Morgunblaðið - 23.09.2017, Side 29

MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 23. SEPTEMBER 2017
✝ Leifur Ársæls-son útgerðar-
maður fæddist 10.
júlí 1931. Hann lést
á Heilbrigðis-
stofnun Vestmanna-
eyja 16. september
2017.
Foreldrar hans
voru Ársæll Sveins-
son frá Uppsölum,
Vestmannaeyjum, f.
31. desember 1893,
d. 14. apríl 1969, og Laufey Sig-
urðardóttir frá Móum, Njarðvík,
f. 2. september 1895, d. 16. ágúst
1962. Systkini Leifs voru Lárus,
f. 1914, d. 1990, Sveinn, f. 1915,
d. 1968, Guðrún, f. 1920, d. 1927,
Petrónella, f. 1921, d. 2006, Ásta
Skuld, f. 1925, d. 1928, Guðrún
Ásta, f. 1929, d. 1977, Guðný
Lilja, f. 1933, og Ársæll, f. 1936.
Hinn 24. júní 1953 kvæntist
Leifur Guðnýju Bjarnadóttur, f.
25. apríl 1931, d. 27. ágúst 2017.
Foreldrar hennar voru Bjarni
Eyjólfsson, f. 2. nóvember 1904,
d. 30. janúar 1985, og Guðrún
Guðjónsdóttir, f. 10. ágúst 1898,
d. 16. ágúst 1983.
Börn þeirra eru: 1) Guðrún
Birna Leifsdóttir, f. 1951, maki
Bjarni Guðjón Samúelsson, f.
1950. Börn þeirra eru a) Guðný
Bjarnadóttir, f. 1971, maki Kári
Höskuldsson, f. 1973. Börn
þeirra eru Höskuldur Rafn, and-
vana fæddur 2002, Leifur Rafn,
eyjum og bjó þar alla tíð, ef und-
an er skilið rúmt ár sem hann bjó
í Reykjavík vegna Vest-
mannaeyjagossins. Hann gekk í
Barnaskóla Vestmannaeyja og
Kvöldskóla iðnaðarmanna Vest-
mannaeyjum, fór svo í Verzl-
unarskóla Íslands og útskrifaðist
þaðan 1952. Leifur byrjaði ung-
ur að vinna við útgerð föður síns.
Árið 1975 byrjaði hann með sína
eigin útgerð, Ísleif ehf., og gerði
út Ísleif VE 63 ásamt Gunnari
Jónssyni skipstjóra og Kára
Birgi Sigurðssyni vélstjóra. Árið
1986 keyptu Leifur og Gunnar
hlut Kára Birgis og ráku þeir Ís-
leif ehf. þar til Vinnslustöðin í
Vestmannaeyjum keypti hana
síðla árs 2003.
Leifur var virkur í hinum
ýmsu félögum, Íþróttafélaginu
Þór, skátafélaginu Faxa, Golf-
klúbbi Vestmannaeyja, Sjálf-
stæðisfélagi Vestmannaeyja,
Akoges, Félagi eldri borgara,
Vestmannaeyjum,
Útvegsbændafélagi Vest-
mannaeyja og LÍÚ. Hann sat í
stjórn þessara félaga ásamt því
að sitja í stjórn hinna ýmsu fyr-
irtækja eins og Vinnslustöðv-
arinnar og SR-mjöls.
Árið 1955 byggðu hjónin sér
einbýlishús í Túngötu 18,Vest-
mannaeyjum, en árið 1995 fluttu
þau á Helgafellsbraut 23c, síð-
ustu árin dvaldi hann á sjúkra-
húsi Vestmannaeyja.
Útför Leifs fer fram frá
Landakirkju Vestmannaeyjum í
dag, 23. september 2017, og
hefst athöfnin kl. 14.
f. 2003, Magnús
Rafn, f. 2006, og
Guðrún Birna, f.
2009. b) Samúel
Sveinn Bjarnason,
f. 1975, maki Elín
Jóhannsdóttir, f.
1979. Börn þeirra
eru Bjarni Guðjón,
f. 2002, Svanhvít
Birna, f. 2006, og
Kristófer, f. 2008. c)
Margrét
Bjarnadóttir, f. 1981 sambýlis-
maður Einar Bjarni Halldórsson,
f. 1979. Barn þeirra er Esther
Birna, f. 2016. 2) Leifur Ársæll
Leifsson, f. 1955, d. 2013, maki
Jóna Björgvinsdóttir, f. 1957.
