Morgunblaðið - 07.06.2019, Blaðsíða 24

24 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 7. JÚNÍ 2019
✝ Þórdís Grím-heiður
Magnúsdóttir
fæddist 19. janúar
1928 í Reykjavík.
Hún lést á Drop-
laugarstöðum 25.
maí 2019.
Þórdís var dóttir
Magnúsar Magnús-
sonar (1867-1934)
og Helgu Gríms-
dóttur (1888-1986).
Þórdís átti sjö alsystkin. Eft-
irlifandi er Helga Magnea, f.
1934. Látin eru Ragnar Breið-
dal (1912-2004), Magnús Tyrf-
ingur (1915-1980), Helga Soffía
(1918-1919), Aðalheiður María
(1921-2002), Guðrún Áslaug
(1924-2014) og Rakel Guðbjörg
(1925-2012). Samfeðra systkin
María Magnea (1899-1901),
Guðrún Magnea (1901-1932),
María (1902-1960), Elísa (1906-
1906), Tyrfingur (1906-óþekkt).
Sammæðra bróðir Þorleifur
Þorleifsson (1910-1911).
Eiginmaður Þórdísar var
Gunnar B.H. Sigurðsson öku-
fimm barnabörn. 6) Helga
Grímheiður, f. 1967. Barn
hennar: Kristín Liang. 7) Birg-
ir, f. 1971, giftur Guðrúnu Elvu
Arinbjarnardóttur. Börn
þeirra: Snorri, Birta og Söl-
mundur.
Afkomendur Þórdísar og
Gunnars eru 58 talsins.
Þórdís fæddist í Dal við
Múlaveg, í dag er bílastæði
Skautahallar Reykjavíkur þar
sem bærinn stóð. Foreldrar
hennar voru bændur sem rækt-
uðu upp dalinn (Laugardalinn)
þar sem þar var mýri. Þar ólst
Þórdís upp og átti heima þar
til hún giftist 26. júní 1948
Gunnari B.H. Sigurðssyni. Þau
hófu búskap í Camp Knox,
bragga þar sem þau bjuggu
fyrstu fimm árin. Næstu ára-
tugina bjuggu þau víðs vegar
um borgina. Lengst voru þau
við Bústaðaveg, í Skipholti,
Seljahverfi og síðustu 20 árin í
Stóragerði. Þórdís var heima-
vinnandi að mestu en vann þó
ýmis störf, til dæmis sem þerna
á Skógafossi og við aðhlynn-
ingu á elliheimili. Liggja eftir
hana mörg verk sem lýsa
myndarbrag, útsaumsverk og
prjónaskapur.
Útförin fer fram frá Grens-
áskirkju í dag, 7. júní 2019,
klukkan 13.
kennari (1928-
2016). Börn þeirra:
1) Kristbjörg Guð-
rún, f. 1948, gift
Ívari Gunnlaugs-
syni. Börn þeirra:
Íris, Anna Vilborg
og Gunnhildur og
níu barnabörn. 2)
Magnús Guð-
mundur, f. 1950,
giftur Steinunni
Ástráðsdóttur.
Börn þeirra: Jóhann, Þórdís
Grímheiður, Guðmundur og
fimm barnabörn. 3) Lilja Gunn-
þórunn, f. 1952, gift Bjarnleifi
Bjarnleifssyni. Börn þeirra:
Helena (1969-1970), Þórdís, Að-
alheiður, Maríanna, Bjarnleifur
og 10 barnabörn og þrjú barna-
barnabörn. 4) Anna Greta, f.
1954, gift Ríkharði Chan (1946-
2008). Börn þeirra: Sonja,
Gunnar, Stefanía og tvö barna-
börn. 5) Gunnar Björn, f. 1958,
giftur Lulu Munk Andersen.
Börn þeirra: Julie, Magnús,
Snæbjörn, Johannes, Helga,
Anna, Gunnar, Sigurbjörn og
Mamma mín er dáin. Upp-
lifun mín á þeirri gildishlöðnu
setningu er að það er erfitt og
mikil sorg í hjarta. Skiptir ekki
máli að hún hafi verið 91 árs og
ég fullorðinn, mamma mín er
dáin. Ég grét innilega þegar
hún dró sinn síðasta andardrátt
og í augnablik stökk ég áratugi
aftur í tímann þar sem ég var
lítill strákur sem treysti engum
eins vel og mömmu, þar sem
hún var mér allt. Hún kvaddi
þennan heim með eins fullkom-
ið lífsverk og við getum kosið
okkur. Sjö börn og samtals 58
afkomendur, erfitt að vera rík-
ari en það. Hún elskaði alla
sína mjög mikið. Mikið starf að
sjá um stóra fjölskyldu, sem
dæmi þá byrjaði hún að kaupa
jólagjafir á útsölum í janúar.
