Morgunblaðið - 07.06.2019, Síða 26

26 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FÖSTUDAGUR 7. JÚNÍ 2019
✝ Sigurlín Mar-grét Gunnars-
dóttir fæddist að
Steinsstöðum á
Akranesi 16. febr-
úar 1927. Hún lést
á hjúkrunarheim-
ilinu Sóltúni í
Reykjavík 25. maí
2019.
Foreldrar henn-
ar voru Guðríður
Guðmundsdóttir
húsfreyja, f. 1899, d. 2000, og
Gunnar L. Guðmundsson, vél-
stjóri og síðar bóndi, f. 1897,
d. 1988. Systkini Sigurlínar
eru: Guðmundur, f. 1920, d.
2014, Svava, f. 1921, d. 2014,
Halldóra, f. 1923, d. 2009,
Sigurður, f. 1929, Gunnar, f.
1931, d. 2002, Ármann, f.
1937, Sveinbjörn, f. 1939, og
Guðrún, f. 1942.
Sigurlín sleit barnsskónum
á Akranesi. Hún dvaldi tvo
vetur á húsmæðraskólanum á
Hallormsstað árin 1944 til
1946. Síðan tók við nám í
hjúkrun og lauk hún prófi frá
Hjúkrunarskóla Íslands árið
1951. Hún kynnti sér skurð-
stofutækni og
spítalastjórn í
Englandi 1962.
Þá stundaði hún
framhaldsnám í
heilsuvernd og
spítalastjórn við
háskólann í Árós-
um 1963-1964 og
í kennslufræði og
stjórnun við
sama skóla 1973-
1974. Á árunum
1951-1955 starfaði Sigurlín
við hjúkrun bæði innanlands
og utan. Hún var forstöðu-
kona Sjúkrahúss Akraness
1956-1963 og aðstoðar-
forstöðukona Landspítalans
1964-1965. Hún var ráðin
hjúkrunarforstjóri Borgar-
spítalans 1. janúar 1965 þeg-
ar spítalinn var í byggingu.
Sigurlín sinnti starfi sínu og
köllun allt til ársins 1988
þegar hún fór á eftirlaun.
Við tók tími sem Sigurlín
nýtti til ritstarfa og annarra
hugðarefna.
Útför hennar fer fram frá
Akraneskirkju í dag, 7. júní,
klukkan 13.
Með hækkandi sól, þegar allt
lifnar í náttúrunni, öll fallegu
blómin og gróðurinn lifnar við þá
kvaddi hún Silla frænka þessa
jarðvist. Hún var einstök,
umyggjusöm og ástrík. Við feng-
um að njóta þess að eiga hana fyr-
ir frænku, það var okkar gæfa.
Silla var ein af níu systkinum
kenndum við Steinsstaði á Akra-
nesi. Hún sagði mér oft frá því
hvað hún varð glöð þegar að Ár-
mann faðir minn fæddist en þá var
hún 10 ára og orðin stóra systir
með mikið ábyrgðarhlutverk að
passa litla bróður.
Fyrstu minningar mínar um
Sillu var þegar hún kom í heim til
afa og ömmu á Steinsstöðum og
dvaldi þar í nokkra daga í sínu fríi.
Ég man sérstaklega eftir sólböð-
unum fyrir sunnan húsið, þá var
farið þangað með teppi og ýmsar
snyrtivörur og spegilinn góða sem
hún hafði alltaf með sér. Við
krakkarnir vorum alltaf nálægt
henni og fórum með henni í sólbað
hvenær sem að færi gafst.
Það sem að situr líka í minning-
unni um Sillu var að hún virtist oft
koma heim þegar eitthvað bjátaði
á, einhver hafði dottið, hruflað hné
eða jafnvel skorið sig þá birtist
Silla og sagði að þetta yrði nú allt í
lagi.
Þá róuðust flestir við þau orð
enda vissi krakkahópurinn að það
sem Silla sagði stóðst enda var
hún hjúkrunarkona og stjórnaði
stóru sjúkrahúsi í Reykjavík .
Þegar við Anna fórum að vera
saman þá tók Silla vel á móti
henni. Fyrsta veturinn okkar í
Reykjavík vorum við sitt á hvorri
heimavistinni en fórum svo upp á
Skaga um helgar. Hana langaði
greinilega að hlúa að okkur og
sambandinu því við vorum boðin
öll miðvikudagskvöld til hennar í
kvöldmat.
