Morgunblaðið - 10.04.2021, Qupperneq 29

alltaf eða brostir, sama hversu lé-
legur brandarinn var.
Alltaf varst þú tilbúinn að
„draga okkur í land“ við matar-
borðið þegar við gátum ekki
meir.
Knúsin þín voru alltaf best,
þau voru svo hlý og faðmurinn
stór. Hendurnar þínar voru alltaf
svo hlýjar, þú varst ekki lengi að
hita litlu fingurna okkar upp þeg-
ar við vorum nýkomin inn.
Þú varst alltaf stoltur af litlu
grísunum þínum og við svo stolt
af því að hann „Sveinn rútubíl-
stjóri á Eskifirði“ væri afi okkar.
Elsku besti afi, við gætum
haldið endalaust áfram og við
munum alltaf elska þig.
Hvíldu í friði, okkar kæri afi.
Sveinn Pálmar, Jón
Kristinn og
Margrét Ósk.
Sveinn Sigurbjarnarson,
Svenni frá Hafursá, var stæðileg-
ur maður. Við fyrstu kynni fékk
ég tiltrú á manninum. Þegar við
heilsuðumst var handtak hans
þétt og ákveðið. Ég fann það
strax, að það var fengur í að
kynnast þessum brosmilda og ró-
lynda manni, ævintýramanni,
sem ofan í kaupin var óborgan-
legur húmoristi.
Svenni var lengst af bílstjóri
og hann haggaðist sjaldan, jafn-
vel þótt allt væri komið í steik.
Hann hugsaði í lausnum en ekki
vandamálum. Rúturnar biluðu,
það vantaði varahluti í hvelli og
síðasta ferjan á förum, en þetta
reddaðist. Ferðasögur í bland við
bilana- og varahlutasögur sagði
Svenni. Sumar stuttar, aðrar
langar. Allar skemmtilegar og
flestar enduðu þær vel. Það vildu
allir hjálpa þessum vinalega jaxli.
Meira að segja farþegar hans
stukku orðalaust út í stórborg-
um, með bros á vör, til að ýta ein-
hverri rútunni í gang, ýmist
straumlausri eða með bilaðan
startara! En þrátt fyrir ýmis æv-
intýri pöntuðu margir Svenna til
ferðalaga ár eftir ár. Það segir
sína sögu.
Svenni fór margar svaðilferðir
í stórhríðum um Oddskarð og
aðra fjallvegi, ýmist á rútum eða
á snjóbílnum Tanna. Þeir fé-
lagarnir, Tanni og Svenni, urðu
„heimsfrægir“ á Íslandi eftir
björgun á Vatnajökli. Þar lentu
björgunarsveitarmenn á æfingu í
háska, þegar einn félagi þeirra
hrapaði í sprungu. Björgunar-
sveitir streymdu að til bjargar –
og ameríski herinn að auki. Þess-
um aðgerðum var lýst eins og
kapphlaupi í fréttum Ríkisút-
varpsins. Hver yrði fyrstur á
staðinn? Leitarmenn töldu sig
allir vera á réttum stað, en gall-
inn var sá, að þar voru ekki þeir
týndu! Engum datt í hug að kalla
til björgunarsveitarmenn af Hér-
aði, en þeir heyrðu af þessu
kapphlaupi í útvarpsfréttum.
Þeir voru ekkert að tvínóna við
hlutina, þeir fengu Svenna og
Tanna í lið með sér og héldu á
jökulinn. Það var loran-staðsetn-
ingartæki í Tanna og með hans
hjálp fundu þeir slysstaðinn í
grenjandi stórhríð, björguðu
manninum úr sprungunni og
komu honum og félögum hans til
byggða á sunnudagsmorgni. Þá
hafði Svenni verið að frá föstu-
dagsmorgni.
Svenni áttaði sig ungur á því,
að vín gerði honum ekki gott.
Engu að síður áttum við saman
skemmtilega ídettu! Þá vorum
við í ráðherraveislu í Valaskjálf.
Þar átum við og drukkum á
kostnað ríkissjóðs. Við sátum
hvor á móti öðrum. Við vorum
varla sestir þegar þjónninn kom
og fyllti glösin okkar rauðvíni.
