Morgunblaðið - 23.09.2017, Blaðsíða 34

34 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 23. SEPTEMBER 2017
✝ Örn Gíslasonfæddist í Jóns-
húsi á Bíldudal 6.
febrúar 1939. Hann
lést á sjúkrahúsinu á
Patreksfirði 15.
september 2017.
Foreldrar hans
voru Sigríður
Ágústsdóttir frá
Bíldudal, f. 23.5.
1914, d. 15.2. 1990,
og Gísli Guðmunds-
son frá Tálknafirði, f. 13.7. 1908,
d. 17.2. 1943. Seinni maður Sig-
ríðar er Gunnar Þórðarson, f.
9.8. 1922, hann gekk sonum Sig-
ríðar í föðurstað. Bróðir Arnar
er Ágúst Gíslason, f. 5.12. 1941.
Þann 3.8. 1963 giftist Arnar Val-
gerði Jónasdóttur, f. 16.9. 1944.
Dætur þeirra eru 1) Bríet Arnar-
dóttir, f. 23.4. 1968, eiginmaður
hennar er Smári Gestsson og
synir þeirra eru a) Örn, f. 21.11.
1987, hann á soninn Sæþór Ólaf,
f. 21.1. 2011, b) Magni, f. 18.1.
1993 c) Valur, f. 24.9. 1995. 2)
Sigríður Arnardóttir, f. 14.9.
1971, eiginmaður hennar er
Guðm. Örvar Hallgrímsson og
dætur þeirra eru a) Urður Vala,
hófu sinn búskap þar í skjóli Jak-
obs móðurbróður og Álfheiðar.
Þar hóf hann nám í bifvélavirkj-
un við Iðnskólann og útskrifaðist
með sveinspróf vorið 1965 og
hlaut meistararéttindi þremur
árum síðar. Árið 1965 fluttu
hjónin aftur til Bíldudals. Keyptu
þau Sólheima og hafa búið þar
síðan. Öddi rak eigið vélaverk-
stæði í mörg ár og gerði við allt
sem til féll á Bíldudal, jafnt báta,
bíla, hrærivélar og allt þar á
milli. Hann var um tíma vélstjóri
hjá rækjuvinnslunni. Síðustu árin
starfaði hann hjá Flugmálastjórn
á Bíldudalsflugvelli, allt þar til
hann fór á eftirlaun.
Öddi tók virkan þátt í félags-
störfum á Bíldudal, lék mikið
með leikfélaginu Baldri og þá
iðulega í aðalhlutverki; Skugga-
Svein, Lenny í Mýs og menn og
fleiri. Öddi var félagi til margra
ára í Lions, stofnaði björgunar-
sveitina Kóp ásamt félögum og
var formaður sveitarinnar í
mörg ár. Einnig var hann
slökkviliðsstjóri í áratugi og sat í
hreppsnefnd. Hann var í sóknar-
nefnd í mörg ár og félagi í
kirkjukórnum.
Útför Arnar fer fram frá
Bíldudalskirkju í dag, 23.
september 2017, og hefst
athöfnin klukkan 14.
f. 1.3. 2003 b)
Agnes Gígja, f.
12.10. 2005 c)
Sunna Bríet, f.
10.12. 2008. 3)
Tumi Arnarson, f.
3.10. 1978, dáinn
sama dag. 4) Arna
Margrét Arn-
ardóttir, f. 16.2.
1986, sambýlis-
maður hennar er
Siggeir Guðnason
og börn þeirra eru a) Jóhanna
Kristín, f. 27.6. 2010 b) Snæbjörn
Tumi, f. 28.8. 2014.
Öddi og Ági bróðir hans ólust
upp á Bíldudal í faðmi móður
sinnar og systkina hennar. Öll
sumur var hann í Tálknafirði hjá
föðurömmu sinni og afa og Ein-
ari föðurbróður. Hann gekk í
Barnaskóla Bíldudals, var í stúku
hjá sr. Jóni Kr. Ísfeld og í héraðs-
skólanum í Reykholti í Borgar-
firði.
Sem ungur maður vann hann
ýmiss störf, m.a. við uppbygg-
ingu Mjólkárvirkjunar, hjá FÍB
við vegaeftirlit, lagði vatnsveitu
og vann við fiskvinnslu. Öddi og
Vala fluttu til Ólafsfjarðar og
Elsku besti pabbi minn.
