Morgunblaðið - 10.02.2022, Blaðsíða 45

MINNINGAR 45
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 10. FEBRÚAR 2022
✝
Þorvaldur
Tryggvason
fæddist í Reykjavík
16. apríl 1929. Hann
lést á hjúkr-
unarheimilinu
Grund 27. janúar
2022. Þorvaldur var
þriðji af sex börnum
Þórunnar J. Þor-
valdsdóttur Kröyer
og Tryggva Jóns-
sonar. Systkini Þor-
valdar eru Eiríkur (látinn),
Heiða, Jón (látinn), Guðný Soffía
(látin) og Helga.
Hinn 20. júní 1953 kvæntist
þeirra eru Gylfi, Þorvaldur, Elín
Arna og Hanna Lára. Langafa-
börnin eru 11.
Þorvaldur ólst upp í austurbæ
Reykjavíkur. Eftir barnaskóla
útskrifaðist hann frá Verzl-
unarskóla Íslands. Fyrstu árin
eftir skóla vann hann við skrif-
stofustörf en langstærstan hluta
ævi sinnar starfaði hann í flug-
geiranum, fyrst hjá Flugfélagi
Íslands og síðar meir Flugleiðum
þar sem hann var aðalbókari þar
til hann lauk starfsævinni árið
1997. Frá barnsaldri og til full-
orðinsára fór Þorvaldur öll sum-
ur í sveit í Búrfell í Miðfirði. Þor-
valdur var mikill útivistarmaður,
stundaði meðal annars sund, golf
og skíði ásamt daglegum göngu-
túrum. .
Þorvaldur verður jarðsunginn
frá Dómkirkjunni í dag, 10. febr-
úar 2022, klukkan 15.
Þorvaldur eftirlif-
andi eiginkonu
sinni, Jóhönnu H.
Sveinbjarnardóttur,
f. á Ísafirði 17. maí
1930. Börn þeirra
eru: 1) Hildur, f.
1949, gift Gunnari
Indriðasyni, börn
þeirra eru Jóhanna,
Rut og Óttar sem
lést ungur að árum.
2) Þór, f. 1953,
kvæntur Eddu Eðvaldsdóttur,
börn þeirra eru Eðvald, Brynjar
og Þórdís. 3) Tryggvi, f. 1969,
kvæntur Unni Gylfadóttur, börn
Komið er að kveðjustund,
elskulegur tengdapabbi minn
Þorvaldur Tryggvason hefur
kvatt eftir langt og gott líf.
Leiðir okkar lágu saman fyrir
tæplega 35 árum þegar við
Tryggvi kynntumst. Ég var
boðin velkomin í fjölskylduna
og varð mér fljótt ljóst hve vel
gerður og ljúfur maður Þor-
valdur var. Aldrei bar skugga á
okkar samband og reyndist
hann mér ákaflega vel, úrræða-
góður, traustur og yfirvegaður.
Hlýja hans og umhyggja fyrir
okkur fjölskyldunni var mikil og
endalausan tíma og ást gaf
hann börnunum okkar Tryggva.
Þegar aðstoð þurfti var Þor-
valdur alltaf tilbúinn að hjálpa.
Þegar við fluttum í húsið okkar
þurfti að skipta um gólfefni. Við
vorum rétt byrjuð á verkefninu
þegar við komum heim úr vinnu
einn daginn og sjáum að gamla
gólfefninu hafði verið snyrtilega
staflað á bílaplaninu og enginn
inni í húsinu. Kom þá í ljós að
Þorvaldur hafði komið og tekið
til hendinni. Þetta er lýsandi
fyrir Þorvald, sá hvar hægt
væri að aðstoða, gerði það án
þess að minnast á nokkuð eða
ætlast til neins.
Þorvaldur hafði áhuga á alls
kyns útiveru og hreyfingu. Alla
morgna gekk hann í Laugar-
dalslaugina og synti kílómetra.
