Morgunblaðið - 23.09.2017, Blaðsíða 12

12 DAGLEGT LÍF
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 23. SEPTEMBER 2017
Skógarbændur Rúna ásamt eiginmanni sínum og þremur börnum í Nýja-Sjálandi þar sem þau reka eigið fyrirtæki.
Vilhjálmur A. Kjartansson
vilhjalmur@mbl.is
L
jósmyndarinn Rúna Lind Krist-
jónsdóttir flutti ásamt eiginmanni
sínum, Arana Kuru, til Nýja-
Sjálands árið 2009. Dvölin átti ekki
að vera löng en nú átta árum síðar
eru þau enn á Nýja-Sjálandi og segist Rúna
ekki vera á leiðinni heim. Í það minnsta ekki á
næstu árum en hún og maður hennar eru
skógarbændur og ásamt því að sjá um heimilis-
og fyrirtækjabókhaldið er Rúna alltaf með
myndavélina til taks.
„Upphaflega ætluðum við bara að vera hér
á meðan maðurinn minn væri að klára sitt nám
en síðan ílengdumst við og erum hér enn,“ segir
Rúna og hlær enda hafa árin á Nýja-Sjálandi
verið góð þó hún segist ekki hafa getað flutt
hálfa leiðina yfir hnöttinn fyrir 20 árum.
„Við Arana kynntumst og byrjuðum saman
árið 1998 þegar hann flutti til Íslands. Á þeim
tíma hefði ég ekki getað flutt alla leið til Nýja-
Sjálands en í dag er þetta orðið svo lítið mál, þ.e.
að vera í samskiptum við vini og ættingja. Við
mamma og fleiri erum t.d. alltaf með opið spjall
á samfélagsmiðlum og svo má alltaf taka skype-
símtal til Íslands.“
Skógræktin og ljósmyndun
Rúna hefur ásamt vinkonu sinni, Holly,
stillt upp og tekið ljósmyndir í anda blóma-
málverka frá fyrri tíð en hún tekur jafnframt
fjölskyldumyndir ásamt því að reka skógrækt-
ar- og skógarhöggsfyrirtæki með eiginmanni
sínum. Það er því í nægu að snúast hjá Rúnu
sem segist í það minnsta ekki leiðast meðan
verkefnin eru næg.
„Auk þess að sinna rekstrinum með mann-
inum mínum er ég að taka ljósmyndir. Ég tek
töluvert af fjölskyldumyndum en mynda auk
þess listrænni myndir með vinkonu minni. Síð-
an er það bara reksturinn. Ætli ég kallist ekki
bara skógarbóndi á íslensku eða skógræktar-
bóndi. Í stuttu máli þá vinnum við timbur úr
svokölluðum nytjaskógi fyrir timburiðnaðinn.“
Eiginmaður Rúnu er verkfræðingur og
þau keyptu tækjabúnað og hófu reksturinn
fljótlega eftir að þau fluttu út til Nýja-Sjálands
en töluverð iðnaðarstarfsemi er á svæðinu sem
þau búa á en þó aldrei langt í náttúruna og
ströndina.
„Við búum í litlum bæ á norðureyjunni sem
heitir Gisborne en hér minnir margt á Ísland.“
Menningin ekki svo ólík
Þrátt fyrir að vera komin hálfa leiðina í
kringum hnöttinn segir Rúna margt í menningu
Nýsjálendinga vera svipað og á Íslandi.
„Samfélagið hér er að mörgu leyti líkt, t.d.
er sterk samkennd með fólki þegar eitthvað
bjátar á eða mikið er um að vera. Kannski svo-
lítið smábæjarsamfélag enda fólkið vinalegt og
viðkunnanlegt.“
Menningarsjokkið var því ekki mikið við
flutninginn út, það voru helst árstíðirnar sem
Rúnu þótti í byrjun ekki eins og þær áttu að
vera.
„Hér er allt öfugt,“ segir hún og hlær. „Jól-
in eru um hásumar og veturinn harðastur um
miðjan júlí. En eins og með allt annað venst
þetta þó mér finnst enn hálfsérkennilegt að
halda upp á jólin á miðju sumri.“
Hún bendir jafnframt á að á Nýja-Sjálandi
er eftirsóknarvert að vera í norðurhlíð og talað
sé um heitan norðanvindinn en kaldan sunnan-
vindinn.
„Það er voðalega notalegt hérna þó það
geti orðið nokkuð kalt á veturna. Það snjóar lítið
sem ekkert en það er rakt og kuldinn sker alveg
inn að beini. Margir spyrja mig hvort ég sé ekki
vön þessu frá Íslandi en þetta er einhvern veg-
inn öðruvísi. Það hjálpar heldur ekki til að húsin
hér eru ekki eins vel byggð og heima eða þau
eru ekki jafn vel einangruð.“
Lambið eins og heima
Stutt er í einstaka náttúru en Nýja-Sjáland
líkt og Ísland skartar mikilli náttúrufegurð og
segir Rúna stutt að fara í kyrrðina og fegurðina
sem náttúra landsins hefur upp á að bjóða.