Nú ertu farinn frá okkur og í
hjarta mínu er stórt skarð. Ég
veit að það var tekið vel á móti
þér þar sem þú ert núna. Þú varst
nefnilega alveg viss um það að
tekið væri á móti manni þegar líf-
ið tæki enda. Nú ertu búinn að
hitta pabba þinn aftur, mömmu
þína og loksins ertu búinn að
hitta Tuma þinn. Það hafa örugg-
lega verið fagnaðarfundir. Ég
veit að þið feðgarnir vakið yfir
mömmu, okkur systrunum og
fjölskyldum okkar.
Það fyrsta sem mér dettur í
hug þegar ég hugsa til baka er
allar stundirnar sem við áttum
saman á verkstæðinu þínu. Þar
skottaðist ég oft í kringum þig,
forvitin um hvað þú værir að
gera. Ég á svo stórt safn af góð-
um minningum sem ylja mér og
hjálpa mér í sorginni.
Eitt sinn fór mamma til
Reykjavíkur og vorum við tvö þá
bara eftir heima. Ég og þú
veltum því mikið fyrir okkur hvað
við ættum að borða á meðan
mamma væri í burtu. Þú ákvaðst
að elda eitt af því sem er í miklu
uppáhaldi hjá mér, djúpsteiktan
steinbít. Þú eldaðir svo mikið að
við gátum borðað það í kvöldmat,
í hádegismat og kvöldmat daginn
eftir.
Þú varst besti pabbinn sem ég
gat eignast og fyrir það er ég
þakklát. Ég er svo þakklát fyrir
þennan tíma sem við fengum
saman en samt hefði hann mátt
vera mikið lengri. Þú varst svo
hjartahlýr og góður við alla. Þú
varst líka svo góður afi. Alltaf að
segja barnabörnunum sögur,
syngja fyrir þau og gefa þeim
hafragraut í morgunmat. Takk
fyrir allar vísurnar sem þú
kenndir henni Jóhönnu Kristínu.
Takk fyrir að hafa kennt henni að
negla nagla. Takk fyrir allar sög-
urnar sem þú sagðir Snæbirni
Tuma.
Síðustu daga hef ég upplifað
það að við fjölskyldan þín erum
ekki þau einu sem eru að upplifa
missi. Þorpið þitt og íbúar þess
finna fyrir þessu líka.
Það síðasta sem þú sagðir við
mig var að gráta ekki. Það var
þegar ég var hjá þér á sjúkrahús-
inu og ég var svo leið yfir því að
þú væri veikur. Ég sagði þér að
ég væri að gráta af því að þú vær-
ir pabbi minn, þú værir veikur og
mér þætti það vont. Það er í lagi
að gráta þá sem maður elskar og
saknar.
Á laugardaginn sátum við fjöl-
skylda þín við eldhúsborðið í Sól-
heimum. Snæbjörn Tumi sá úrið
þitt og sagði að þú þyrftir að fá
það þegar þú kæmir heim. Ég
mun tala um þig við Tuma minn
og segja honum hversu frábær og
góður þú varst.
Elsku pabbi, ég veit að þú átt
eftir að vaka yfir okkur og passa
upp á að allt sé í góðu lagi hjá
okkur.
Ég elska þig, pabbi minn, og
mikið óskaplega á ég eftir að
sakna þín.
Þín litla pabbastelpa,
Arna Margrét.
Ég man eftir því sem barn að
sitja og hugsa um að þú misstir
pabba þinn svo ungur. Barnið
sem ég var gat ekki hugsað sér
slíkar aðstæður, fór að hágráta
þín vegna og þess að þú hafðir
ekki pabba þinn nema svo stutt.
Þú komst til mín og spurðir hvað
væri að og með ekka sagði ég frá
því sem bærðist í barnshuganum.
Þú klappaðir mér á kollinn og
sagðir: „Þetta er allt í lagi, stúlk-
an mín, ég á þig.“ Nú er sú stund
sem ég óttaðist mest komin, en í
hjarta mínu er ég bara barn og
ekki tilbúin að takast á við heim-
inn án þín. Ég er samt heppin því
þú kenndir mér svo margt og ein-
mitt þess vegna get ég tekist á
við söknuðinn.
Þú varst alltaf réttsýnn og
raungóður, vildir öllum mönnum
vel og kenndir okkur systrum að
allir menn væru jafnir. Engum
varstu þó betri en þeim sem
minna máttu sín, lagðir þig fram
við að greiða götu þeirra og
hjálpa þeim þegar þörf var á.
Veraldlegur auður var þér
ekki mikilvægur og oft var
þröngt í búi hjá okkur fjölskyld-
unni en frekar var sultarólin hert
en að minna á að einhver átti eftir
borga þér fyrir síðasta viðvik. Í
þínum huga höfðum við það mjög
gott því við áttum hvort annað og
svo marga góða ættingja og vini.