Til að lýsa mömmu má sér-
staklega nefna útsölur, en þar
naut hún sín. Keypti blússur á
sig og gjafir fyrir börnin.
Mömmu verður samt alltaf illa
lýst með fátæklegum orðum,
hún var svo mikill karakter.
Hún var eitilhörð, þrjósk, stað-
föst, heiðarleg og gat móðgað
fólk eins og enginn annar. Ég
lýsti því sem svo: „Það vantaði
filter á hana.“ Ég bað hana,
þegar ég var yngri sérstaklega,
að láta kyrrt liggja en hún tók
það ekki í mál. Ég man ekki
nákvæmlega svarið frá henni
en það var alltaf á þann hátt að
hún „þoldi ekki fals“. Ég fyrir-
gaf mömmu alltaf, afsakaði
hana ekki né reyndi að skýra
það út. Þetta var bara mamma.
Börnin mín elskuðu hana mest
nákvæmlega út af því hvernig
karakter hún var, þetta var
bara mamma. Ég elskaði hana
mest á fullorðinsárum vegna
þess að hún var eins og hún
var. Þoldi ekki fals, sterk, gjaf-
mild og elskaði alla sína. Hún
var Íslendingur og stolt af því,
gekk ekki í takt og lét ekki
skipa sér fyrir. Stundum kostur
og stundum galli en ekki annað
hægt en að dá hana og dýrka
fyrir það. Ég elska þig mamma
og ég mun gera allt til að það
besta af þér deyi ekki með þér.
Minningar um þig og lexíur um
frábæran kvenskörung munu
lifa með mínum. Hvíl í friði
elsku mamma. Þinn sonur,
Birgir.
Elsku amma okkar, hún
Dísa, er farin frá okkur, 91 árs
að aldri. Margs er að minnast,
enda var hún afar einstök kona.
Hún var ekki bara glæsileg og
algjör víkingur, heldur var hún
traustur miðpunktur fjölskyldu
sinnar sem var það mikilvæg-
asta í hennar lífi. Hún snerti líf
okkar allra á djúpstæðan og
hvers okkar á sinn hátt.
Frá því að við vorum litlar
tók hún á móti öllum börnum
og barnabörnum í kaffi og
kökuveislu á hverjum einasta
sunnudegi fram á síðustu ár.
Þannig náði fjölskyldan að
halda nánu sambandi og erum
við frænkurnar nánast eins og
systur. Hún skemmti okkur
með bollaspám og tarotspilum,
og svo var hún afbragðs sögu-
maður og gat sagt endalausar
sögur af draumum, fólki og
gömlum tímum eins og þær
hafi gerst í gær.
Hún gat verið svo skemmti-
leg, hún amma. Hún elskaði
gulan lit, hún gat tengt vísur
sem hún kunni í hundraðatali
við allt sem maður sagði –
endalaust raulaði hún vísur og
ljóð. Svo var hún fordómalaus
með öllu og kom fram við alla á
jafnréttisgrundvelli.
Hún var mikið náttúrubarn
og elskaði fátt meira en ís-
lenska náttúru. Hún safnaði
steinum og kristölum og átti í
sérstöku sambandi við náttúr-
una og hræddist hvorki dýr né
menn.
Við munum lánsamar eftir
öllum jólunum sem við eyddum
með ömmu og afa sem og
mörgum ferðalögum sem við
fórum í saman, bæði innan- og
utanlands. Við fórum í fyrstu
Íslandshringferðina með þeim á
glænýja bílnum okkar og síðar
í sumarhús í Þýskalandi sem og
ógleymanlega ferð til Toskana
á Ítalíu.
Amma var fyrirmyndar hús-
móðir síns tíma. Hún saumaði
flíkur á börn og barnabörn,
prjónaði peysur og dúkkuföt,
saumaði í þvílík listaverk sem
hún var einstaklega stolt af.
Hún bakaði stórar veislukökur,
endalausar smákökusortir og
alltaf hafði hún góð náttúruleg
húsráð við veikindum. Hún var
afar úrræðagóð á þessu sviði.
Eftir stendur hafsjór af
minningum sem við getum
stoltar sagt okkar börnum og
barnabörnum frá. Elsku amma,
hvíl í friði! Við vitum að þú ert
núna á góðum stað eilífrar
hamingju. Takk fyrir að vera
sú amma sem þú varst. Þínar
Íris, Anna Vilborg og
Gunnhildur Ívarsdætur
og fjölskyldur.