Börn þeirra eru a) Birgir Þór
Leifsson, f. 1976, maki Fríða
Björk Sandholt, f. 1978. Börn
þeirra eru Bjarki Þór, f. 2006,
Steinar Örn, f. 2008, og Brynja
Maren, f. 2011. b) Ívar Örn Leifs-
son, f. 1983, sambýliskona Linda
Rakel Jónsdóttir, f. 1988. Barn
þeirra er Ólöf Braga, f. 2015. c)
Rakel Ýr Leifsdóttir, f. 1994. 3)
Elín Laufey Leifsdóttir, f. 1958,
maki Jóhannes Óskar Grettis-
son, f. 1958. Börn þeirra eru a)
Grettir Jóhannesson, f. 1982. b)
Leifur Jóhannesson, f. 1985,
sambýliskona Gígja Óskarsdótt-
ir, f. 1991. Barn þeirra er Eva
Laufey, f. 2014. c) Guðrún Ósk
Jóhannesdóttir, f. 1992.
Leifur ólst upp í Vestmanna-
Kallið er komið, komin er
stundin segir í sálminum fallega.
Kallið kom á svolítið sérstökum
tíma hjá þér, elsku pabbi minn og
tengdapabbi. Tíminn sem þú
fórst frá okkur var að kvöldi jarð-
arfarardags elsku Guðnýjar
þinnar. En við vitum að þarna var
ástin ykkar á milli á ferð. Þú
varst með brostið hjarta og hún
vildi fá þig til sín. Nú eruð þið
saman á betri stað. Aldrei hefði
okkur órað fyrir því að við mynd-
um skrifa minningargrein um
ykkur með viku millibili.
Síðustu þrjú árin reyndust þér
mjög erfið, þú á sjúkrahúsinu og
Guðný þín á dvalarheimili aldr-
aðra, Hraunbúðum, horfin í alz-
heimer-sjúkdómnum. En alltaf
þegar við vorum hjá þér í heim-
sókn og sögðum þér að við vær-
um að fara til hennar baðstu okk-
ur og sagðir þessu fallegu orð:
„Kyssið hana Guðnýju mína frá
mér.“ Nú vitum við að þið eruð
saman á ný og nú kyssir þú hana
frá okkur.
Þegar einhver fellur frá
fyllist hjartað tómi
en margur síðan mikið á
í minninganna hljómi.
Á meðan hjörtun mild og góð
minning örmum vefur
þá fær að hljóma lífsins ljóð
og lag sem tilgang hefur.
Ef minning geymir ást og yl
hún yfir sorgum gnæfir
því alltaf verða tónar til
sem tíminn ekki svæfir.
(Kristján Hreinsson)
Að lokum langar okkur að
þakka starfsfólki Sjúkrahúss
Vestmannaeyja fyrir góða
umönnun síðustu ár.
Elsku pabbi minn og tengda-
pabbi, við eigum svo margar fal-
legar minningar um ykkur tvö,
sem við geymum í hjörtum okkar.
Hafðu þökk fyrir allt og allt.
Þín
Elín Laufey og Jóhannes.
Afi minn.
Þú og amma eigið, í mínum
augum, fallegustu ástarsögu sem
ég hef sjálf fengið að vera þess
aðnjótandi að sjá með mínum eig-
in augum. Og ljúfsári endirinn
þinn í faðmi fólks sem elska þig á
jarðarfarardegi ömmu kóróna
þessa fallegu ástarsögu ykkar,
sem spannaði meira en 60 ár.
Takk fyrir að sýna mér hve ástin
getur verið fögur og sterk.
Undanfarið hef ég fengið að
heyra að ég gæti hafa komist upp
með svo margt með þér sem eng-
inn annar gerði. Í hárgreiðsluleik
leyfðir þú mér að dundast í
hárinu þínu þar sem ég, oftar en
ekki, breytti skiptingunni og setti
hárlengingar ásamt öðrum mik-
ilvægum fylgihlutum. Það eru til
svo margar myndir af okkur sam-
an í þessum dulargervum og enn
fleiri án þeirra. En það er eitt
sem þessar myndir eiga sameig-
inlegar, okkur tvö skælbrosandi.
Það sem mér þykir vænt um
þessar myndir og allar þær
stundir sem við áttum saman,
bara ég og þú. Á hverjum einasta
degi í sex vikur komst þú í heim-
sókn til að spila við mig þegar ég
var nýkomin úr aðgerð og rúm-
föst í gipsi. Ég á ennþá gjöfina
sem þú gafst mér sem þú fórst
einn og keyptir því þér langaði
það. Ég elska hana alveg jafn
mikið í dag og ég gerði þegar ég
var sjö ára og gleymum ekki
Flekk, mínum allra heilagasta
bangsa sem fór allt með mér,
meira að segja inn á skurðstofu.