Eftir að Silla hætti að vinna á
Borgarspítalanum hafði hún meiri
tíma til að sinna sínum hugðarefn-
um. Nú blómstraði hún í að mála á
postulín. Hún prjónaði líka, hekl-
aði og saumaði út. Allt sem hún
tók sér fyrir hendur var unnið af
mikilli vandvirkni og nákvæmni.
Þegar við lítum til baka þá eru
minningarnar óteljandi, stóru
stundirnar í lífinu, skírnir, ferm-
ingar, útskriftir og afmæli. Silla
var með okkur. Hún hafði svo
gaman af því að syngja og gleðj-
ast. Vera með í fjörinu eins og hún
sagði einhvern tímann. Óperan,
tónleikar, bíltúr í Borgarfirði með
nesti eða bara setið yfir kaffibolla
og spjallað um heima og geima.
Stutt í brosið og hláturinn en allt-
af umhyggja og kærleikur sem
fylgdi henni Sillu.
Þegar fór að halla undan hjá
henni fluttist hún á hjúkrunar-
heimilið Sóltún. Þar var vel hugs-
að um hana, ávallt gott að koma til
hennar. Alltaf sagði hún að sér liði
vel, starfsfólkið væri alveg ein-
stakt og hlýlegt. Að henni liði bara
vel, maturinn góður, allir svo góð-
ir við sig en hún saknaði stundum
heimahaganna og langaði að fara
heim, þá var það heim á Skaga.
Nú er hún komin þangað þar
sem að hún mun hvíla við hlið for-
eldra sinna
Til Sillu okkar
Lífið er forgengilegt
Allt breytist
endalaust
því er erfitt að trúa
þegar gæska slík og þín
virðist ávallt hafa verið hér.
Við erum
aðeins steinar á strönd
en sumir skína
eins og hvítir gimsteinar.
(Kristján Már Gunnarsson)
Hvíldu í friði, mín kæra
frænka, og megi góður guð þig
geyma.
Gunnar Már og Anna.
Þegar ég kynntist manninum
mínum 17 ára gömul eignaðist ég
ekki einungis frábæra tengdafor-
eldra heldur kom einnig inn í líf
mitt hún elsku Silla. Hún og Guð-
rún tengdamóðir mín voru systur
og samband þeirra var alla tíð sér-
lega náið og kærleiksríkt. Silla var
ógift og barnlaus eins og sagt er.
Það er samt ekki rétt að hún hafi
verið barnlaus því börn Guðrúnar,
tengdabörn og barnabörn voru
allt eins börn Sillu. Við vorum
hennar fjölskylda og vorum sam-
an öllum stundum. Við Silla urð-
um einstaklega nánar strax við
fyrstu kynni. Hún var alveg ein-
stök manneskja og ég tel það mik-
il forréttindi að hafa fengið að
vera samferða henni í gegnum líf-
ið í hartnær 38 ár. Hve mikils virði
hún var mér, manninum mínum
og sonum okkar verður ekki með
góðu móti fært í orð. Hún reyndist
okkur öllum einstakur vinur og
fyrirmynd.
Silla var stórglæsileg kona sem
tók bæði fólki og nýjum straum-
um, stefnum, hugmyndum og
tækni opnum örmum án nokkurra
fordóma. Hún talaði aldrei niður
til neins heldur kom fram við alla
sem jafningja. Það sama gilti um
börnin öll sem sífellt suðuðu um að
vera hjá Sillu frænku. Silla var
aldrei að „passa“ börnin heldur
var hún með þessa vini sína í
heimsókn. Hún hafði einlægan
vilja til að tala við þau, kynnast
þeim vel og leiðbeina og þau elsk-
uðu hana meira en allt. Það eru
ótrúlega margir sem Silla hefur af
elsku sinni og gæsku hjálpað í
gegnum tíðina og eiga henni mik-
ið að þakka.
Silla var líka svo hugrökk og
dugleg kona. Það voru ekki marg-
ar konur af hennar kynslóð sem
tóku sig upp og fóru utan í nám.