Nýtt hlutverk færði ég þér fyr-
ir 30 árum, afi, þetta hlutverk
tókstu alvarlega og sást ekki sól-
ina fyrir strákunum mínum
þremur. Fátt fannst þér betra en
að fá strákana til að bardúsa með
þér. Smíða, gera við sláttuvél,
skipta um dekk og bæta, fara að
veiða eða hengja upp harðfisk
þar til öllum var orðið ískalt. Þeir
fengu svo mikla ást hjá þér og
virðingu. Endalaust máttu þeir
vera með þér, endalaust varstu
að kenna þeim, t.d. skrúfa skrúfu,
tálga spýtu, keyra bíl, hnýta
hnúta, smíða báta til að draga
með og um leið að kenna þeim að
vera útsjónarsamir og finna
lausnir. Lausnir sem lágu oft í
ryðguðum nagla eða gömlum
spotta sem fannst í fjörunni. Þeir
voru heppnir afastrákarnir þínir,
nafni minn, besti drengurinn og
draumadrengurinn eins og þú
nefndir þá oft, heppnir að fá mik-
inn tíma með þér. Heppnir að eft-
ir langan vinnudag með afa tók
amma við og gaf að borða og
strauk framan úr. Þú varst líka
orðinn langafi og fannst það
merkilegt hlutverk, stoltur þegar
litli langafastrákurinn söng, fór í
hin ýmsu hlutverk, var á fullu í
leik og notaði ímyndunaraflið
óspart.
Þú hugsaðir alltaf svo fallega
um okkur stúlkurnar þínar og
vildir hafa okkur hjá þér alltaf.
Við vorum einmitt hjá þér síðustu
dagana þína og það gefur okkur
styrk að hafa fengið það. Síðustu
orðin þín voru „hvar er stúlkan
mín“ og sendir þá mömmu að
sækja mig þar sem ég hafði farið
fram á gang.
Elsku mamma, takk fyrir að
hugsa um hann pabba minn í
blíðu og stríðu því það hefur þú
svo sannarlega gert þó að það
hafi ekki alltaf verið auðvelt. En
ástin sem þið áttuð til hvors ann-
ars sást í augum ykkar og mér
fannst svo gaman að sjá hvað
hann pabbi var skotinn í þér.
Örn Gíslason
✝ Sigurður JónasMarinósson
fæddist á Álfgeirs-
völlum í Skagafirði
10. september 1945.
Hann lést á heimili
sínu, Hvítuhlíð í
Bitrufirði, 13.
september 2017.
Foreldrar hans
voru Guðlaug Egils-
dóttir, f. 23. júlí
1920, d. 8. janúar
2010, og Marinó Ásvaldur Sig-
urðsson, f. 3. febrúar 1920, d. 25.
febrúar 2010. Systkini Sigurðar:
Svandís Lilja, f. 1949, d. 24. júní
2017, Jórunn María, f. 1951,
Árný Ingibjörg, f. 1955, Álfheið-
ur Björk, f. 1959, og Álfgeir Egill
Þór, f. 1960.
1988. Einnig lætur Sigurður
eftir sig fjölmörg barnabörn.
Sigurður var fæddur og upp-
alinn á Álfgeirsvöllum í
Lýtingsstaðahreppi, Skagafirði.
Hann var barnaskólaárin í
Steinsstaðaskóla en stundaði svo
nám við bændaskólann á Hvann-
eyri. Sigurður var bóndi mestan
hluta ævinnar. Fyrst með sauð-
fjárrækt á Álfgeirsvöllum, svo
fluttist hann með Sigríði, þáver-
andi sambýliskonu sinni, að
Hvalsá við Steingrímsfjörð. Þar
stofnuðu þau fjölskyldu og fluttu
svo að Kollafjarðarnesi við
Kollafjörð. Sigríður og Sigurður
slitu samvistir árið 2003 og flutti
hann þá í Hvítuhlíð í Bitrufirði.
Auk þess að sinna búskap vann
Sigurður á ýmsum vinnuvélum
og var með útgerð auk þess að
taka sér ýmis verkefni fyrir
hendur. Sigurður barðist við
krabbamein síðustu 10 æviárin.
Útför Sigurðar fer fram frá
Kollafjarðarneskirkju í dag, 23.
september 2017, klukkan 15.
Sigurður á fjóra
syni með fyrrver-
andi sambýliskonu
sinni, Sigríði Jóns-
dóttur frá Stóra-
Fjarðarhorni. Þeir
eru Jón Álfgeir, f.