Þegar hann síðar flutti á Grund
hélt hann þeirri iðju áfram og
gekk þá í Vesturbæjarlaugina
og synti þar. Golfið stundaði
hann einnig af kappi á árum áð-
ur og kom heim með nokkra
bikara og verðlaunapeninga.
Það kom mér reyndar ekki á
óvart þar sem golfið reynir á
hugann og yfirvegun og þar var
Þorvaldur svo sannarlega sterk-
ur. Nýlega gaf hann mér pút-
terinn sinn og óskaði mér góðs
gengis í golfinu. Ég mun varð-
veita þessa gjöf og láta kylfuna
fylgja með í golfpokanum mín-
um í framtíðinni með von um að
hún verði minn happagripur í
golfinu, ekki veitir af. Þegar
Tryggvi var lítill gutti fóru þeir
feðgar að stunda skíðamennsku
saman og áttu margar góðar
stundirnar í fjöllunum. Það varð
mér líka til gæfu að þeir tóku
upp á þessu sporti því Tryggva
kynntist ég í skíðabrekkunni.
Samband þeirra feðga var ein-
staklega náið og einkenndist af
mikilli vináttu. Þráðurinn var
sterkur á milli þeirra og hefur
Tryggvi staðið þétt við bakið á
pabba sínum síðasta lífskaflann.
Þorvaldur var eldklár. Þegar
farið var yfir bókasafn hans
fundum við handskrifað bréf frá
skólastjóra Verzlunarskólans
frá námsárum Þorvaldar. Í
bréfinu óskar skólastjórinn Þor-
valdi til hamingju með verð-
skulduð verðlaun fyrir náms-
árangur og þakkar honum fyrir
frammistöðu og framkomu alla.
Höfðu verzlingarnir okkar
Tryggva gaman af þessu.
Þorvaldur hélt í skarpa hugs-
un þrátt fyrir háan aldur og
fylgdist vel með líðandi stundu.
Viku áður en hann kvaddi hafði
hann gerst áskrifandi að Mogg-
anum og vildi heldur lesa frétt-
irnar í blaðinu með stækkunar-
gleri en í spjaldtölvunni sem
var alltaf að stríða honum.
Hann lifði fallega fram á síðasta
dag, var á fótum og fékk sér
göngutúr til kaupmannsins á
horninu og keypti köku og djús
því hann átti von á heimsókn.
Ég votta elsku Hönnu
tengdamömmu minni samúð
mína. Hún stóð eins og klettur
við hlið tengdapabba og hugsaði
um hann eins lengi og hún
mögulega gat. Samúðarkveðjur
sendi ég systrum Þorvaldar
þeim Heiðu og Helgu sem og
öðrum ástvinum. Ég kveð
elskulegan tengdapabba minn
með þakklæti fyrir samfylgdina
og fyrir að sýna mér og því dýr-
mætasta sem ég á alltaf ást.
Unnur Gylfadóttir.
Elsku afi. Hvar eigum við að
byrja? Þvílíka ferðalagið sem
við fengum að fara með þér.
Mikið rosalega var gott að
koma til ykkar ömmu í Sóltúnið
að gista hjá ykkur. Þú varst
alltaf á staðnum og vildir allt
fyrir okkur gera. Það hefði ekki
verið skrítið ef þú hefðir
kannski einu sinni og einu sinni
ekki nennt að spila við okkur
Manna. En þú varst alltaf með
og einhvern veginn vannst þú
alltaf. Svo fórstu með okkur í
bíó morguninn eftir. Í hvert
einasta skipti sem við komum í
heimsókn beiðstu eftir að amma
liti undan og skaust þá inn í
herbergið þitt og komst út með
einhvers konar sælgæti.
Hlýjunni, ástinni og kærleik-
anum sem þú og amma hafið
gefið okkur verður ekki komið í
orð. Alltaf þegar við fjölskyldan
komum heim frá útlöndum biðu
okkar heit teppi í bílnum svo
okkur yrði ekki kalt, ísskápur
fullur af mat og kaka á borðinu.
Nema einu sinni þegar kakan
gleymdist og Hanna Lára eins
árs gömul spurði hvar kakan
væri. Þá brunaðir þú auðvitað
út í búð og græjaðir það.