Hún lauk námi frá Hjúkrunar-
skóla Íslands 1951 en hélt síðar
utan í nám bæði til Bretlands og
Danmerkur og átti síðan farsæla
starfsævi bæði erlendis og hér
heima. Silla var ráðin hjúkrunar-
forstjóri Borgarspítalans 1. jan-
úar 1965 sem þá var enn í bygg-
ingu og gegndi því starfi allt til
ársins 1988. Það kom því í hennar
hlut að marka og móta allt hjúkr-
unarstarf spítalans frá byrjun
sem var ærið verk en eins og allt
sem hún kom nálægt þá leysti hún
það af hendi með sóma. Hún hafði
líka svo einstaklega heilbrigt og
fallegt viðhorf til alls. Hjá henni
var glasið aldrei hálftómt heldur
alltaf hálffullt. Hún mætti öllum
lífsins áskorunum af eindæma já-
kvæðni. Hún sagði mér líka fyrir
stuttu að hún hefði það fyrir reglu
að alltaf þegar hún færi að sofa þá
hugsaði hún um eitthvað fallegt.
Silla vissi að svefninn langi væri á
næsta leiti og rétt eins og henni
hefur hér verið lýst þá hræddist
hún hann ekki heldur hugsaði fal-
lega til hans full þakklætis fyrir
sína góðu og löngu ævi.
Það orð sem elsku Sillu var
tamast að nota er lýsingarorðið
„dásamlegt“. Það hefur aldrei átt
betur við en til að lýsa henni
sjálfri, hún var dásamleg mann-
eskja að öllu leyti. Hún var einn af
ljósberum þessa heims og hún
lýsti okkur leið í gleði og sorg. Við
munum minnast hennar hverja
stund.
Anna Guðfinna
Stefánsdóttir.
Ég man eins og það hafi gerst í
gær, við Hávar frændi minn að
suða í mömmu okkar beggja um
að fá að gista hjá Sillu frænku
meðan við vorum í matarboði hjá
ömmu. Þetta var ekki eitthvert
eitt skipti heldur var þetta í
hverju einasta matarboði þangað
til að við Hávar vorum komnir á
fyrri helming táningsaldursins og
það segir mjög mikið.
Hjá Sillu var alltaf gott að vera,
mér leið alltaf vel hjá henni og
hún tók alltaf vel á móti mér og
öllum sem gengu um hennar dyr.
Silla var líka einstök manneskja
og miklu betri en risaeðlan God-
zilla eins og við Hávar komum inn
á í afmælisræðunni okkar til
hennar þegar við vorum u.þ.b. 10
og 12 ára. Enda gat Godzilla ekki
lesið. Ég man að þegar ég fór sem
skiptinemi til Kosta Ríka og hélt
hátíðlega upp á það með
mánaðarlegu bloggi þá gat ég
alltaf treyst á það að ég ætti að
minnsta kosti einn tryggan les-
enda og það var auðvitað hún
Silla, já þrátt fyrir elliárin og litla
tölvukunnáttu gat Silla mín samt
reddað sér og lesið bloggið í
hverjum einasta mánuði. Það er
einungis birtingarmynd af henn-
ar góðmennsku í eitt af mörgum
dæmum, hún nefnilega tók sér
tíma í að sýna öllum þeim sem
henni þótti vænt um athygli og
stuðning.
Það eru auðvitað margar aðrar
minningar sem leika um huga
mér þegar ég hugsa um hana en
allar stafa þær af þakklæti til
hennar. Það er ekki til sú mann-
eskja sem var eins góðhjörtuð,
óeigingjörn og hjálpsöm og Silla
frænka. Ég verð alltaf ævinlega
þakklátur fyrir allt sem hún hefur
gert fyrir mig og það er ekki til
betri fyrirmynd um góðmennsku
en hún. Þakka þér fyrir sam-
veruna, Silla, ég hlakka til að
koma í heimsókn í himnaríki gegn
því að fá að gista auðvitað.
Ég vill senda henni ömmu
minni, Guðrúnu, mínu dýpstu
samúðarkveðjur þar sem amma
var ekki bara að missa systur sína
heldur sína bestu vinkonu. Takk
fyrir allt, sjáumst mikið seinna.
Kristinn Snær
Guðmundsson.
Við bræðurnir kveðjum Sigur-
línu Margréti Gunnarsdóttur
frænku okkar og móðursystur
með söknuði og sorg í hjarta. Hún
fékk friðsælt andlát í hárri elli,
sæl, sátt og södd lífdaga. Hún hef-
ur allt okkar æviskeið verið órjúf-
anlegur hluti tilverunnar. Það
renna í gegnum hugann óendan-
lega margar góðar minningar
þegar við fylgjum Sillu okkar síð-
asta spölinn. Þessi kona hefur ver-
ið okkur bræðrum sem önnur
móðir og börnum okkar sem önn-
ur amma.
