Morgunblaðið - 19.12.2017, Blaðsíða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 19. DESEMBER 2017
✝ Þröstur Sig-tryggsson skip-
herra fæddist 7. júlí
1929. Hann lést 9.
desember 2017.
Foreldrar hans
voru hjónin Hjalt-
lína Margrét Guð-
jónsdóttir, kennari
og húsfreyja, frá
Brekku á Ingjalds-
sandi, f. 4.7. 1890,
d. 30.1. 1981, og
séra Sigtryggur Guðlaugsson,
prestur og skólastjóri á Núpi,
frá Þröm í Garðsárdal, f. 27.9.
1862, d. 3.8. 1959. Bróðir Þrast-
ar var Hlynur veðurstofustjóri,
f. 5.11. 1921, d. 14.7. 2005.
Hinn 22.5. 1954 kvæntist
Þröstur Guðrúnu Pálsdóttur
sjúkraliða, f. 23.9. 1933, d. 25.8.
2013. Foreldrar hennar voru
Bjarnheiður Jóna Guðmunds-
dóttir húsmóðir, f. 7.9. 1910, d.
10.8. 1976, og Páll Þorbjarnar-
son, skipstjóri og alþingis-
maður, f. 7.10. 1906, d. 20.2.
1975. Börn Þrastar og Guðrúnar
eru: 1) Margrét Hrönn, maki
Sigurður Hauksson. Sonur Mar-
grétar er Þröstur Rúnar Jó-
hannsson. 2) Bjarnheiður Dröfn,
maki Sigurjón Þór Árnason.
Þröstur kenndi tvo vetur við
grunnskólann á Þingeyri. Reri
einnig frá Þingeyri á eigin
trillu, Palla krata, sumrin 1993
og 1994. Hann var skólastjóri
barnaskólans á Núpi 1981 til
1983 og kenndi einnig við Hér-
aðsskólann á Núpi.
Þröstur var mikill áhugamað-
ur um golf á þessum árum og
stofnaði golffélagið Glámu á
Þingeyri, ásamt því að teikna
merki félagsins. Hann falaðist
eftir jörð og fékk þar sem hann
hannaði og gerði níu holu golf-
völl. Æskuslóðir voru honum
hugleiknar og gerði hann æsku-
heimili sitt, Hlíð í Dýrafirði, að
menningarminjasafni. Átti hann
hugmynd að ritun sögu Núps-
skóla. Sú hugmynd varð að
veruleika og kom bókin, sem
Aðalsteinn Eiríksson ritaði, út í
sumar, á 110 ára afmæli stofn-
unar skólans.
Minningabrot Þrastar, bókin
„Spaugsami spörfuglinn“, komu
út 1987. Í tilefni gullbrúðkaups
og 75 ára afmælis Þrastar gaf
hann út diskinn „Hafblik“ með
eigin lögum.
Þröstur var sæmdur riddara-
krossi hinnar íslensku fálkaorðu
17. júní 1976. Hin síðari ár var
hann virkur í starfi eldri borg-
ara í Grafarvogi og var í stjórn
menningardeildar í Borgum
þegar hann lést.
Útför Þrastar fer fram frá
Grafarvogskirkju í dag, 19.
desember 2017, klukkan 15.
Börn þeirra eru
Sigtryggur Örn
Sigurðsson, Rúna
Björg, Ellen Dögg
og Árni. 3) Sig-
tryggur Hjalti,
maki Guðríður
Hallbjörg Guðjóns-
dóttir, hún lést
1995. Synir Sig-
tryggs eru Þröstur,
Guðjón Örn og
Hlynur. Fyrir átti
Þröstur Kolbrúnu Sigríði, maki
Magnús Pétursson. Þeirra synir
eru Sigurður Hannes, Pétur
Örn, Davíð Þór og Friðjón.
Langafabörn Þrastar eru 24.
Eftir lát eiginkonu sinnar
eignaðist Þröstur góðan félaga
og vin, Hallfríði Skúladóttur.
Þröstur ákvað nokkuð
snemma að hans ævistarf yrði á
sjó. Hann tók inntökupróf upp í
annan bekk farmanna í Stýri-
mannaskólanum haustið 1952
og útskrifaðist frá Stýrimanna-
skólanum 1954 og lauk prófi í
varðskipadeild í sama skóla
1954. Hann réðst þá sem stýri-
maður hjá Landhelgisgæslunni
og varð fastráðinn skipherra
1960 og starfaði þar til hann lét
af störfum árið 1990.
