangt. Eitt var að
herða okkur krakkana með því
að fara í ískalda sturtu úti í
hesthúsi á hverjum morgni.
Svavar átti vörubíl sem hann
notaði við aðdrætti á búið,
vegagerð og fleira. Á þennan
bíl lærði ég að keyra en náði
varla niður á pedalana. Alltaf
minnist ég hans sem hins heið-
arlega mikla manns sem hann
sannarlega var. Á þessum árum
reykti Svavar pípu en bara eft-
ir mat og kaffi og var pípan æv-
inlega geymd í eldhúsinu. Já,
það var líf og fjör á þessum ár-
um í Sleðbrjótsseli. Þegar
haustaði fækkaði fólkinu og ég
hafði Svavar meira út af fyrir
mig. Eftir sláturtíð var fé tekið
á hús í október eða nóvember
og við Svavar mikið saman
tveir einir við gegningar. Það
voru góðar stundir. Svavar tók
lagið, sagði sögur, ekki allar
sannar, kenndi mér til dæmis
hugarreikning. Ég var orðinn
vel læs 5 ára gamall og var það
verk Svavars fyrst og fremst.
Þegar ég varð eldri, 12-13 ára,
gerði ég mér grein fyrir hvílíkt
valmenni Svavar var. Aldrei sá
ég hann skipta skapi svo neinu
næmi þrátt fyrir allt.
Ótal margt fleira væri hægt
að segja um þennan heiðurs-
mann. Ásrúnu eftirlifandi eig-
inkonu og afkomendum þeirra
votta ég samúð mína.
Rúnar Guðmundsson
og fjölskylda.
Svavar Björnsson