Ég var óðara búinn úr mínu. Þá
tók Svenni tóma glasið og vék
sínu barmafullu að mér. „Ég veit
það Gísli minn, að Skógerðingar
eru oft þyrstir. Ég þarf að keyra
mannskapinn heim á eftir, þann-
ig að þú færð minn skammt af
víninu.“ Þannig gekk þetta það
sem eftir lifði kvölds. Þjónninn
kom reglulega og fyllti í glös okk-
ar beggja, en ég drakk úr báðum.
Ég hef ekki átt skemmtilegri
drykkjufélaga en Svenna! Að því
er segir í minningum Svenna
mun ég hafa mælt þegar upp var
staðið:
Í Valaskjálfs-ráðherraveislu var flott,
víst var ég rúmlega hálfur.
Með þér að drekka var dáindisgott;
þú drakkst svo lítið sjálfur.
Góða ferð gæskur.
Gísli Sigurgeirsson.
Sveinn Sigurbjarnarson var
ljúfur, traustur og bóngóður
maður sem ekkert lét sér fyrir
brjósti brenna þegar ferðalög
voru annars vegar. Og ferðalög
og rútuútgerð voru hans ær og
kýr.
Í tengslum við slíka iðju
kynntist ég honum fyrst sem
meðlimur í Taflfélagi Norðfjarð-
ar. Farnar voru keppnisferðir
milli þorpanna og að sjálfsögðu
leitað til þáverandi Benna og
Svenna til flutninganna.
Nokkru síðar þegar Leikfélag
Norðfjarðar var endurreist og
setti upp stundum tvö leikverk á
vetri, sýnd allt frá Höfn til Borg-
arfjarðar eystri, var það Svenni
sem oftar en ekki sá um að ferja
okkur milli staða ef Oddskarð var
á annað borð fært. Og fyrir hann
var ekki ófært nema snúa þyrfti
við og fullreynt var.
Skólarnir í Neskaupstað nutu
og góðs af velvilja og greiðasemi
Svenna sem var fús að lána hent-
uga bíla í kennaraheimsóknir
milli skóla, skólaferðalög, akstur
að upphafi gönguleiða og til vett-
vangsferða upp í Hrafnkelsdal,
til Seyðisfjarðar, á Djúpavog og
reyndar hvert sem þurfa þótti
fyrir verð sem viðráðanlegt var
fátækum skólum.
Það þarf ekki að fjölyrða um
hversu mikilvægur hann var
Norðfirðingum í þeim hörmung-
um sem snjóflóðin 1974 voru. Þar
var hann ætíð sem klettur sem
hægt var að reiða sig á.
„Svenni og Blakdeild Þróttar“
gæti sem best verið fyrirsögn á
sérstökum kafla í sögu Neskaup-
staðar, því ég leyfi mér að full-
yrða að ef ekki væri fyrir lífssýn
hans og brennandi áhuga á að
halda uppi og styðja rausnarlega
við hvers kyns félagsstarf, þá
hefði engin Blakdeild orðið til.
Fyrir kom að Svenni keyrði
sjálfur í keppnisferðum Blak-
deildarinnar. Þá fann maður vel
hvílíkur hafsjór af fróðleik um
land og þjóð hann var.
Ég er endalaust heppinn og
þakklátur fyrir að hafa kynnst
þeim merka manni sem Sveinn
Sigurbjarnarson var.
Innilegar samúðarkveðjur til
ykkar sem næst honum stóðuð.
Grímur Magnússon.
Það voru mikil sorgartíðindi
þegar ég fékk skilaboðin um að
Sveinn Sigurbjarnarson væri all-
ur. Það kom mér reyndar ekki al-
veg á óvart því ég hafði fylgst
með líðan hans undanfarið, núna
gekk það ekki eftir að þetta
myndi reddast, eins og hann
komst svo oft að orði, hinn illvígi
sjúkdómur krabbamein hafði
betur eftir nokkuð langt stríð.
Við Svenni kynntumst fyrst
þegar hann fór að keyra í fjalla-
ferðum fyrir Einingu-Iðju, fyrsta
ferðin var farin í Snæfell árið
1995. Síðan urðu þessar fjalla-
ferðir árlegur viðburður til
margra ára. Allar þessar ferðir
eru ógleymanlegar og þá ekki
síst fyrir lipurð og snilli bílstjór-
ans og ekki skemmdi fróðleikur
og sögur frá honum. Í þessum
ferðum var alltaf hægt að treysta
á það að Svenni fór aldrei þar
sem ekki var öruggt.