Þú gafst mér hann og sagan af
því af hverju þú keyptir hann er
mér svo dýrmæt, þú þekktir mig
svo vel og vissir alveg hvað ég
vildi. Hann veitir mér ennþá
huggun meira en 20 árum seinna.
Þó að ég hafi ekki verið í gipsi
þá elskuðum við að spila við hvort
annað og það þurfti ekki mikið til
að sannfæra okkur til að spila,
bara eitt orð „Þorirðu?“ og svo
spiluðum við marga klukkutím-
ana frá okkur saman og þegar ég
hugsa til baka vann ég heldur oft
en þér var alveg sama, ég var
glöð, þá varst þú glaður. Oftar en
ekki töluðum við saman á ensku,
þú varst sá fyrsti til að uppgötva
enskukunnáttuna mína, hún hef-
ur heldur betur komið sér vel upp
á síðkastið í vinnunni minni. Sam-
ræðurnar okkar byrjuðu oftast á
því þar sem þú horfðir til mín
glottandi og spurðir hvort ég tal-
aði ensku.
Aðfangadagur var líka svolítið
okkar, eða það var allavega upp-
lifunin mín. Ég valdi hvaða pakka
skyldi lesa á og rétti þér. Ef það
var ekki nógu mikið hljóð í kring
fyrir þig færðist smá púki yfir þig
og þá kallaðir þú hátt og skýrt:
„Halló, halló!“ Þá fékkstu þína
þögn, gast lesið hver ætti pakk-
ann og ég afhenti hann svo til eig-
andans. Þú varst nú samt ekki sá
eini sem púkinn færðist í um jól-
in, eitt sinn ákváðum við systk-
inin að hrekkja þig og spegluðum
við einn merkimiðann, pakkinn
var því ekki frá Gretti, Leifi og
Guðrúnu Ósk heldur Ritterg, Ru-
fiel go Núrðug Skó. En þú reynd-
ir nú samt að lesa úr þessu og
hafðir svo gaman af fyrir því þeg-
ar í ljós kom hvers vegna þessi
merkimiði var svona óskiljanleg-
ur.
Ég á svo ótal margar minning-
ar með þér elsku afi og er þetta
bara brot af því besta.
Takk afi minn fyrir allt, þú ert
besti maður sem ég þekki og mér
finnst ég heppnust í heimi fyrir
að vera barnabarn þitt.
Ég elska þig, afi.
Þín
Guðrún Ósk.
Elsku afi, ég verð að viður-
kenna að ég hef átt erfitt með að
undirbúa mig fyrir þennan dag.
Ég finn fyrir tómarúmi í hjarta
mínu en um leið er ég ánægður að
þú sért kominn á betri stað með
ömmu. Ég og þú áttum sérstakt
samband, samband sem ég held
að ekki margir eigi við afa sinn.
Hvernig kveður maður afa sem
er ekki einungis afi minn heldur
einnig besti vinur minn og fyr-
irmynd? Maður sem var alltaf til
staðar og sem ég gat alltaf leitað
til alveg sama hvað bjátaði á. Ég
kveð þig stoltur og þakklátur.
Takk fyrir alla bryggjurúnt-
ana sem við fórum saman. Við
eigum óteljandi bryggjurúnta og
bílferðir um eyjuna saman.
Takk fyrir að hafa hringt í mig
upp á hvern einasta dag þegar ég
flutti til Reykjavíkur. Símtöl sem
byrjuðu alltaf eins. „Hvað segir
greifinn? Ég segi bara fínt, hvað
segir furstinn?“ Ég mun sakna
þess að heyra þig kalla mig greif-
ann.
Takk fyrir að vera fyrirmynd-
in í mínu lífi, ég væri ekki á þeim
stað sem ég er á í dag ef þú hefðir
ekki hvatt mig áfram. Þegar ég
var spurður sem krakki hvað ég
vildi vera þegar ég yrði stór var
svarið einfalt. Ég vil vera eins og
afi.
Takk fyrir að lesa yfir mér lífs-
reglurnar sem þú fékkst að gjöf
frá mömmu þinni. Reglur sem við
þuldum saman þegar ég var að
slæpast með þér á skrifstofunni,
sem var nú ansi oft. Þetta eru lífs-
reglur sem ég lifi eftir og mun
miðla áfram.