Komdu sæl, amma mín. Það
er eins gott að tala íslensku
þegar maður talar við þig. Mig
langar svo að þú vitir hvað ég
sakna þín hérna á jörðinni.
Í dag á ég ekkert nema ljúf-
ar minningar um þig, elsku
amma mín, eða drottning eins
og ég vildi kalla þig. Á 85 ára
afmæli ykkar afa þá helltist
eitthvað yfir mig sem dró mig
til þess að halda ræðu fyrir
ykkur alveg óundirbúin. Allt í
einu fóru orðin af stað og ég
man eftir að hafa nefnt hvað ég
hafði verið mikil afastelpa frá
því ég var lítil stelpa en hafði
ekki byrjað að vera ömmu-
stelpa fyrr en á unglingsárun-
um mínum. Ég sagðist þá hafa
upplifað þig sem drottningu
sem enginn mátti snerta. Eftir
þessa ræðu kallaði ég þig alltaf
drottningu. Þegar ég varð ung-
lingur þá fór ég að tengjast þér
meira og meira og við urðum
nánari og nánari fyrir vikið.
Þrátt fyrir að vera alltaf
drottningin mín þá vorum við
líka bestu vinkonur.
Við áttum það sameiginlegt
að dásama fallega hluti í hvern-
ig formi sem þeir væru. Ekki
fannst þér leiðinlegt að fara og
versla þér einhver falleg föt og
skart. Þegar kom að því að
kaupa kjóla þá skipti mestu
máli að sýna vaxtarlagið en það
skipti undantekningarlaust
máli að flíkurnar skyldu falla
vel að aftan. Ég á eftir að
sakna þess að geta ekki farið í
búðir að skoða fallega hluti
með fagurkera eins og þér.
Það var nú oft erfitt að fá
þig til að borða. Það var þó
ekki erfitt að gleðja þig með
skammt af djúpsteiktum
rækjum með súrsætri sósu frá
Rikka Chan. Það var eitthvað
sem þú borðaðir af bestu lyst.
Ég man hvað þú varst alltaf
þakklát þegar ég kom með
skammt fyrir þig á kvöldin til
að borða í kvöldmatinn. Þegar
maður hugsar til þín þá er eitt
orð sem stendur upp úr, ein-
stök. Þú varst og verður engri
lík. Ég verð ævinlega þakklát
fyrir þann tíma sem við höfðum
saman.
Bless, amma mín, ég elska
þig. Við sjáumst aftur einn dag-
inn. Þrír kossar til þín en eitt
sinn sagðirðu mér að maður
ætti alltaf að kyssa þrisvar.
Stefanía Chan.
Takk, elsku amma, fyrir að
vera aðdáandi nr. 1 að ljóð-
unum mínum og segja mér að
halda áfram. Ég elska þig og
mun sakna þín mikið.
Að eilífu muntu vera ung þótt dag-
arnir líði svona.
Ég bið þig viltu passa mig að ég fari
mér ekki að voða.
Bæði ákveðin en hlý.
Með það flottasta veðurský.
Því elsku amma mín þú ert mín
besta vinkona!
Segðu mér sögu um þína gamla
daga.
Hverjum varstu hrifin af ég lofa að
segja ekki afa!
Elsku litla amma mín
mín litla gula hungangsfluga.
Sú allra gulasta blómarós mun ég
gefa þér.
Því þú ert mín langbesta amma.
Kveðja,
Liang.
Ég trúi ekki enn að amma
mín sé farin. Síðan ég heyrði
fréttirnar er búin að vera mikil
sorg. Ég næ ekki meðtaka það,
allar andvökunæturnar og bæn-
irnar til guðs. Ég held að ég sé
búin að biðja til Guðs á sein-
ustu dögum oftar en alla mína
ævi. Það fyrsta sem ég bið guð
um að gera er að passa upp á
ömmu, þó að ég viti að það þarf
engan að passa upp á hana.
Hún er sterkasta manneskja
sem ég þekki og lætur engan
tala fyrir sig. Amma kann svo
sannarlega að rífa kjaft og
segir alltaf það sem hún hugs-
ar og heldur engu frá. Amma
var mjög þrjósk og er það
mikill kostur í hennar fari að
mínu mati. Amma mín var svo
sannarlega einstök, það er
hreinlega enginn eins og hún.