Með því fyrsta sem ég man,
elsku pabbi, var hvað það var
alltaf mikið fjör þegar þú komst
heim af sjónum. Eltingaleikur,
grettukeppni þar sem þú tókst
apagrettuna, hókus pókus og þú
varðst galdrakarl. Svo var farið
í feluleiki, þú komst okkur
systrum tveggja og fjögurra ára
fyrir bak við hurð og leitaðir á
meðan við biðum skríkjandi eft-
ir að þú fyndir okkur. Síðar
urðu Rauðhólar, Heiðmörkin og
Nauthólsvík kjörin til eltinga-
og feluleikja. Bíltúrar á bryggj-
una þar sem ég ákaflega stolt
sitjandi í fanginu á þér mátti
stýra.
Eftir að þú hættir að vinna
fórstu vestur í Dýrafjörð á
sumrin og fluttir mér reglulega
fréttir af lómaparinu og ungum
þeirra fyrir vestan og hvernig
þú fylgdist með þeim koma upp
ungunum, færa þeim síli og
kenna að verða sjálfbjarga. Þú
unnir náttúrunni og þótti svo
gaman að segja sögur og frá-
sagnarhæfileikar þínir gerðu
allt svo ljóslifandi fyrir mér.
Þeir voru skemmtilegir bíl-
túrarnir, hvort sem var á
Reykjanesið eða einhvern góðan
stað fyrir vestan. Þú varst svo
fróður og svo áttirðu til að
stríða mér með því að fara að
mér þótti hættulegar leiðir.
Ég man þig, skemmtilegi,
tryggi pabbi minn, spilandi á
orgelið, að semja lög, að horfa á
boltann, knúsandi nafna þinn,
að taka ljósmyndir sem voru
listaverk unnin af alúð eins og
allt sem þú tókst þér fyrir hend-
ur.
Takk, pabbi minn, fyrir að
gefa mér svo margar fallegar
minningar um þig.
Ég sakna þín.
Margrét Hrönn.
Hvar getur maður byrjað,
elsku afi, þegar maður sest nið-
ur og fer að rifja upp allar góðu
stundirnar sem við áttum sam-
an. Þegar ég hugsa til baka er
eiginlega dálítið ósanngjarnt að
kalla þig afa minn, miðað við
okkar nána samband, því þú
gekkst mér í raun í föðurstað.
Fyrsta minning mín er þegar
þú varst í landi í nokkurra daga
stoppi. Minningin er mjög skýr.
Þú kallaðir í mig brosandi og
sagðir: „Komdu til afa, nafni
minn,“ tekur mig svo í faðm
þinn, heldur þétt utan um mig
og kreistir mig eins og tann-
kremstúbu sem lítið sem ekkert
er eftir í. Ég hef ekki verið
meira en þriggja ára þarna, en
ég gerði mér samt grein fyrir
hversu vænt þér þótti um þenn-
an svokallaða nafna þinn.
Fyrstu sex árin mín átti ég
heima hjá þér. En eftir að ég
flutti í Kópavoginn eyddi ég
samt oft helgunum með þér og
ömmu. Það var uppáhaldstíminn
minn. Þið leyfðuð mér að vaka
fram eftir og horfa á laugar-
dagmyndina á RÚV, sem á þeim
tíma var annaðhvort amerísk
kúrekamynd, eða dans- og
söngvamynd. Eftir bíó last þú
Andrésar Andar-blöðin. Það var
nánast eins og Andrés Önd væri
hjá okkur því tilþrifin voru það
mikil. Þér þótti svo gaman að
skemmta öðrum. Hvort sem það
var að segja sögur, sýna galdra-
brögð eða spila á hljóðfæri.
Fyrir utan að gefa góðar ráð-
leggingar um lífið kenndir þú
mér svo margt. Það voru góðar
stundir sem við áttum saman í
Bláfjöllum þar sem þú kenndir
mér á skíði. Svo þegar ég óx
upp úr skíðagallanum vildir þú
kaupa nýjan. Það voru ansi
margir gallar að velja úr. En
einn var bestur, langléttastur
og hlýjastur. En hann var líka
sá dýrasti. Afgreiðslumaðurinn
sagði við þig: „Hann er nú svo
ansi dýr þessi, á strákurinn
þetta virkilega skilið?“ Þú fuss-
aðir yfir þessu og svaraðir
strax: „Hann á það svo sann-
arlega skilið, hann nafni minn,“
og keyptir hann.
