Vinnan - 01.12.1951, Blaðsíða 37

bæn í augunum hjá þeim, sem ráða yfir vinnunni.
Hún er náðarbrauð. Andskotinn hafi það allt
saman . . . Annars þýðir ekkert að ganga með
hausinn niður í klofi lagsmaður. — Allt snarast
um hjá manni, ef maður reynir ekki að taka því,
sem að höndum ber, með léttlyndi og trú á fram-
tíðina. Eg hugsa líka, að allt sé að rísa úr kútnum.
Þess vegna spila ég á harmonikuna mína. Tón-
arnir lyfta manni einhvern veginn. Ef krakkarnir
mínir hafa það eitthvað betra en ég, þá er ég
ánægður.“
„Við erum allt of ánægðir. Ef við værum nógu
helvíti óánægðir þá myndum við steypa þessu
bölvaða þjóðfélagi og búa til nýtt. Þá myndum
við ekki lulla þetta fram og aftur í Skuggahverfi,
leita út úr því á morgnanna til þess að biðja
einhvern og einhverja að fá að þræla fyrir þá og
svo inn í það aftur á kvöldin slitnir og uppgefnir
með ekkert í lófanum eða sama og ekkert. Eg
segi fyrir mig, að ég gæti drepið allt pakkið.“ —
Hann lítur upp og horfir um skúrinn, eins og
hann heimti svar og sé albúinn til að mæta hverri
mótbáru. Hrafnsvartur lokkur fellur niður á ennið
um leið og hann beygir sig yfir stokkinn sinn og
lokar honum svo að smellur í.
Kaffitíminn er búinn og verkamennirnir standa
upp og fara út. Þeir raða sér aftur í skurðinn.
Hann er að hvessa, svo að moldin rýkur.
Stígur segir við Þormóð: „Svona tal líkar mér
ekki. Jóhann er ágætur strákur, en hann er allt
of æstur. Það reynir hver og einn að bjarga sér
eins og bezt gengur og þjóðfélagið er nú einu
sinni svona. Við getum bætt kjör okkar og breytt
þjóðfélaginu án þess að vera með æsingar bölbæn-
ir og manndráp á vörunum".
y
Þormóður lítur til hans hugsi: Vindhviða feyk-
ir moldryki um hann svo að hann ber handlegg-
inn fyrir vitin. Svo segir hann:
„Já, það er rétt, en örbirgðin kveikir grimmd í
brjósti manndómsins, en beygir hið bljúga enn
dýpra. Við erum svo misjafnir mennirnir."
„Hefur þú heyrt, að Steinn Klakan ætli að
fara að breyta öllu þarna hjá okkur? Hann kvað
vera að kaupa allt“.
„Jú, eitthvað hef ég heyrt um það, og þá verður
víst lítið úr kotunum okkar. Er ekki fjári dimmt
hjá þér síðan hann byggði við gluggan þinn?“
„Jú, það er alltaf hálfgert myrkur inni. Hann
byggði alveg upp að gaflinum hjá okkur. Eg skil
ekki í öðru en að talað verði við okkur, áður en
honum verður leyft að umturna öllu. Eg fer aldrei,
hvað sem það kostar. Við eigum bæinn og lóð-
ina.“
Hann er enn að hvessa. Þegar stormurinn þýtur
yfir holtið, þyrlast moldarskýin yfir verkamenn-
ina. Þeir bera handleggina fyrir vit sér til að
verja þau, en það þýðir ekki neitt. Þau fyllast
af moldarsáldri. Það smýgur niður hálsinn, inn í
augun og eyrun. Þeir verða dökkir til augnanna.
þó að þeir þurrki úr þeim með hnúunum milli þess
sem þeir höggva jörðina og grafa. Vinnuflokkur-
inn er eins og festi í holtinu og hún nær allt frá
stóra húsinu með geysandi gamminn og í beinni
línu upp hæðina út í auðnina. Þeir eru að ryðja
braut fyrir nýja borg — leggja grunnin að fram-
tíðinni.
Um kvöldið hverfa þeir úr holtinu. Þeir mjakast
í hóp gegnum hverfin, niður í lægðina, hægir,
þreyttir og hljóðlátir. Fótaburðurinn er þung-
lamalegur, axlirnar afsleppar, andlitin mórauð af
moldrokinu. Þreyta í öllum limum.
Vilhj. S. Vilhjálmsson.
ATHUGIÐ,
að í Baðstofu Ferðaskrif- k
stofu ríkisins er mikið úrval af I;
alls konar ullarvörum og
vefnaði, enn fremur allir aðrir ;!
fáanlegir minjagripir j;
til gjafa hér og erlendis. !;
Gerið svo vel ;j
að líta inn í Baðstofuna. |
Ferðaskrifstofa ríkisins
k
I
VINNAN 27