Takk fyrir að vera vinur minn.
Vinur sem ég gat treyst fyrir öllu
sem var að hrjá mig. Takk fyrir
að treysta mér fyrir þínum mál-
um sem ég held hjá mér í hjarta
mínu.
Takk fyrir að vera afi minn.
Ég sakna þín.
Þinn
Grettir.
Elsku afi.
Við hefðum aldrei trúað því að
við sætum hér og skrifuðum
minningargrein um þig viku eftir
að við skrifuðum um ömmu. Saga
ykkar ömmu er svo falleg, þið
endið lífsins göngu saman, þú
hefur ekki getað hugsað þér lífið
án hennar.
Við systkinin eigum margar
góðar minningar um þig, þeir
voru ekki ófáir bryggjurúntarnir
sem við fórum með þér á „pikk-
anum“, til að kanna hvaða bátar
væru í höfn og hvaða bátar voru
að koma hlaðnir inn. Golfið átti
hug þinn allan þar til fyrir nokkr-
um árum, og kenndir þú okkur
öllum fyrstu taktana á golfvell-
inum þar sem þú vonaðist nú til
að við yrðum einhverjir snillingar
í þeirri íþrótt. Því miður tókum
við systkinin það ekki að okkur
en þó æfðum við öll golf á ein-
hverjum tímapunkti.
Þú hafðir alltaf gaman af því
að segja sögur frá því að þú varst
ungur, þú varst mjög stoltur af
fjölskyldunni þinni og uppruna,
eftir því sem við urðum eldri
kunnum við að meta betur þessar
sögur. Þú varst stoltur af börn-
unum þínum, barnabörnum og
langafabörnin glöddu þig svo
mikið.
Þú vildir alltaf öllum svo vel og
reyndir eftir fremsta megni að
rétta fram hjálparhönd ef að þú
mögulega gast.
Svo leggur þú á höfin blá og breið
á burt frá mér og óskalöndum þínum,
og stjarna hver, sem lýsir þína leið,
er lítill gneisti er hrökk af strengjum
mínum.
Þú skilur eftir minningar hjá mér
um marga gleðistund frá liðnum árum,
og alltaf mun ég fagna og þjást með
þér,
og þú skalt vera mín – í söng og tárum.
(Davíð Stefánsson)
Elsku afi, nú kveðjum við þig
með söknuð í hjarta, nú gangið
þið amma saman hinsta spölinn.
Guðný, Samúel Sveinn,
Margrét og fjölskyldur.
Laugardagurinn 16. septem-
ber árið 2017 er dagur sem mun
seint gleymast. Ég fylgdi yndis-
legu ömmu Guðnýju, eiginkonu
þinni, til grafar en síðar um dag-
inn kvaddir þú, elsku afi, þennan
heim og má því segja að ást ykkar
hafi verið svo sterk að þú gast
ekki hugsað þér lífið án elsku
ömmu. Ég varð þeirra forrétt-
inda aðnjótandi að eiga yndislega
ömmu og afa.
Allt frá því ég man eftir mér
hef ég litið upp til þín, elsku afi,
ómetanlegar stundir á golfvellin-
um, bryggjurúntarnir og sögu-
stundirnar eru í fersku minni
núna þegar maður lítur til baka.
Um helgar eyddum við oft
miklum tíma saman að horfa á
enska boltann og golf. Amma
töfraði svo fram sunnudagskaffið
þar sem við nutum samveru fjöl-
skyldunnar þar sem þú sagðir
oftar en ekki sögu eða tvær.
Frá árinu 2014 varstu á
sjúkrahúsinu í Vestmannaeyjum.
Við, litla fjölskyldan á Nýjabæj-
arbrautinni, komum reglulega í
heimsókn og það gladdi okkur
Gígju að sjá að Eva Laufey okkar
gladdi þig mikið og þú brostir
hringinn þegar við komum í
heimsókn. Það fyrsta sem þú
spurðir mig var hvort það væri
eitthvað að frétta af sjónum og að
sjálfsögðu var spurt um Ísleif og
hvort þeir væru að fiska. Það var
mikil heiður að fá að fara á sjó á
Ísleifi, á bát sem var þér svo kær,
ég gleymi ekki stundinni þegar
ég sagði þér að ég færi á Ísleif.
Gleðin sem skein úr augum þín-
um var svo tær.