Þú kenndir mér líka að kafa
með snorkel á Kanarí. Við byrj-
uðum æfingarnar í lauginni en
svo fórum við loks í sjóinn sam-
an þegar þér fannst ég tilbúinn
til þess. Þvílíkt ævintýri fyrir
ungan tíu ára dreng.
Okkar samband var einstak-
lega náið þó ég hafi flutt til
Hong Kong. Við töluðum reglu-
lega saman. Þú gafst mér góð
ráð, við spjölluðum um fréttir
og svo göntuðumst við líka. Þú
og amma komuð nokkrum sinn-
um í heimsókn til Hong Kong
og ég til Íslands reglulega líka.
Þegar ég var á landinu kom ég
alltaf til ykkar í kaffi á hverjum
degi, oft tvisvar á dag. Í heim-
sóknum mínum varst þú enn að
stjana við hann nafna þinn allt
fram á síðasta dag, til dæmis
Þröstur
Sigtryggsson
Elsku amma, á
meðan ótal margar
minningar streyma
í gegnum hugann
fyllist hjartað af hlýju og sökn-
uði. Í Hjallalandinu var alltaf
líf og fjör. Þar hittust dætur
þínar á sumrin til þess að tana
á meðan við frænkurnar lékum
okkur og afi sló grasið með
rúllusláttuvélinni. Þar varstu
með saumaherbergi, en þú
varst mjög dugleg að sauma á
okkur föt, t.a.m. 17. júní föt, en
þú saumaðir á okkur frænk-
urnar pils, peysu og legghlífar.
Mikið svakalega vorum við fín-
ar.
Í Hjallalandinu var jólaboð á
jóladag, afi sá til þess að það
væri dansað í kringum jólatréð.
Á páskunum fenguð þú og afi
barnabörnin til ykkar og leyfð-
uð okkur að gista. Þið dróguð
okkur í messu klukkan átta á
páskadagsmorgun, en okkur
fannst það allt í lagi, við vorum
með afa og ömmu. Þú hafðir
svo mikið dálæti á börnum.
Manstu þegar ég og Bryndís
Erla vorum kisurnar þínar og
vildum bara skríða og mjálma
út um allt.
Þú settir skál með mjólk á
gólfið og leyfðir okkur að lepja
hana upp. Okkur fannst þú
vera besta amma í heimi að
taka þátt í leiknum okkar. Það
var líka alltaf pláss „í millunni“
hjá ykkur afa, það var svo gott
að kúra þar, þótt það væru
hrotur í afa. Takk fyrir að
kenna mér á skíði. Takk fyrir
að taka okkur alltaf með og
gefa okkur tíma.
Afi kenndi mér að horfa til
fjalla og athuga færið en þú
kenndir mér að það er engin
skíðaferð án þess að taka með
heitt kakó og nesti. Þú varst
Nanna Lára
Pedersen
✝ Nanna LáraPedersen
fæddist 7. júní
1931. Hún lést 5.
desember 2017.
Útför hennar fór
fram 18. desember
2017.
svo mikil húsmóðir.
Söngurinn í bílnum
á leiðinni, þú hafðir
svo gaman af því
að syngja.
Þegar þið
minnkuðu við ykk-
ur og fluttuð í
Fannafoldina var
samt alltaf nóg
pláss fyrir fólkið
ykkar. Þar var líka
dansað í kringum
jólatréð. Þar bjargaðir þú
hárinu mínu þegar Bryndís
Erla fékk lánað krullujárnið
þitt og flækti það í hárinu
mínu. Það sem við gátum hlegið
eftir á. Þú hafðir lúmskt gaman
af því þegar ég fór einu sinni
með þig á bjórsjoppuna eins og
þú kallaðir það. Þegar einhver
þar spurði hvort ég væri með
mömmu minni, en varð svo
hissa þegar ég sagði, nei
ömmu. Manstu þegar ég og
Rósa vinkona komum suður
eina helgi í borgar- og menn-
ingarferð. Við sváfum svo til
alla helgina. Þér fannst við hafa
heldur lítið úthald af ungum
dömum að vera.
Þú varst sko með alla afmæl-
isdaga á hreinu, en þegar
meirihlutinn af 19 barnabörn-
um var farinn að eignast börn
bjó ég til afmælisbók handa
þér. Þér fannst svo þægilegt að
hafa svona bók. Við fylltum svo
bara inn í hana þegar bættist í
hópinn. Það skipti þig nefnilega
máli að vera alveg viss um
hvaða dag hver átti. Þú og afi
létuð fjölskylduna skipta máli.
