Fréttablaðið - 28.05.2016, Blaðsíða 74

Mér finnst að við ættum að geta verið sund­þjóð rétt eins og handboltaþjóð. Öll börn á Íslandi eru
skyldug til að læra að synda í skóla­
sundi. Hér kunna nánast allir að synda
og við erum alltaf í vatninu. Ég myndi
segja að við værum mikil sundþjóð.“
Þetta segir sunddrottningin Hrafn­
hildur Lúthersdóttir, nýkomin upp
úr Ásvallalaug, hárið enn hálfblautt
og hún töluvert ferskari en flestir um
hádegisbil. Það liggur vel á henni enda
skyldi ekki nokkurn mann undra, hún
skráði sig jú í sögubækurnar í síðustu
viku með vasklegri framgöngu sinni
á Evrópumeistaramótinu í sundi sem
fram fór í London.
Hrafnhildur náði sumsé besta
árangri sem nokkur íslenskur bringu­
sundsmaður hefur náð í fimmtíu
metra laug. Hún lét sér ekki nægja
eitt silfur í ferðinni heldur tók með sér
annað fyrir hundrað metra bringu­
sund og svo brons fyrir tvö hundruð
metra í sama sundi í sömu keppnis­
ferðinni.
Þarf að vera best
„Ég var dálítið sein, svona miðað við
aðra afreksmenn í sundi. Flestir byrja
á bilinu fimm til sex ára en ég var tíu
ára þegar ég skráði mig fyrst í félag.
Þá var ég búin að prófa allar aðrar
íþróttir og var ekkert góð í þeim. Og
mér fannst þær ekkert spes vegna
þess að ég var ekki best í þeim,“ segir
Hrafnhildur og skellir upp úr, spurð
um upphaf sundferilsins.
„Ég er svo rosaleg keppnismann­
eskja. Ég var sett í byrjendahóp með
krökkum sem voru yngri en ég til að
byrja með. Jafnöldrum bróður míns,
sem er tveimur árum yngri en ég. Mér
fannst það agalegt. Það leið samt ekki
á löngu þar til ég var færð upp um hóp
og svo aftur og aftur. Á einu ári hafði
ég verið færð tíu sinnum upp um hóp.
Þá fann ég mig vel í sundinu.“
Gallharður Gaflari
Hrafnhildur er fædd í Hafnarfirði
árið 1991. Hún hefur sterkar taugar
til bæjarins og segist vera harðkjarna
Gaflari þó að hún hafi alla tíð verið
með annan fótinn í Bandaríkjunum.
„Ég flutti til Bandaríkjanna þegar
ég var nánast nýfædd vegna þess að
pabbi fór þangað í nám í meltingar­
fræðum. Við bjuggum þar þangað til
ég varð átta ára og fluttum þá aftur til
Íslands. En ég var alltaf viss um að ég
vildi flytja aftur út,“ segir hún og bætir
við: „ Frá því að ég kom heim og fór að
synda hef ég alltaf verið í Sundfélagi
Hafnarfjarðar. Byrjaði í Suðurbæjar­
lauginni og gömlu Sundhöllinni. Við
vorum ekki með fimmtíu metra laug
svo við fórum yfir í Kópavog til að
æfa. Það gat tekið á. Að vera mættur
þangað klukkan sex á morgnana, ekki
með bílpróf, svo foreldrarnir voru
dregnir á fætur fyrir allar aldir,“ segir
hún glottandi.
Rúðustrikaður raunveruleiki
Stíf dagskrá og þétt skipulag hefur
verið raunveruleiki Hrafnhildar allar
götur síðan hún var þrettán ára gömul
og komst fyrst að í landsliðinu. „Dag­
urinn minn samanstóð af æfingu frá
sex til átta á morgnana, skóla frá átta
til fjögur og svo aftur æfingu milli sex
og átta á kvöldin. Þetta er bara svona.
Maður þarf að fórna miklu ef mann
langar að standa sig vel og ná langt.
Þegar ég lít til baka, þá er þetta þess
virði. En á þeim tíma þegar maður
var að missa af skólaböllum og svona,
þá var það ferlega leiðinlegt,“ segir
hún og viðurkennir að stundum hafi
uppreisnarseggurinn skotið upp koll­
inum.
„Þá sagði ég að mér væri alveg
sama um þetta allt og fór á ball. Það
má alveg gera það öðru hvoru. Það
hjálpaði mér þó mikið að flestir vinir
mínir voru í sundi og deildu þannig
skilningi á þessu. Enda hefur maður
eiginlega engan tíma til að umgangast
aðra en þá sem eru í sundinu. Maður
kemst ekkert frá lauginni þó að maður
sé kannski kominn upp úr henni. En
þetta hefur alltaf verið stór partur af
mínu og lífi er enn þá,“ bendir hún
á. „Þegar ég og herbergisfélagi minn
komum af æfingum, þá er haldið
áfram að tala um æfinguna. Hvernig
gekk, hvað var að gerast og dramað
innan sundliðsins. Maður er bara
alveg í þessum heimi.“
Ísland kannski seinna
Hrafnhildur lét sumsé verða af því
að flytjast aftur til Bandaríkjanna
þegar hún var nítján ára gömul er
henni gafst færi á fullum skólastyrk
við Flórídaháskóla. Hún útskrifaðist
nýverið þaðan með gráðu í almanna­
tengslum. Hrafnhildur gerir ráð fyrir
að skjóta frekari rótum í Bandaríkj­
unum þar sem hún á þar kærasta
og góða vini. Hún reiknar þó með
að hún muni enda á Íslandi sé horft
dálítið rúmlega inn í framtíðna. Eins
og staðan er núna mun gráðan góða
þó koma til með að safna ryki fyrst
um sinn.