Ég og amma gátum talað
tímunum saman um allt og
ekkert. Allar rúgbrauðssneið-
arnar, öll kókómjólkin og allt
nammið. Alltaf þegar ég var
yngri og kom heim til hennar
spurði ég hvort ég mætti kíkja
í „skápinn“. Það var alltaf
hægt að finna eitthvað í
skápnum og oftast fékk ég
mér Nóa kropp og Maryland-
kex. Úr ísskápnum tók ég mér
svo kókómjólk. Síðan settumst
við á eldhúsborðið og spjöll-
uðum og spjölluðum. Sunnu-
dagskaffi var uppáhaldstími
vikunnar og ég hlakkaði alltaf
til að vera saman með fjöl-
skyldunni, að borða kökur og
leika sér. Á seinni árunum var
þetta samt minna en samræð-
urnar okkar styttust ekkert,
við héldum áfram að tala eins
og áður ef ekki meira. Mörg-
um unglingum finnst leiðinlegt
að fara í heimsókn til ömmu
sinnar og nenna því ekki en
mér fannst það skemmtilegt
því amma mín var meira en
bara amma mín, hún var besta
vinkona mín.
Amma var smá skyggn og
þar af leiðandi alltaf skemmti-
legt að heyra sögur frá barn-
æsku hennar. Hún sagði mér
oft margar sögur og man öll
smáatriði. Ég man varla hvað
ég gerði í gær.
Amma hefur alltaf verið
mér mikil fyrirmynd og allir
sem þekkja mig vel vita hvað
ég elska ömmu mína mikið og
vita hvað við vorum nánar og
hversu einstakt samband við
áttum. Amma mín er og mun
alltaf vera uppáhaldsman-
neskjan mín í öllum heiminum
og ég elska hana af öllu mínu
hjarta. Ég er svo þakklát fyrir
allt sem hún hefur gefið mér
og ef það væri ekki vegna
hennar væri ég ekki mann-
eskjan sem ég er í dag.
Vertu, Guð faðir, faðir minn,
í frelsarans Jesú nafni,
hönd þín leiði mig út og inn,
svo allri synd ég hafni.
(Hallgrímur Pétursson)
Þín stelpa,
Birta Hlín.
Þórdís Grímheiður
Magnúsdóttir
✝ HildurMagnúsdóttir
fæddist í Ólafsfirði
7. febrúar 1942.
Hún lést á gjör-
gæsludeild Sjúkra-
hússins á Akureyri
25. maí 2019.
Foreldrar henn-
ar voru Magnús
Jón Guðmundsson
útgerðarmaður, f.
14.5. 1913, d. 7.2.
1980, og Jósefína Marsibil Jó-
hannsdóttir húsmóðir, f. 12.6.
1914, d. 28.6. 1996. Systkini Hild-
ar eru Júlíus Fannberg, f. 1936,
Sigurður, f. 1938, d. 2011, Guð-
rún, f. 1945, og Erla, f. 1947.
Börn Hildar eru Aðalbjörg
Ólafsdóttir, f. 1961,
Magnús Guðmundur
Ólafsson, f. 1962,
Helgi Jóhannsson, f.
1964, og Guðrún
Pálína Jóhanns-
dóttir, f. 1969. Eftir-
lifandi eiginmaður
Hildar er Jóhann
Helgason húsa-
smiður, f. 1.10. 1940
í Ólafsfirði. Hildur
og Jóhann gengu í
hjónaband 26. desember 1964.
Heimili þeirra er að Vesturgötu
14, áður Aðalgötu 29 í Ólafsfirði.
Útför verður frá Ólafsfjarðar-
kirkju í dag, 7. júní 2019,
klukkan 14.
Meira: mbl.is/andlat
Elskulega tengdamamma
kvaddi okkur laugardaginn 25.
maí. Þrátt fyrir að Hildur hafi
átt við veikindi að stríða bar
kveðjustundina brátt að og ein-
hvern veginn er maður aldrei
tilbúinn þegar kallið kemur.
Það sem mér þykir allra
best, þegar ég hugsa um Hildi,
er að ævinlega var tekið á móti
mér með faðmlagi og kossi og
sama átti við þegar kvatt var.
Hlýja og væntumþykja var það
sem einkenndi hana að ég tali
nú ekki um þennan smitandi
hlátur sem ég held að við fjöl-
skyldan getum alltaf heyrt í
huga okkar. Fjölskyldan og
ættræknin var henni í blóð bor-
in og hún vissi ævinlega hvenær
afkomendur hennar og fjöl-
skyldunnar áttu afmæli þrátt
fyrir að ættboginn væri ansi
stór.
Á þessum 29 árum sem við
Hildur áttum samleið hefur að
sjálfsögðu ýmislegt á dagana
drifið. Ef ekki hefði verið fyrir
Hildi og Jóa hefði ég þurft að
hafa ögn meira fyrir náminu í
Kennó. Krakkarnir mínir allir
nutu þess að eiga ömmu og afa
sem voru alltaf til staðar og
ekki síst Jódís Jana sem var
með annan fótinn í Vesturgöt-
unni og naut góðs atlætis og
vafði ömmu og afa um fingur
sér.