Þið voruð alltaf dugleg að
kíkja í heimsókn til allra,
hringja og spyrja frétta. Elsku
amma mín, mikið á ég eftir að
sakna þín og afa. Ferð í Grafar-
voginn verður aldrei söm aftur.
Ég veit að afi hefur tekið á
móti þér opnum örmum. Þú
vissir sem var að hann var ekki
sá þolinmóðasti og lést hann
því ekki bíða of lengi eftir þér.
Hvíldu í friði elsku amma
mín, takk fyrir allt og allt.
Þín
Olga.
Elsku amma mín, þá er víst
komið að kveðjustund. Margs
er að minnast og margt er hér
að þakka, eins og segir í ljóð-
inu.
Sérstaklega er ég þakklát
fyrir síðustu mánuðina sem þið
afi voruð á Eiri.
Ég er þakklát fyrir að hafa
fengið þetta tækifæri til að
kynnast á öðru tímabili lífsins
og fengið að taka þátt í daglegu
lífi ykkar þar. Það var alltaf
svo gaman að fá þig til okkar á
hárgreiðslustofuna á fimmtu-
dögum, alltaf svo glöð og kát og
vildir spjalla við alla. Jafnvel þá
daga sem þér leið ekki sem
allra best var alltaf stutt í húm-
orinn.
Þarna sá ég hvað þú varst
ótrúlega félagslynd, kynntist
fullt af fólki og hafðir gaman af
lífinu.
Það var alltaf svo notalegt að
kíkja við hjá þér í lok vinnu-
dagsins, stundum bara til að
segja bless, eða kíkja aðeins
saman til afa, eða eiga notalegt
spjall um lífið og tilveruna, fyr-
ir þær stundir er ég óendalega
þakklát.
Þú varst mikil fjölskyldu-
manneskja, mundir alla afmæl-
isdaga og fylgdist með fólkinu
þínu, hélst vel utan um hópinn
þinn.
Gast alltaf sagt manni hvað
var að gerast hjá hinum í fjöl-
skyldunni.
Þegar við systurnar vorum
litlar og bjuggum fyrir norðan
vorum við alltaf svo spenntar
að fá ykkur í heimsókn. Biðum
allan daginn þegar við vissum
að von væri á ykkur.
Fengum að vita hvernig bíll-
inn væri á litinn og komum
okkur svo fyrir einhvers staðar
þar sem við sáum vel til bíla-
ferða og biðum, en þið voruð
reyndar alltaf alveg ótrúlega
lengi á leiðinni. En að sjálf-
sögðu komuð þið með lakkrís
með ykkur, svo að ykkur fyr-
irgafst alveg.
Núna getum við huggað okk-
ur við það að þið afi eruð sam-
einuð aftur, hann þurfti aðeins
að bíða eftir þér í tvo mánuði
og ég er viss um að þið eruð
dansandi saman núna í sum-
arlandinu.
Ástarkveðja,
Sólveig Harpa
Reynisdóttir.
Maja vinkona
mín til 65 ára er lát-
in. Hugurinn reikar
aftur til fyrstu kynna okkar, sem
voru í Húsmæðraskóla Reykja-
víkur árin 1952-1953. Við Maja
vorum herbergisfélagar og
deildum tveimur herbergjum
með sex öðrum nemum. Maja
var staðföst í að fara í Hús-
mæðraskólann, hann var eina
framhaldsnám hennar en hún
þráði alltaf skóladvöl. Eftir skól-
ann stofnuðum við vinkonurnar
saumaklúbb og héldum hópinn
allt fram á þennan dag. Síðast
fór ég í saumaklúbb til Maju í
Mörkinni, þar sem hún bjó síð-
ustu árin. Við Maja vorum góðar
María
Eggertsdóttir
✝ María Eggerts-dóttir fæddist
23. nóvember 1929.
Hún lést 6. desem-
ber 2017.
Útför Maríu fór
fram 18. desember
2017.
vinkonur og töluð-
um saman minnst
einu sinni í viku í
símann. Þá gengum
við oft saman niður
Laugaveginn, fór-
um á kaffihús og
nutum samverunn-
ar. Maja var mikil
fjölskyldukona og
átti góða að. Hún
var trygg og traust
vinkona, jafnlynd
og var sú sem allir leituðu til í
gleði og sorg. Við Maja ferðuð-
umst svolítið saman, bæði í orlofi
húsmæðra og öðrum kvenna-
ferðum. Við fórum bæði til Du-
blin og Edinborgar og var gam-
an að versla með Maju í þessum
ferðum. Hún var dugleg að
hjálpa mér að gera góð kaup og
hafði ég voða gaman af þessum
verslunarferðum okkar vin-
kvennanna. Maja skilur eftir sig
góðar minningar. Ég sakna þín,
Maja mín, og þakka þér ára-
langa vináttu.