Elsku afi, þú ert mín fyrir-
mynd og hefur kennt mér svo
margt í gegnum árin. „Komdu
fram við náungann eins og þú vilt
að komið sé fram við þig“ er lífs-
mottó sem þú tamdir þér og sagð-
ir okkur systkinunum að hafa að
leiðarljósi í lífinu. Heiðarleikinn
var líka mikilvægur í þínum aug-
um og þú kenndir okkur að vera
heiðarleg í öllu sem við tækjum
okkur fyrir hendur.
Elsku afi og nafni, það er heið-
ur að fá að bera nafn þitt og ég
ber það stoltur til æviloka.
Leifur Jóhannesson.
Elsku langafi.
Ég mun sakna þín mikið, að
koma í heimsókn til þín á spít-
alann var svo gaman. Þú brostir
hringinn þegar ég birtist í dyra-
gættinni. Ég fékk svo að komast í
nammiskálina þína og valdi
handa okkur mola, ég var nú oft-
ast búin með minn mola á undan
en fann líka alltaf til mola handa
þér, þú hafðir nú stundum ekki
undan. Mamma og pabbi sögðu
mér að Laufeyjarnafnið sem ég
ber hefði þig dreymt þegar ég var
nýfædd, Laufey var nafn mömmu
þinnar og vitjaði hún þín í
draumi.
Elsku langi, ég elska þig.
Þín
Eva Laufey.
Nú hefur Leifur Ársælsson
kvatt þetta jarðneska líf. Það var
alltaf gaman að heimsækja ykkur
Guðnýju á fallega heimilið ykkar
á Túngötunni. Þið áttuð alltaf nóg
af kærleika og væntumþykju. Nú
hafið þið sameinast á ný, þið
genguð saman lífsins veg sem
góðir og kærir vinir. Nú farið þið
saman hina síðustu ferð þar sem
Guð mun leiða ykkur í ljósið.
Takk fyrir samfylgdina í lífinu.
Blessuð sé minning þín.
Kristín Engilbertsdóttir.
Það er skammt stórra högga á
milli þessa dagana. Síðastliðinn
laugardag var Guðný frænka
lögð til hinstu hvílu en að kvöldi
þess dags fékk eiginmaður Guð-
nýjar hann Leifur Ársælsson
hvíldina, kannski ekki óvænt en
samt dálítið snöggt, saman höfðu
þau gengið veginn í nær sjötíu ár
og það var eins og lífsneistinn
slokknaði með burtför Guðnýjar.
Leifur átti farsælt og gott líf
með henni Guðnýju sinni en hann
var líka einstaklega farsæll út-
gerðarmaður. Leifur ólst upp á
stóru heimili athafnahjónanna og
foreldra sinna á Fögrubrekku,
þeirra Ársæls Sveinssonar og
Laufeyjar Sigurðardóttur. Hann
fór snemma að taka til hendinni
eins og siður var í þá daga, en
hann fór líka til náms í Verslun-
arskólanum, byggði stórt hús yfir
fjölskylduna og vann við útgerð
og fiskvinnslu, verslunarrekstur
og skipasmíðastöð fjölskyldunn-
ar. Já, það var í mörgu að snúast.
Á síðari tímum keypti Leifur
Ísleif VE-63 út úr fjölskyldufyr-
irtækinu í félagi við þá Gunnar
Jónsson skipstjóra og Kára Birgi
Sigurðsson vélstjóra. Það verður
ekki annað sagt en þar hafi farið
afar farsæl útgerð af stað og var
svo alla tíð.
Leifur var sjálfstæðismaður
og var stoltur af en hann hafði
líka mikið yndi af íþróttum alls
konar, hann var auðvitað Þórari
og lék knattspyrnu með Þór í
gamla daga en síðari ár lagði
hann rækt við golfíþróttina, sem
hann hóf ungur að árum að
stunda. Hann var ávallt skáti, þá
var hann og félagi í Akógesfélag-
inu í Vestmannaeyjum til margra
ára og auðvitað tók hann virkan
þátt í starfi Útvegsbændafélags
Vestmannaeyja sem og LÍÚ.
Við vorum ung að árum þegar
við hófum búskap okkar í kjall-
aranum á Fögrubrekku og það
stóð ekki á hjálpsemi þeirra Guð-
nýjar og Leifs, sem báru í bú okk-
ar ýmsa nytjahluti.
Hann var afar traustur maður
sem gott var að eiga að og leita
til. Það stóð ekki á því að taka
fyrir okkur alls konar bygging-
arefni í húsið okkar sem við vor-
um að reisa um og eftir gosið
1973. Ísleifur VE kom hlaðinn
milliveggjasteini, einangrun og
timbri úr Reykjavík snemma árs
1974 og upp fór húsið, ekkert að
ræða um borgun.