Árið 1997 hófust ferðir utan,
sem hann skipulagði í samstarfi
við félagið, fyrst til Færeyja. Síð-
an þá höfum við farið með hópa
frá Einingu-Iðju til margra
landa. Öllum sem ferðuðust með
Svenna þótti vænt um hann,
hann var svo ljúfur og nærgæt-
inn og hann vildi allt gera fyrir
hvern og einn. Það er ómetanlegt
að kynnast manni eins og
Svenna, sem ferðafélagi og bíl-
stjóri var hann engum líkur. Það
gekk ekki alltaf allt eins og best
varð á kosið en Svenni taldi það
ekkert mál, þetta reddast sagði
hann og alltaf reddaðist það.
Fyrir tíma allra GPS-tækja
fannst Svenna það ekkert stór-
mál að keyra í stórborgum og
þótt málakunnátta væri ekki
mikil gafst Svenni aldrei upp og
gat gert sig skiljanlegan með lát-
bragði eða „handapati“, hann
hélt ró sinni hvað sem á gekk og
mörg svona tilvik eru ógleyman-
leg.
Oft lentum við í ógöngum og
það var hans ómælda ró og yf-
irvegun sem bjargaði málunum.
Það að fara nokkra hringi á
hringtorgum á meðan verið var
að ná áttum var ekki óalgengt og
vakti bara kátínu hjá fólki.
En nú förum við ekki fleiri
ferðir saman, alla vega ekki
hérna megin. Það að taka þátt í
öllum þeim ævintýrum sem við
lentum í gerir ekkert nema ylja
manni um hjartaræturnar og
gerir minninguna um Svenna enn
sterkari.
Með Svenna er mikill höfðingi
og vinur fallinn í valinn og verður
hans sárt saknað. Við hjá Ein-
ingu-Iðju þökkum fyrir sam-
starfið sem aldrei bar skugga á,
þökkum allt það sem hann gerði
til að gera okkur ferðirnar sem
ánægjulegastar.
Persónulega viljum við Magga
þakka fyrir trausta vináttu í
gegnum árin.
Elsku Margrét, Halldóra,
Díana og fjölskyldur, innilegar
samúðarkveðjur til ykkar allra,
missir ykkar er mikill, en minn-
ingin um góðan dreng mun lifa
með okkur.
Björn Snæbjörnsson.
Hann kom gangandi á móti
mér með opinn faðminn, bros á
vör og sólin baðaði hann í sum-
arylnum. Þannig minnist ég okk-
ar síðustu funda og þannig finnst
mér hann alltaf hafa verið, með
faðminn opinn gagnvart sam-
ferðafólki sínu, hjartahlýr og
faðmlagið þétt - það var alltaf sól
þar sem Svenni fór. Leiðir okkar
lágu saman þegar ég var nýflutt
heim eftir búsetu í Finnlandi og
hann vantaði leiðsögumann um
land skóga og þúsund vatna.
Þetta varð upphaf gjöfuls sam-
starfs sem aldrei bar skugga á og
entist þar til heimsfaraldurinn
sagði stopp. Við, sem höfðum
ætlað að vera á siglingu á Dóná,
sátum þess í stað á kaffihúsi á
Siglufirði og rifjuðum upp ævin-
týri síðustu ferðar um fjöll og dali
Sviss. Vorum sammála um að það
vantaði part af árinu þegar engin
ferð væri á vegum Tanna Travel.