1972, Víðir Álfgeir,
f. 1973, Marinó Álf-
geir, f. 1977, og Sig-
urður Álfgeir, f.
1978. Sigurður á
einnig eina dóttur,
með Jóhönnu Hrund Hreins-
dóttur úr Mosfellssveit, Fjólu
Karen, f. 2000. Núverandi sam-
býliskona Sigurðar er Gróa
Bjarnadóttir frá Þingeyri. Hún á
þrjú uppkomin börn. Þau eru Ey-
rún Harpa, f. 1978, Berglind
Hrönn, f. 1981, og Arnþór Ingi, f.
Elsku tengdapabbi.
Þegar ég læt hugann reika
og hugsa til samverustunda
okkar og ekki síst samveru-
stunda þinna með börnunum
mínum er margt sem kemur í
hugann. Þú varst börnunum
góður afi, lagðir þig fram um
að gera allt með þeim sem þau
langaði til að gera í sveitinni,
hvort sem það þurfti að gera
þessa hluti eða ekki. Eitt skipt-
ið sem við komum vestur lang-
aði krakkana að smala. Þau
tóku ekki þátt í þeirri iðju á
haustin og kunnu ekki til verka
svo að þá var ekki annað að
gera en fara að smala. Þú fórst
með þeim og sóttir þær kindur
sem voru nærri og kenndir
þeim að standa fyrir og reka
þær á rétta staði. Þetta þótti
þeim afskaplega skemmtilegt.
Þó að komur okkar til ykkar
Gróu hafi ekki verið margar
voru þær góðar. Fyrir tveimur
árum ákváðum við hjónin að
reyna að hóa öllum til ykkar
svo að hægt væri að halda upp
á sjötugsafmælið þitt.
Allir bræðurnir mættu og
með öll börnin sín. Þú sagðir
mér að þetta væri besta afmæl-
isgjöf sem nokkur gat gefið
þér, samvera með börnum,
tengdabörnum og barnabörnum
þínum. Krakkarnir ákváðu að
æfa sig að spila á gítar og
syngja fyrir þig og voru haldnir
tónleikar. Þú fylgdist stoltur
með og sagðir mér hversu
stoltur þú værir af barnabörn-
um þínum, hvað þau væru flott-
ir og vel gerðir einstaklingar.
Ekki þótti þér nú heldur
leiðinlegt að fá gjöfina frá
bræðrunum sem hann Marinó
lét útbúa, myndir af afkomend-
um þínum og tengdabörnum.
Mynd sem þú horfðir á lang-
tímum saman eftir að hún fór
upp.
Við hittumst í síðasta skiptið
í sumar, einhvern veginn var
það á bak við eyrað að svona
gæti farið, þess vegna brun-
uðum við vestur rétt fyrir
verslunarmannahelgina, bara
svo að börnin og við gætum hitt
þig hressan að minnsta kosti
einu sinni enn. Mikið sem ég er
glöð í dag að við fórum þessa
ferð. Þó að þú værir slappur
framkvæmdir þú ótrúlegustu
hluti með krökkunum. Þú varst
lúinn en lést það ekki hafa áhrif
á þig, því þrátt fyrir erfið veik-
indi varstu aldrei sjúklingur.
Hjördís María sagði svo eftir
ferðina: „Afi þurfti ótrúlega oft
að fá sér kaffibolla, en ég veit
að þá var hann að hvíla sig.“
Börnin höfðu gaman af því að
fara í hænsnakofann með þér,
skoða kindurnar og taka þátt í
því sem þú varst að bralla.
Milli ævintýra æfðu þau sig
svo að spila og syngja og sátu
langtímum saman frammi og
spiluðu og sungu. Aftur við það
tækifæri sagðir þú mér hvað þú
værir stoltur af þeim og fylgd-
ist með af aðdáun.
Börnin sakna afa í sveitinni
sem var alltaf tilbúinn að bralla
eitthvað með þeim, ég mun
sakna tengdaföður sem var allt-
af uppfullur af alls kyns hug-
myndum og vitleysu, var fer-
lega sérvitur og stríðinn og
gerði í því að reyna að fá mann
til að brosa eða hækka raust-
ina, glotti svo að öllu saman.
Fyrst og fremst þó munum
við bara sakna þín því að þú
áttir sérstakan stað í hjarta
okkar. Hvíldu í friði, elsku
Siggi.
Þín tengdadóttir,
Elín Rán.
Haustkvöld. Langvegir.
Ljósafjöld sveitanna slokknuð
og allt þagnað
nema einn lækur
einn hestur sem þræðir
beinan stíg
og ber mig í dimmunni
yfir heiðalönd feðra minna
til fjarlægs staðar.