Í dag kveðjum við Leif með
miklum trega en um leið þakk-
læti fyrir alla hans góðmennsku
og væntumþykju. Farinn er góð-
ur maður sem við vitum að fær
einstakar móttökur hennar Guð-
nýjar sinnar.
Við þökkum Leifi Ársælssyni
og henni Guðnýju einstaklega
góða samfylgd og vottum börn-
um, barnabörnum og tengda-
börnum okkar innilegustu sam-
úð. Megi góður Guð styrkja
ykkur í sorginni.
Engilbert Gíslason og
Bryndís Hrólfsdóttir.
Árið 1992 réði ég mig til starfa
hjá Steina Stóra í útibúi Íslands-
banka í Vestmannaeyjum. Verk-
efnið var að þjónusta fyrirtækin í
Eyjum. Ég kynntist útgerðar-
mönnunum einum af öðrum í
gegnum lánveitingar, aðallega
endurfjármögnun eldri lána því
reksturinn skapaði ekki nægjan-
legan afgang til að greiða þau.
Þeir voru tiltölulega fáir sem ekki
þurftu á aðstoð að halda við end-
urfjármögnun. Í þeim hópi var
Ísleifsútgerðin. Ég heyrði af eig-
endunum, Leifi Ársælssyni og
Gunnari Jónssyni, þekkti þá ekki
en vissi þó að verkaskiptingin var
skýr. Leifur sá um bókhaldið og
fjármálin, Gunnar um fiskiríið.
Þeir áttu fá ef nokkur erindi í
bankann og aldrei svo stór að
fara þyrfti upp á aðra hæðina.
Það var ekki fyrr en ég komst
hinum megin borðs, í hóp útgerð-
armanna í Eyjum, að ég fór að
hitta Leif og Gunnar annað slag-
ið. Leifur tók virkan þátt í starfi
Útvegsbændafélags Vestmanna-
eyja fyrir hönd útgerðar þeirra
félaga og þar kynntumst við
raunverulega. Hann var hæglát-
ur og brosmildur, hélt fast um
hagsmuni sína og vildi að allt
væri vel skipulagt og reglum
samkvæmt í hvívetna. Það átti
við um hann sjálfan, útgerðina
hans og aðra.
Leifi var ljóst hve mikilvægt
væri að hvert rúm til sjós væri vel
skipað. Skip yrði að vera vel búið
og ekki mætti storka örlögunum
á nokkurn hátt. Reglurnar voru
skýrar. Aldrei mátti til að mynda
byrja vertíð á mánudegi. Og þeg-
ar félagarnir Gunnar og Leifur
ákváðu að hætta útgerð og sam-
einast Vinnslustöðinni setti Leif-
ur það skilyrði að Ísleifur VE
yrði grænmálaður með gulri rönd
og fjögurra laufa smára. Þannig
hefðu allir Ísleifar verið síðan
1916 þegar skip með því nafni var
smíðað fyrir Ísfirðinga og síðar
selt Ársæli Sveinssyni, föður
Leifs, með sama skilyrði árið
1928: „Láttu skipið heita Ísleif,
vera grænt með gulri rönd og þá
mun því vel farnast.“
Á næsta ári verða því 90 ár lið-
in frá því að skip með Ísleifsnafn-
inu var fyrst gert út frá Eyjum.
Já, Leifur vildi hafa reglu á
hlutunum. Þegar ákvörðun hafði
verið tekin varð henni ekki hagg-
að. Hann lagði mikið upp úr vel-
gengni Eyjanna og vitnaði oft til
föður síns, sem var mikilvirkur
atvinnurekandi í Vestmannaeyj-
um og einn af stofnendum
Vinnslustöðvarinnar. Leifur
skildi vel inntakið í málshættin-
um „veldur hver á heldur“. Hann
lagði þannig mikið upp úr því að
vestmanneyskir útgerðarmenn
sæju til þess að tryggja atvinnu í
heimabyggðinni og hafa stjórn á
henni. Það voru mér mikil for-
réttindi að kynnast vel félögun-
um í Ísleifsútgerðinni.
Fyrir mína hönd og starfsfólks
Vinnslustöðvarinnar votta ég
fjölskyldu Leifs Ársælssonar
okkar dýpstu samúð.
Sigurgeir B. Kristgeirsson.
Leifur Ársælsson