Fyrstu ferðir mínar með Svenna
voru með farþega frá stéttar-
félaginu Einingu-Iðju, síðar
bættust við ferðir innanlands og
svo urðu árlegar Tannaferðir vítt
og breitt um Evrópu fastur part-
ur af sumrinu. Farþegarnir
komu aðallega frá austurhluta
landsins. Þetta var fólkið hans,
fólkið sem þekkti hann og vissi að
það var í góðum höndum hjá sín-
um manni. Í fyrstu keyrði hann
sjálfur og fyrirframleiðarlýsing
var vísvitandi fremur ónákvæm,
því leyfilegt að taka óvæntar
beygjur eða breyta í spaða án
þess að vera að svíkja gefin lof-
orð. Gamla góða landakortið gilti
í byrjun, engar kjaftakerlingar
og ekkert googlemaps. Því ekki
nema von að stundum yrði okkur
á í messunni á framandi og
óþekktum slóðum og höfnuðum á
óvæntustu stöðum þar sem ekki
var gert ráð fyrir bílum – hvað þá
rútum. En ökuþórinn Sveinn var
alltaf eins og að hann væri á
Mini, sneri við á punktinum og
smaug á sextíu manna rútu um
þrengstu göngugötur með undra-
lítilli fyrirhöfn. Svo breyttist
tæknin og tók að skipa okkur fyr-
ir og fullyrða hvað væri rétt og
hvað rangt. Áður en við hófum
för um England og Wales sum-
arið 2016 tók Svenni þá ákvörðun
að hætta að keyra sjálfur í þess-
um utanlandsferðum, nokkuð
sem margir farþegar söknuðu,
því þar með lauk óvæntum út-
úrdúrum þegar hagvanir heima-
menn tóku við stýrinu. En þá
skapaðist líka meiri tími fyrir
sögur. Svenni var með eindæm-
um skemmtilegur sögumaður og
eftir að hann hætti að keyra sjálf-
ur gafst honum meiri tími með
farþegunum. Sögustundir á
barnum eða setustofunni eftir
góða dagsferð. Hann hafði til að
bera alla þá kosti sem prýða má
þann sem sinna vill ferðaþjón-
ustu af alúð. Hann var hjarta-
hlýr, lausnamiðaður, umburðar-
lyndur, þolinmóður, hjálpsamur
og glaðlyndur og vildi öllum vel.
Ekki hvarflaði það að mér
þegar ég kvaddi þau hjón í sól-
inni á Siglufirði að þetta yrði í
síðasta sinn sem ég sæi þennan
kæra vin. Þau leiddust eftir göt-
unni böðuð sólu, hann og Magga -
kletturinn í lífi hans. Samheldin
og falleg eins og alltaf. Ég var
viss um að á næsta ári myndum
við finna nýja leið ævintýra á nýj-
um slóðum. Elsku Svenni, hafðu
hjartans þökk fyrir samfylgdina
og allt það sem þú kenndir mér.
Elsku Magga mín, Díana
Mjöll, Halldóra og fjölskyldur,
mínar dýpstu samúðarkveðjur.
Sigurbjörg Árnadóttir.
Við erum öll ferðalangar í
þessu lífi en leiðarlokin eru ekki á
okkar valdi heldur bílstjórans.
Ekki verður komið tölu á alla þá
sem setið hafa í hjá Sveini Sig-
urbjarnarsyni síðustu sextíu árin
og farþegum sínum kom hann
ávallt á leiðarenda þó að stundum
tæki það langan tíma í ófærð og
illviðrum. En þá átti sögumaður-
inn Svenni ekki í vandræðum
með að stytta mönnum stundir
þangað til hríðinni linnti. Nú er
Svenni stíginn úr bílstjórasætinu
á sínum áfangastað sem hann
náði fullsnemma. Það kemur í
hlut okkar sem enn erum á ferða-
laginu að segja sögurnar. Bíl-
stjórinn góði mun lifa í þeim sög-
um um eilífð enda einstakt
valmenni og ljúflingur sem nú er
kvaddur. Hann brann fyrir hvers
kyns ferðamennsku og telst vera
einn af frumkvöðlum ferðaþjón-
ustu á Austurlandi. Þar lagði
hann hönd á plóg við stofnun
ferðamálasamtaka, markaðs-
stofu og fleiri verkefni ásamt því
að byggja upp fyrirtæki sitt
Tanna með fjölskyldunni. Um-
fram allt var Svenni hlýr og góð-
ur félagi og ógleymanlegur þeim
sem kynntumst honum. En það
er sárt að sakna og það er sárt til
þess að hugsa að aldrei framar
birtist bílstjórinn á skyrtunni og
leðurvestinu til að fá sér kaffi-
sopa í borðstofunni á Skriðu-
klaustri og spyrja tíðinda. Eða
komi brunandi í Fljótsdalinn
neðan af Eskifirði til að taka þátt
í lomber, spilinu sem hann kynnt-
ist í æsku á Hafursá en hóf ekki
að spila fyrr en fyrir fáeinum ár-
um og lét sig þá aldrei vanta. En
Svenni lifir í minningum okkar
því að hann var einn af þessum
mönnum sem gerði hvern stað
betri með nærveru sinni, gaman-
semi og geðprýði – orðstír hans
deyr aldrei. Fjölskyldu hans
sendum við hugheilar samúðar-
kveðjur.
