Vinnan - 01.12.1951, Qupperneq 12

Jóhanna Egilsdóttir sjötug
JÓHANNA EGILSDÓTTIR, formaður
Verkakvennafélagsins Framsóknar í Reykja-
vík, varð sjötug 25. nóvember síðastliðinn.
Hún á að baki óvenju mikið og dáðríkt
starf í þágu verkalýðshreyfingarinnar. Hún Jóhanna
hefur átt sæti í stjórn Verkakvennafélags- Egilsdóttir.
ins Framsóknar í 29 ár alls, þar af 17 síð-
ustu árin formaður þess, en þar áður vara-
formaður í 7 ár og gegnt öðrum störfum í
stjórn í 5 ár. í fulltrúaráði verkalýðsfélag-
anna í Reykjavík hefur hún verið í 25 ár og
um tíma í stjórn Alþýðusambandsins. Utan
) verkalýðshreyfingarinnar hefur hún gegnt
ýmsum trúnaðarstörfum.
Þarflaust er að taka það fram, svo kunnugt
sem það er, að Jóhanna héfur í hvívetna
verið einn ötulasti starfs- og baráttumaður
verkalýðssamtakanna, verið hvort tveggja í
senn lipur og einbeittur stjórnandi félags
síns og óhvikul í öllum átökum við atvinnu-
rekendavaldið. Nú er hún hefur fyllt sjö-
unda áratug ævi sinnar flytja verkalýðs-
samtökin henni alúðar þakkir fyrir óvenju
mikið og fórnfúst starf, og um leið og þau
árna henni heilla,'tjá þau þá ósk sína, að
starfskrafta hennar megi þau njóta lengi enn.
150—200 milljónir fram yfir það, sem verðlags-
ákvæðin áður leyfðu.
Jafnframt því að benda á orsakir þess, hvern-
ig ástandið er í dag í dýrtíðar- og atvinnumálum
þjóðarinnar, bendir sambandsstjórriin á ýmsar
leiðir, er verða mættu til úrbóta, og krefst þess,
að þær leiðir verði reyndar.
Fari svo, að alþingi og ríkisstjórnin skelli við
skollaeyrum, og verði ekki við kröfum sambands-
stjórnar í þessu efni, mun hún beita sér fyrir
uppsögn samninga og þá um leið samkomulags-
ins frá s. 1. vori til þess þá að grípa til nauðvarn-
arinnar einu sinni enn, og það svo að um munar,
ef verða mætti til þess, að knýja ríkisvaldið til
að láta af sinni vitlaúsu og þjóðlega skaðlegu
stefnu.
I þessu efni hefur verkalýðurinn allt að vinna,
en engu að tapa.
Ef ekki verður snúið við, er hrunið óumflýjan-
lega skammt undan, og því fylgir alger stöðvun
atvinnuveganna.
Slíkt ástand kæmi harðast við fátæka verka-
menn, konur sem karla, svo og aðra launþega
er verða að þræla dag hvern til þess að geta
unnið fyrir brýnustu nauðþurftum.
Sambandsstjórnin hefur óskað viðræðna við
ríkisstjórnina um öll þessi mál.
Þegar þetta er ritað, hafa þær viðræður ekki
farið fram, en þeim verið lofað af hálfu forsætis-
ráðherra.
Engu skal um það spáð, hver árangur verður.
Má vel vera, að ríkisstjórnin svari stjórn heildar-
verkalýðssamtakanna því til, að henni komi þessi
mál ekki við eins og viðskiptamálaráðherra svar-
aði verðgæzlunefnd varðandi verðlagsmálin, en
ríkisstjórnin mun ábyggilega komast að raun um
annað.
Islenzk verkalýðssamtök eru sterk, ef eining
ríkir innan þeirra og geta þá ráðið því, sem þau
vilja ráða.
Þegar ástandið er svo alvarlegt, sem það nú er,
mega pólitísk sjónarmið og pólitísk þjónkun ekki
deila kröftum, heldur verða samtökin að koma
fram sem ein og órjúfandi heild í baráttunni fyrir
atvinnu og brauði — baráttunni fyrir mannsæm-
andi lífskjörum.
2 VINNAN