Það er óhætt að segja að
Hildur hafi snúið á „Sankti Pét-
ur“ þegar hún greindist með
Hodgkins-eitlakrabbamein
1974. Ég tók við hana viðtal,
sem var hluti af verkefni í nám-
inu mínu, og áttaði mig þá á því
hversu sterkur persónuleiki hún
var en talað var um kraftaverk
enda úrræðin til varna færri en
nú.
Hildur hafði gríðarlega gam-
an af góðum sjónvarpsþáttum,
bíómyndum og tækjum og
tækni almennt og var „snúru-
og tengi sérfræðingur“ þegar
kom að því að tengja eitt og
annað. Börnin hennar rifja
gjarnan upp þegar hún eign-
aðist sýningarvél og varpaði á
húsvegginn Caplin-myndum svo
krakkarnir í hverfinu gætu líka
notið. Hún tók líka ógrynni af
ljósmyndum og hafði gaman af
að fletta albúmum og rifja upp
góðar stundir enda ótrúlega
minnug.
Hildur var dugnaðarforkur
og ef tekin væru saman verkin
hennar hin síðari ár í bútasaumi
og Buchilla-jólasokkum væri
hægt að halda stórsýningu enda
hafa öll börn, barnabörn og
langömmubörn fengið sitt/sín
stykki. En hún var líka mikil
veislukona og gerði frábæra
Pavlovu tertu (í næstum öll fjöl-
skylduboð) og svo líka gerði
hún líka bestu fiskibollur í
heimi.
Hildur keypti gjarnan auka
mjólk eða brauð eða smjör
svona bara ef einhvern myndi
vanta. Það var líka þannig að ef
mig vantaði eitthvað var fyrsta
hugsun að hringja í Hildi.
Ást og væntumþykja kalla
fram bæði sorg, söknuð en líka
minningar um samveru, hlátur
og grát sem er svo óendanlega
mikilvægt. Tilveran verður
óneitanlega öðruvísi án þín en
minningin um ljúfa, hjálpsama
og góða tengdamömmu geymi
ég í hjarta mínu. Ég kveð þig
með þessu ljóði elsku Hildur.
Athvarf hlýtt við áttum hjá þér
ástrík skildir bros og tár.
Í samleik björt, sem sólskinsdagur
samfylgd þín um horfin ár.
Fyrir allt sem okkur varstu
ástarþakkir færum þér.
Gæði og tryggð er gafstu
í verki góðri konu vitni ber.
Aðalsmerkið: elska og fórna
yfir þínum sporum skín.
Hlý og björt í hugum okkar
hjartkær lifir minning þín.
(Ingibjörg Sigurðardóttir)
Þín tengdadóttir
Bjarkey.
Hvers vegna er leiknum lokið?
Ég leita og finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Í dag kveðjum við kæra vin-
konu, Hildi Magnúsdóttur. Það
var fyrir um fimmtíu árum sem
við vinkonurnar stofnuðum
saumaklúbb. Við höfum alla tíð
verið mjög samheldnar, tekið
þátt í lífi fjölskyldna okkar. Ef
einhver okkar var að láta ferma
vorum við boðnar og búnar að
hjálpa til, baka og brasa. Alltaf
var jafn gaman hjá okkur.
Fyrir utan að vera í sauma-
klúbb spiluðum við badminton
tvisvar í viku alla vetur í 20 ár.
Síðan kom að því að sauma-
klúbburinn leið undir lok.
Nokkrar fluttu í burtu eins og
gengur en þá fórum við norðan-
konur og heimsóttum þær sem
fluttar voru suður. Við fórum í
leikhús, út að borða og dansa.
Mikið erum við búnar að hlæja
og ylja okkur við endurminn-
ingar sem við áttum frá þessum
ferðum. Það var sko ekki leið-
inlegt að hlæja með Hildi þar
sem hún hafði ótrúlega góðan
húmor. Elsku Hildur, hér skil-
ur leiðir í bili og hafðu hjartans
þökk fyrir samfylgdina. Við
kveðjum þig með Kveðju eftir
Bubba Morthens.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
Elsku Jói og öll stórfjöl-
skyldan, innilegar samúðar-
kveðjur.
Saumaklúbbssysturnar
Helga, Lilla, Minný,
Rakel, Sigrún, Þóra,
Guðrún (Gunna systir).
Hildur
Magnúsdóttir