„Nú er ég á þeim stað að ég er búin
að útskrifast og er bara að synda. Þá
stend ég allt í einu frammi fyrir því
að ég hef auka tíma sem ég hef ekki
niðurnegldan í neitt. Og mér finnst
þetta svo mikill tími. Ég velti mikið
fyrir mér hvernig venjulegt fólk, sem
ekki er afreksfólk í íþróttum, getur
kvartað yfir að hafa ekki tíma til að
gera hitt og þetta vegna þess að það
sé svo mikið í skólanum. Ég næ þessu
ekki. Ég var að gera þetta allt og svo
nú þegar ég hef ekki skólann veit ég
ekkert hvað ég á að gera,“ segir hún
brosmild og bætir við að allur sá tími,
sem hún hafi fengið aukalega eftir að
náminu lauk, fari í að gera það sem
hana hefur alltaf langað til. Að mæta
á aukaæfingar og iðka jóga.
Hætti ekki á meðan ég bæti mig
„Það er full vinna að vera afrekskona
í íþróttum. Ég veit ekki hvað ég geri
við gráðuna. Mig langar alveg að fá
vinnu á endanum. Ég hef reyndar
aldrei haldið vinnu, sem er einmitt
málið þegar maður er í svona dæmi.
Ég hef nánast enga reynslu á vinnu­
markaði. Hins vegar reyni ég að
horfa á þetta þannig að ég verði að
spila úr reynslunni sem ég hef fengið
út úr sundinu. Þar hef ég þurft að
nota mikla skipulagshæfni, ögun og
markmiðasetningu sem margir fá
ekki endilega frá vinnumarkaðinum.
Sundið hefur kennt mér mikið og
ég get notað ýmislegt úr því svona
almennt í lífinu.“
Hrafnhildur er gríðarlega hjátrúar­
full og hefur þurft að taka slaginn við
frammistöðukvíða í sundinu. „Maður
setur alltaf pressu á sig um að gera
vel. Ég var þannig að ég hugsaði
alltaf um alla aðra en mig. Hugsaði
með mér að mamma og pabbi yrðu
fyrir vonbrigðum. Amma og afi væru
komin til að sjá mig, þau yrðu senni­
lega svekkt. Maður á ekki að gera það.
Mamma og pabbi eru alltaf sátt sama
hvernig fer. Ég fór til íþróttasálfræð­
ings, og þó að ekkert væri í rauninni
að, þá er gott að fá smá hjálp við að
átta sig. Það er ekki allt búið þótt eitt­
hvað gangi ekki alveg upp. Ég hef líka
hugsað mikið hvað ég ætli að gera
eftir Ólympíuleikana í Ríó í ágúst.
Sundið hefur alltaf verið lífið mitt,
hvað geri ég eftir það? Það er gott að
fá smá aðstoð við að finna lausnirnar
sjálf,“ segir hún og er einlæg. „Ég held
að þetta hafi hjálpað mér og tel að
það hafi verið aðalástæðan fyrir þeim
árangri sem ég er að ná í sundinu
núna. Hausinn skiptir svo miklu máli
og ég held að íþróttamenn gætu verið
duglegri við þetta.“
Gott að blómstra seint
Hrafnhildur er tuttugu og fimm ára,
sem þykir nokkuð hár aldur í sport­
inu. „Undanfarið hafa það verið sex­
tán ára stelpur sem eru að toppa. Ég
tók einmitt eftir því í einum riðlinum
á EM, að ég var sjö árum eldri en ein
þeirra sem ég var að keppa við,“ segir
hún og glennir upp augun áður en
hún heldur áfram. „Ég hugsaði þetta
einmitt þannig fyrir tveimur árum,
að ég yrði búin eftir þessa Ólympíu­
leika. Yrði orðin of gömul og færi að
vinna. Búa til líf. En á þessu ári hefur
mér gengið svo vel. Margar þessara
sextán ára stelpna sem toppa brenna
fljótt út vegna álagsins. Þær höndla
það ekki. Ég held að fyrir mig hafi því
verið gott að vera sein í þessu. Sumir
blómstra seinna en aðrir og það getur
verið fínt. Ég get allavega ekki farið að
hætta á meðan ég er enn að bæta mig.
Það verður ekki fyrr en ég verð orðin
langseinust og hætt að bæta mig sem
ég get gert það. Eins og staðan er núna
veit ég ekkert hvenær það verður. Mér
finnst sundið, sérstaklega bringu­
sundið, svolítið vera að breytast. Fólk
á þrítugsaldri er enn að synda og gera
góða hluti,“ segir hún og brosir enn og
aftur breitt að lokum.
Hrafnhildur er Gaflari í húð og hár þó að annar fóturinn hafi alltaf verið í Bandaríkjunum þar sem hún býr. FRéttaBlaðið/anton BRink
Á einu Ári hafði ég
verið færð tíu sinnum
upp um hóp. ÞÁ fann ég
mig vel í sundinu.
Fínt að blómstra svolítið seint
Hrafnhildur Lúthersdóttir bókstaflega lifir og hrærist í sundlauginni og uppsker eftir því. Með glæsilegum árangri
á EM afsannar hún að tuttugu og fimm sé gamalt í sportinu. Hún segist aldrei raunverulega komast frá lauginni.
Guðrún
Ansnes
gudrun@frettabladid.is
2 8 . m a í 2 0 1 6 L a U G a R D a G U R34 h e L G i n ∙ F R É T T a B L a ð i ð