„Mér finnst þetta ekki ósvipað og heima á
Íslandi. Það þarf ekki að fara langt til að komast
í einstaka og fallega náttúru. Síðan er stutt nið-
ur á strönd og við stundum það töluvert að
veiða, snorkla og fara í útilegur við ströndina.
Einnig er rík matarmenning hér með hvers
konar sjávarrétti,“ segir Rúna og bendir á að
alls staðar sé að finna kindur á Nýja-Sjálandi,
líkt og á Íslandi. En er lambakjötið jafn gott og
á Íslandi?
„Já, ég finn í það minnsta engan mun á ís-
lenska lambinu og því nýsjálenska. Kannski er
það vegna þess að ég elda það nákvæmlega eins
og ég elda lambið heima á Íslandi.“
Þá segir hún Nýsjálendinga ekki nota sós-
ur í sama mæli og Íslendingar og minna sé um
hvers konar sælgæti og sæta drykki.
„Óhollustan er hér líkt og víðar en börn
drekka meira af vatni en borða á móti miklu
meira af alls konar snakki. Svipar margt til þess
sem maður kynnist í Bretlandi.“
Lífið á Nýja-Sjálandi er gott að sögn Rúnu
og ekki nema 22 tíma flug til Íslands. Hún mæl-
ir því tvímælalaust með Nýja-Sjálandi fyrir
ævintýragjarna Íslendinga.
Lífið er gott
á Nýja-Sjálandi
Rúna Lind Kristjónsdóttir rekur skógarhöggsfyrirtæki á Nýja-Sjálandi og tekur
listrænar ljósmyndir með vinkonu sinni. Hún segir lífið á Nýja-Sjálandi ekki svo
ósvipað því sem hún átti á Íslandi, mikil samkennd og lambakjötið jafn gott.
List Rúna tekur myndir af blómaskreytingum.
Ferðalög Það er ekki langt í fallega náttúru og það nýtir fjölskyldan sér.
Í Póllandi er rík hefð fyrir veggspjaldagerð þar sem
frumleg notkun á myndmáli er einkennandi og húmor
eða hið gróteska getur oft verið undirliggjandi. Í dag,
laugardag, verður opnuð í Gerðubergi í Breiðholti sýning
á pólskum veggspjöldum. Þrír pólskir samtímalistamenn
sýna þar: Leszek Zebrowski, Sebastian Kubica og Mon-
iku Starowicz. Zebrowski vinnur með „fátæka vegg-
spjaldið“ þar sem það hefur verið „hreinsað“ af öllum
óþarfa. Aðferð hans felst í að teikna beint á offset-
plötu sem síðan er fjarlægð þannig að eftir stendur
svart-hvítt prent. Myndefni veggspjalda Kubica eru smá-
sögur. Í þeim skapar hann veröld sem er full af dulúð
og göldrum sem áhorfendum gefst kostur á að stíga inn
í.
Hið kvenlega hrifnæmi er rauði þráðurinn í verkum
Starowicz. „Veggspjöld eiga að vera falleg en um leið
Sýning á pólskum veggspjöldum
Undirliggjandi er bæði
húmor og gróteska
Frumlegt Eitt af verkum Sebastian Kubica.
senda skýr skilaboð. Ég fylgi minni innri rödd og í
hverju veggspjaldi sem ég geri er hluti af mér sjálfri. Ég
leik mér með liti, áferð og form í veggspjaldinu sem
hreyfir vonandi við áhorfandanum og hvetur hann til að-
gerða.“ Opnunin er kl. 14 í dag, laugardag, og er að-
gangur ókeypis og allir velkomnir.
Álfahátíð í Hellisgerði í Hafnarfirði
fer fram í dag, laugardag, og hefst
klukkan 14 en um er að ræða barna-
og fjölskylduhátíð til styrktar sam-
tökunum Hugarafli.
Samfelld og skemmtileg dagskrá
verður alveg til fimm en meðal þess
sem boðið er upp á er tásunudd fyrir
börnin, andlitsmálning, álfaleit, álfa-
sögustund ásamt því að hljómsveitin
Ylja tekur nokkur lög.
Þá verður álfaganga um Hellisgerði
með Sigurbjörgu Karlsdóttur eða
Sibbu sagnakonu eins og hún er bet-
ur þekkt og Björgvin Franz kemur og
tekur nokkur lög með Benedikt bú-
álfi. Veitingasala verður á staðnum
og rennur allur peningurinn til Hug-
arafls og ekki er heldur ólíklegt að
Siggi sæti og Solla stirða fræði börn-
in um hollt og gott mataræði og
hreyfingu en þau verða að sjálfsögðu
á staðnum. Allir hjartanlega vel-
komnir að njóta og skemmta sér.
Álfahátíð til styrktar Hugarafli í Hellisgerði í dag
Tásunudd, álfaleit og Ylja mætir
Morgunblaðið/Sverrir