(Hannes Pétursson)
Það var hljótt á hlaðinu í
Hvítarhlíð þegar Sigurður
kvaddi sín heimatún. Blómin
drúptu höfði og ekkert raskaði
ró morgunsins nema hænurnar
sem voru á vappi í kring. Sólin
braust fram úr skýjum og sendi
geisla sína á stéttina og allt
vitnaði um kyrra kveðjustund.
Það er með miklum trega
sem ég kveð nágranna minn og
vin Sigurð Marinósson. Þó að
vitað væri að sjúkdómurinn
sem hann hafði gengið með síð-
astliðin tíu ár væri farinn að
ganga nær honum var kveðju-
stundin ótímabær.
Hann átti auðvelt með að
breyta stað og stund í gleði og
ef nágrannar ósköpuðust yfir
vondu veðri sagði hann að það
væri skrýtið, það væri alltaf sól
hjá sér. Sannarlega var hann
oft sólarmegin í lífinu, átti efni-
leg börn sem hann gat verið
stoltur af og tvær samferða-
konur sem deildu kjörum með
honum. Hafði Gróu sér við hlið
í veikindum sínum síðustu ár,
trausta og duglega. Hún fór
með honum suður í allar
læknisheimsóknir og gekk
þannig með honum á þrauta-
ferli síðustu ára. Sigurður bar
ekki sorgir sínar á torg né
stærði sig af afrekum sínum,
gat verið kaldhæðinn og þótti
ekki verra ef hann gat gengið
fram af fólki með skoðunum
sínum. Hann bar sig vel og var
unglegur svo af bar. Þegar ég
hitti foreldra hans háaldraða sá
ég hvaðan það var komið. Faðir
hans beinn í baki og sérstak-
lega unglegur og móðirin glöð
og kát. Hvort tveggja erfði
hann frá þeim. Sigurður hafði
til dæmis gaman að segja frá
því þegar hjúkrunarfræðingur
spurði hann fyrir fáum árum
hvað hann væri gamall. Hann
svaraði 45 og meinti þá
fæðingarárið en hún lét það
gott heita og hélt að sjálfsögðu
að hann væri fjörutíu og fimm
ára!
Honum var margt til lista
lagt. Gat öllu haldið gangandi,
það sem aðrir gáfust upp á að
gera við tók Sigurður að sér.
Hann var hjálpsamur og greið-
vikinn og fljótur til ef aðrir
þurftu með og gestrisni var
honum í blóð borin.
Nú er fram undan sú árstíð
að kaldir vindar blása af fjöll-
um og myrkrið leggst að. Það
haustaði þó allt of snemma í lífi
Sigurðar þó að haustið væri
hans tími, enda fæddur í sept-
ember. Að tína ber og vinna úr
þeim var honum hugleikið og
að sjá kindur koma vel fram-
gengnar af fjalli. Sjálfur átti
hann fallegt og arðsamt fé og
hafði gaman af bjástri við það.
Upphafserindið úr ljóðinu
Áleiðis hér að ofan fylgir Sig-
urði á leið þar sem ríkir eilíft
sumar og hann er laus úr viðj-
um sjúkdóms sem engu eirir.
Við ábúendur í Gröf þökkum
samfylgdina og söknum.
Samúðarkveðjur til Gróu og
alls fólksins hans nær og fjær.
Arnheiður Guðlaugsdóttir.
Sigurður Jónas
Marinósson
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar elskulegrar
móður okkar, tengdamóður, ömmu og
langömmu,
KRISTÍNAR HREFNU
KRISTJÁNSDÓTTUR
sjúkraliða,
frá Hvallátrum við Patreksfjörð,
Jötunsölum 2, Kópavogi.
Sérstakar þakkir sendum við starfsfólki krabbameinsdeildar,
11E, fyrir alúð og umhyggju.
Guðlaug Ragnarsdóttir Birgir Bjarnason
Kristján Hjálmar Ragnarsson Kristjana Una Gunnarsdóttir
Sigríður Ragnarsdóttir Trausti Gylfason
barnabörn og barnabarnabörn
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug við andlát ástkærrar eiginkonu
minnar, móður, tengdamóður, ömmu,
og langömmu,
SIGRÍÐAR GUÐBRANDSDÓTTUR,
Broddanesi.
Sérstakar þakkir til starfsfólks á deild 11B,
Landspítalanum við Hringbraut.
Einar Eysteinsson
Ingunn Einarsdóttir Ísak Pétur Lárusson
Guðbrandur Einarsson
Eysteinn Einarsson
barnabörn og barnabarnabörn