Ekkert erindi var of stórt, ekk-
ert of lítið og ekkert of ómerkilegt
til þess að bera upp við Sillu. Allt-
af var hún til staðar, hlustaði,
huggaði, styrkti og gaf okkur
þann tíma sem þurfti og oftast
rúmlega. Ófáar voru ferðirnar
sem farnar voru upp á Akranes að
heimsækja ömmu og afa á Steins-
stöðum og kátt var í bílnum á leið-
inni. Silla var ómissandi þátttak-
andi í öllum viðburðum og
samverustundum fjölskyldunnar,
hvort sem um afmæli eða önnur
tilefni var að ræða eða bara bjúgu
í matinn. Alltaf var Silla með okk-
ur og hún verður alltaf í huga okk-
ar hvar sem við erum og hvað sem
við gerum.
Silla var merkileg kona. Henn-
ar líf snerist um að hjúkra og
hjálpa fólki, láta gott af sér leiða,
leiðbeina og hlúa að. Hún dæmdi
aldrei nokkurn mann og talaði
aldrei illa um neinn í okkar eyru.
Hún sá einungis það góða í fólki
og tók lífsstíl og skoðunum hvers
og eins af fullkomnu fordómaleysi
og með opnum huga og skilningi.
Hún skilur eftir sig gott og merki-
legt lífsstarf og hugsjón sem við
öll ættum að tileinka okkur – mað-
ur á að gleðja sjálfan sig með því
að gleðja aðra.
Við kveðjum Sillu með þakk-
læti fyrir allt sem hún hefur fært
okkur og gefið.
Sigurður Sveinn Jónsson,
Guðmundur Jónsson,
Gunnar Páll Jónsson.
Nú hefur hún elsku Silla lokið
ævidögum sínum. Hún var mér
kær vinkona, móðursystir Guð-
mundar og uppáhaldsfrænka
barna minna. Mér er efst í huga
þakklæti fyrir þau kynni og þá
samleið sem við áttum í meira en
aldarfjórðung. Fjörutíu og þrjú ár
voru á milli okkar en vinskapur
okkar var sannur og traustur. Alla
tíð vorum við duglegar að deila
draumum okkar um lífið og tala
um hvernig við best getum nýtt
okkar styrkleika og gjafir lífsins
til að eiga góða ævidaga.
Mér er ljúft að minnast margra
gleðistunda í samneyti við Sillu
eins og hún var alltaf kölluð. Ég
minnist þess að árið 2015 lögðum
við upp í ferðalag. Við nefndum
það „road trip“. Þetta var sérlega
ánægjulegt fyrir Sillu að ég tel,
þar sem hún hafði lítið ferðast um
landið sitt. Við fylltum Mözduna
hennar af ferðatöskum og lögðum
af stað, komum víða við á leiðinni
austur að Kirkjubæjarklaustri
þar sem við gistum. Við vorum
sannkallaðar heimskonur sem
slógum um okkur í hverri vega-
sjoppu sem á leið okkar varð og
nutum alls.
Ferðin til Spánar er líka eftir-
minnileg, en í hana fórum við eftir
að Silla greindist með krabba-
mein. Við þræddum markaði,
kíktum í fínar búðir, borðuðum úti
á hverju kvöldi og nutum lífsins.
Silla eyddi miklum tíma í að kaupa
gjafir handa öllum, það var henni
mest um vert að koma með gjafir
til að gleðja fólkið sitt.
Silla var alla tíð stóra frænka
Jóns Alex og síðar Kristins Snæs,
enda gafst oft góður tími, þar sem
Silla var u.þ.b. að ljúka starfsævi
sinni um svipað leyti og þeir komu
í heiminn. Silla hafði lag á að hæna
að sér börnin í fjölskyldunni. Ég
kom inn í líf þeirra feðga, Guð-
mundar og Jóns Alex þegar ég var
24 ára með litlu dóttur mína, Alex-
öndru með mér. Þar sem Silla var
fann ég fyrir miklu trausti og vin-
semd í minn garð. Það var ekki
sjálfgefið að mér yrði vel tekið þar
sem ég var að koma inn í líf þeirra
og taka að mér lítinn fallegan
dreng sem Silla og tengdamamma
höfðu jú verið mömmurnar í lífi
hans.
Ógleymanlegar eru þær stund-
ir er Silla var með okkur á jólum.