Skúli Björn, Elísabet,
starfsfólk á Skriðu-
klaustri og lomber-
félagar.
MINNINGAR 29
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 10. APRÍL 2021
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744
Vesturhlíð 2 | Fossvogi | s. 551 1266 | utfor@utfor.is | utfor.is
VIÐ ÞJÓNUM ALLAN SÓLARHRINGINN
Útfararþjónusta
í yfir 70 ár
Sigurður Bjarni Jónsson útfararstjóriMagnús Sævar Magnússon útfararstjóri
Guðmundur Baldvinsson útfararstjóriJón G. Bjarnason útfararstjóri
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
MATTHILDUR ÓSKARSDÓTTIR,
Njarðarvöllum 2, Reykjanesbæ,
lést á Hrafnistu Nesvöllum sunnudaginn
4. apríl. Útförin fer fram frá Keflavíkurkirkju
fimmtudaginn 15. apríl klukkan 13.
Í ljósi aðstæðna munu einungis nánustu aðstandendur vera
viðstaddir athöfnina. Athöfninni verður streymt á
https://www.facebook.com/groups/matthilduroskarsdottir
Aðstandendur afþakka vinsamlegast blóm og kransa en þeim
sem vildu minnast hennar er bent á Orgelsjóð Keflavíkurkirkju,
kt. 680169-5789, banki 121-26-40400.
Anna Pálína Árnadóttir Karl Einar Óskarsson
Þuríður Árnadóttir Rúnar Helgason
Kolbrún Árnadóttir Jóhann Bjarki Ragnarsson
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær eiginkona mín og okkar kæra
BERGÞÓRA SIGURJÓNSDÓTTIR,
Leiðhömrum 29, Reykjavík,
lést á Landspítalanum 31. mars.
Útför hennar fer fram frá Fríkirkjunni í
Reykjavík þriðjudaginn 13. apríl klukkan 13.
Í ljósi aðstæðna verða einungis nánustu ættingjar viðstaddir.
Streymi frá athöfninni má finna á slóðinni
https://youtu.be/tcUz9vOiKb8.
Guðmundur Jónasson
Ásta Kristín Guðmundsdóttir Sigurður Halldórsson
Hlynur Snær Unnsteinsson
Brynjar Tumi Sigurðarson
Elín Ásta Sigurðardóttir
Ástkær eiginkona mín, móðir okkar,
tengdamóðir og amma,
KOLBRÚN GARÐARSDÓTTIR,
Skógarási 5, Reykjavík,
lést á Landspítalanum laugardaginn 3. apríl.
Útför hennar fer fram frá Árbæjarkirkju
föstudaginn 16. apríl klukkan 13. Vegna aðstæðna í
þjóðfélaginu verður að gera ráð fyrir að aðeins nánustu
aðstandendur og vinir verði viðstaddir.
Streymt verður frá athöfninni á https://youtu.be/G0H2Ipc8VuA
Kjartan Jónasson
Garðar Hólm Kjartansson Sigrún Guðnadóttir
Elvar Steinn Kjartansson Leonie Maria Karn
Edda María Kjartansdóttir Birkir Þór Heimisson
og barnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
GUÐBJÖRG JÓNSDÓTTIR,
Neðstaleiti 11,
lést sunnudaginn 4. apríl. Útför hennar fer
fram frá Fríkirkjunni í Reykjavík
fimmtudaginn 15. apríl klukkan 13.
Bryndís Þorsteinsdóttir Rafn Thorarensen
Ólöf Heiður Þorsteinsdóttir Kristján Már Gunnarsson
Kristján Þorsteinsson
Þórhildur Þorsteinsdóttir Hafþór Ingi Samúelsson
barnabörn og barnabarnabörn