Ragnhildur Einarsdóttir.
„Guð ræður en
mennirnir þenkja.“
Fyrir þér hafði Guð
lokaorðið og oft kvaddir þú okkur
með orðunum „ef Guð lofar“. Þú
uppálagðir okkur að leggja erfið
mál og traust okkar á Guð, kennd-
ir okkur að signa okkur áður en
farið var í bol og biðja bænir –
bæði að kvöldlagi og þegar eitt-
hvað bjátaði á. Ef það dugði ekki
til þá minntir þú okkur á með
„hvað ertu að hafa áhyggjur af
Guðrún Matthildur
Sigurbergsdóttir
✝ Guðrún Matt-hildur Sigur-
bergsdóttir fæddist
20. nóvember 1930.
Hún lést 23. nóv-
ember 2017.
Útför Guðrúnar
Matthildar fór fram
11. desember 2017.
þessu, það er ekki
eins og þú hafir
drepið mann!“. Þú
söngst fyrir okkur,
spilaðir á gítarinn og
áttir alltaf bros,
faðmlag og enda-
lausan tíma og ást.
Gleðin var ríkjandi
hjá þér og þú áttir
heiðurssess í hjarta
okkar allra þar sem
þú ríktir með leik og
söng, jóðli og stutt í sprellið –
einkum er okkur minnisstætt
bragðið með fölsku tennurnar.
Þú hafðir líka alltaf tíma fyrir
ís. Jólafrómas, afakaka og enda-
lausar kræsingar þar sem alveg
sama var hversu miklu var hest-
húsað, viðkvæðið var „viltu ekki
meira, þú ert bara ekkert búin að
borða“. Fyrir þér voru allir jafnir
og nutu góðs af þinni einskæru
hlýju. Þú varst hrein og bein og
óhrædd við að segja skoðanir þín-
ar – sérstaklega um hversu mik-
ilvæg fjölskyldan væri, bindindi á
reykingar og vín og að hafa góða
og sterka trú og sýna hana í verki,
þá helst með náungakærleik.
Sem dæmi um hversu vinsæl
og skemmtileg þú varst að þegar
þú lagðist inn á Landspítalann
fyrir 15 árum eftir að hafa fengið
lítið hjartaáfall komu yfir 100
manns í heimsókn og flestir með
blóm. Þegar á leið dvölina voru
gestir og gangandi farnir að
spyrja hvort spítalinn hefði átt af-
mæli. Þú gafst ríkulega af þér og
ættir þú tvennt af einhverju þá
fannstu iðulega einhvern til að
gefað annað og minntir okkur á að
lán er lán, gjöf er gjöf og sala er
sala. Við erum þér mjög þakklát
fyrir að reynast okkur góð fyrir-
mynd í lífinu, einkum sem heims-
ins besta mamma og amma. Þú
varst stolt af okkur öllum og elsk-
aðir okkur öll af heilu hjarta en þá
sérstaklega hann Jón þinn. Við
munum núna hugsa jafn vel um
hann og þú gerðir við okkur öll.
Elsku mamma, amma og
langamma, Guð veri með þér og
við sjáumst aftur. Við sjáumst
áreiðanlega aftur. Ef Guð lofar.
Þín um alla tíð
Jóhanna.
Gunna, Binni, Alexandra
Nótt.
Þurý, Ömmi, Svana Ösp,
Steinar Ari, Jóhanna Laufey,
Erla Sjöfn, Helga Margrét,
Axel Peter.
Erla, Pietro, Elma Lind.
Morgunblaðið birtir minningargreinar endurgjaldslaust alla
útgáfudaga.
Skil | Þeir sem vilja senda Morgunblaðinu greinar eru vinsamlega
beðnir að nota innsendikerfi blaðsins. Smellt á Morgunblaðslógóið í
hægra horninu efst og viðeigandi liður, „Senda inn minningargrein,“
valinn úr felliglugganum. Einnig er hægt að slá inn slóðina
www.mbl.is/sendagrein
Skilafrestur | Ef óskað er eftir birtingu á útfarardegi verður greinin
að hafa borist eigi síðar en á hádegi tveimur virkum dögum fyrr (á
föstudegi ef útför er á mánudegi eða þriðjudegi).
Minningargreinar