Við nutum góðs matar hjá Guð-
mundi, tókum upp gjafir og eydd-
um kvöldinu með kertayl og kær-
leika. Silla var afskaplega iðin við
að mála postulín og var dugleg að
gleðja alla í kringum sig með því
að gefa fallega málaðan disk eða
bolla og margt fleira. Við í Dverg-
holtinu hlökkum alltaf til aðvent-
unnar því að við stimplum inn jól-
in með því að stilla upp fallegu
máluðu hlutunum frá Sillu.
Silla gladdist einlæglega með
okkur, þegar við keyptum húsið
okkar í Hafnarfirði. Ég minnist
þess sérstaklega þegar Silla kom
fyrir tveimur árum til að fagna
með Kristni á útskriftardaginn
hans. Það var okkur mikils virði
að hún gat verið hjá okkur á þeim
degi.
Ég er ríkari eftir að hafa fengið
að njóta vegferðar með Sillu og
njóta hennar mikla velvilja í þau
tuttugu og fimm ár sem við áttum
samleið. Öll þau ár og allar þær
minningar geymi ég í hjarta mínu
um ókomna tíð.
Ég votta aðstandendum og þá
sérstaklega Guðrúnu og Jóni,
mína einlægustu samúð við frá-
falls mikils heimilisvinar okkar
allra.
Guðlín Kristinsdóttir.
Nú þegar við kveðjum Sigurlín
Gunnarsdóttur, sjáum við á bak
konu sem var sannur Soroptim-
isti. Hún var mikil hugsjónakona
og átti því vel heima í samtökum
eins og Soroptimistum sem bera
hag kvenna og stúlkna fyrir
brjósti. Sigurlín lærði hjúkrun við
Hjúkrunarskóla Íslands og lauk
þaðan prófi 1951. Hún starfaði við
hjúkrun á Akureyri, Akranesi, í
Bretlandi en lengst af í Reykjavík.
Þar var hún leiðtogi m.a. hjúkr-
unarforstjóri Borgarspítala 1965-
1988 og í forsvari fyrir Sjúkraliða-
skóla Borgarspítalans í 10 ár. Hún
hlaut margháttaða viðurkenning-
ar fyrir lífsstarfið, s.s. Riddara-
kross hinnar íslensku fálkaorðu
árið 1989, varð Heiðursfélagi í
Hjúkrunarfélagi Íslands og fékk
Gullmerki Rauða kross Íslands
1995.
Sigurlín gekk í Soroptimista-
klúbb Reykjavíkur árið 1969 og
hefur því verið félagi í 50 ár. Það
eru óteljandi þau verkefni sem
hún sinnti og alls staðar lagði hún
gott til mála. Þegar skoðuð eru
styrktarverkefni sem Soroptim-
istaklúbbur Reykjavíkur hefur
sinnt á sinni 60 ára sögu, kemur
mynd Sigurlínar víða upp. Þegar
klúbbsystur studdu við Breiðavík-
urdrengi var Sigurlín einn helsti
stuðningsmaður þess verkefnis.
Þegar Vestmannaeyjagosið var í
rénun studdu Soroptimistar upp-
byggingu Hraunbúða og fór Sig-
urlín út til Vestmannaeyja til að
skoða aðstæður. Lengi var klúbb-
urinn styrktaraðili fyrir Hjúkrun-
arheimilið Skjól og keypt voru
fjöldamörg tæki fyrir heimilið og
alls staðar var Sigurlín með sínar
góðu hendur. Og svona mætti
lengi telja. Það sem er mér minni-
stæðast er þegar ákveðið var að
safna hjálpargögnum og senda til
Rúanda enda var ástandið þar
hræðilegt eftir hörmungar sem
þar gengu yfir 1994-1995. Breyt-
ing varð á þeim áætlunum því
ómögulegt reyndist að koma
gögnum þangað. Voru gögnin því
send til Malaví í staðinn. Við þessa
söfnun var þekking Sigurlínar
ómetanleg. Hún vissi um alls kyns
hjúkrunartæki og gögn sem ekki
voru lengur nothæf á íslenskum
sjúkrahúsum og voru í geymslum
hér og þar, en gátu komið að góðu
gagni í Afríku. Þar má telja
sjúkrarúm og alls kyns lín sem
merkt var stofnunum sem ekki
voru lengur starfandi. 20 feta
gámur fylltist fljótt og Þróunar-
samvinnustofnun tók að sér að
koma gámunum á leiðarenda með
öðrum hjálpargögnun sem voru
að fara til Malawi. En gámarnir
urðu reyndar tveir, 20 feta langir
og því ótrúlegt magn sem fór í
þessari sendingu. Fyrir utan Sig-
urlín var Erla Björnsdóttir dugleg
við að hlaða gámana og allt komst
þetta til skila. Ásgerður Kjartans-
dóttir vann í Malawi á vegum Þró-
unarsamvinnustofnunar og tók á
móti gámunum og dreifði gögnum
til þeirra sem voru sannarlega
hjálparþurfi þar. Það var sérstök
upplifun fyrir mig að sjá sjúkra-
rúm sem við sendum orðið að fæð-
ingarrúmi á spítala í Lilongwe í
Malawi og gamla línið komið í
gagnið á ný.
Það er með hjörtu full af þakk-
læti og frábærum minningum sem
við klúbbsystur kveðjum þessa
frábæru systur og heiðursfélaga
okkar og þökkum henni samfylgd-
ina. Um leið sendum við skyld-
mennum, vinum og vandamönn-
um innilegar samúðarkveðjur.
Sigrún Klara Hannesdóttir.
Sigurlín M. Gunnarsdóttir fyrr-
verandi hjúkrunarforstjóri á
Borgarspítalanum er látin á tí-
ræðisaldri. Með Sigurlín er fallin
frá einn af merkustu brautryðj-
endum í íslenskri hjúkrun sem
störfuðu upp úr miðri síðustu öld.
Sigurlín var vel menntuð hjúkr-
unarkona eins og starfið hét á
þeim tíma, auk hjúkrunarnáms á
Íslandi fór hún í framhaldsnám í
hjúkrun, kennslu og stjórnun í
Danmörku, Englandi og Skot-
landi og kom víða við í störfum
sínum. Sigurlín vann ötult starf
þegar kom að undirbúningi opn-
unar Borgarspítalans og varð-
veitti þau gögn sem að undirbún-
ingnum lutu. Framsýni hennar
mátti glögglega sjá við opnun spít-
alans sem var hinn glæsilegasti á
þeim tíma. Hún skrifaði síðar bók-
ina Sjúkrahús verður til sem kom
út árið 2000 sem er merk heimild
um hvað það felur í sér að koma
sjúkrahúsi á laggirnar. Þar sést
best hversu stór þáttur Sigurlínar
var í því verkefni. Sigurlín tók við
forstöðukonustarfi árið 1965 á
Borgarspítalanum (sem síðar
nefndist hjúkrunarforstjórastarf)
þó fyrsti sjúklingur hafi ekki inn-
ritast fyrr en í árslok 1967. Hún
gegndi því þar til hún lét af störf-
um fyrir aldurs sakir árið 1988.
Sigurlín gegndi líka forstöðu við
Sjúkraliðaskólann á Borgarspítal-
anum sem var nýjung og vann þar
mikið merkisstarf. Auk þessara
starfa, tók Sigurlín virkan þátt í
félagsstörfum á vegum hjúkrunar
bæði innanlands og utan. Sem
fulltrúi hjúkrunar Borgarspítal-
ans, þurfti hún oft að vinna í hópi
karla sem voru í stjórnunarstörf-
um innan heilbrigðisþjónustunn-
ar. Ég veit að henni þóttu þeir
tímar stundum erfiðir þar sem
hún var oft eina konan í karla-
hópnum. Öll störf sem Sigurlín
tók að sér einkenndust af vand-
virkni og samviskusemi. Ég var
svo heppin að taka við hjúkrunar-
forstjórastarfinu af Sigurlín og
kynntist henni persónulega. Sig-
urlín reyndist mér afar vel, hún
hafði virðulega og yfirvegaða
framkomu, hélt oftast ró sinni þó
stundum gengi mikið á. Þessi fal-
lega framkoma Sigurlínar táknaði
ekki að hún væri skaplaus heldur
kunni hún einstaklega vel að fara
með skap sitt. Sigurlín naut virð-
ingar allra sem henni kynntust.
Sigurlín helgaði líf sitt starfinu og
gat við starfslok litið stolt og
hreykin yfir sinn merka feril. Það
átti þó aldrei við Sigurlín að mikla
sig af störfum sínum en þeir sem
henni kynntust og unnu með
henni vissu fyrir hvað hún stóð.
Ég er þakklát fyrir að hafa kynnst
henni og sendi aðstandendum
hennar innilegar samúðar-
kveðjur.
Sigríður Snæbjörnsdóttir.
Sigurlín Margrét
Gunnarsdóttir