Þú vildir einfaldlega allt fyrir
okkur gera. Aldrei með hugann
við neitt annað en okkur barna-
börnin. Hver fær töframann í
afmælið sitt þegar hann er 80
ára? Þú. Af því að þú vissir að
börnin myndu hafa gaman af
því. Þú varst svo óeigingjarn.
Ef við vildum fara út á róló var
farið út á róló. Ef við vildum
skoða bókasafnið þitt var það
skoðað. Þú skutlaðir okkur
hvert sem er, kannski nokkrum
árum of lengi reyndar, en það
er einnig lýsandi fyrir þig. Svo
mættirðu á hvern einasta fót-
bolta- og handboltaleik hjá okk-
ur. Sama hvernig viðraði. Af því
að þú varst okkar helsti stuðn-
ingsmaður í öllu sem við gerð-
um.
Þú passaðir alltaf upp á að
allir fengju jafnt. Ef eitt okkar
kom í heimsókn varstu gjarn á
að gefa okkur einhvers konar
seðil en þá fylgdu þrír aðrir fyr-
ir hvert systkini heima. Þegar
þú gafst Gylfa gamla skrifborð-
ið þitt sástu til þess að Þorvald-
ur fengi nú samt líka skrifborð
og fórst sjálfur og keyptir það.
Þegar Þorvaldur fékk lítinn
pening í fermingargjöf gafstu
honum fullt umslag af pening
sem á stóð „ég er hættur að
nota þetta“. Þegar Elín Arna
var að útskrifast labbaðir þú á
þínum 92 ára gömlu fótum í
búðina til að kaupa hálsmen
handa henni. Auðvitað keypt-
irðu tvö, eitt fyrir Hönnu Láru.
Þinn magnaðasti göngutúr er
þó vafalaust frá síðasta hausti
þegar þú gekkst alla leið frá
Grund til ömmu í Hvassaleiti til
að kíkja á hana með bakkelsi.
Gangan tók fjóra tíma aðra leið.
Hún var ekki heima. Þannig að
þú tókst leigubíl til baka og
gafst starfsfólkinu á Grund
bakkelsið. Við hlógum að þessu
saman.
Þarna hefðu eflaust flestir
kvartað en ekki þú. Því ef það
var eitthvað sem þú varst léleg-
ur í var það að kvarta. Þú ein-
faldlega kunnir það ekki. Alltaf
varstu í góðu skapi, sama hvað
bjátaði á. Þú mættir öll jól og
áramót í jakkafötunum og gafst
okkur öllum ómetanlegar minn-
ingar með þér og ömmu yfir há-
tíðirnar. Við erum ótrúlega
þakklát fyrir að eiga þessar
minningar með þér. Þú varst
einfaldlega bestur, elsku afi, og
verður söknuðurinn mikill.
Hvíldu í friði, við elskum þig.
Gylfi, Þorvaldur, Elín
Arna og Hanna Lára.
Oft er sagt að það þurfi heilt
þorp til að ala upp barn. Við
systur vorum þeirrar gæfu að-
njótandi að eiga góða að í okkar
æsku; ömmur og afa sem
kenndu okkur margt og sýndu
okkur hlýju, ást og stuðning í
orði og verki.
Í dag kveðjum við elskulegan
afa okkar Þorvald sem var okk-
ur alla tíð mikils virði. Allt fram
til dánardags átti hann hlut-
deild í okkar lífi og var ávallt
áhugasamur um hvað á daga
okkar drifi. Fjölskyldum okkar
sýndi hann mikla hlýju og vildi
hag okkar allra sem vænstan.
Afi var ávallt blíður, kankvís og
hafði mikið jafnaðargeð. Þolin-
mæði hafði hann mikla enda gat
hann klukkutímum saman spil-
að við okkur systurnar í
Hvassaleitinu og hlustað á
barnalög í plötuspilaranum.
Skíðaferðir, leikhúsferðir,
gönguferðir; alltaf var afi til í
að gera eitthvað skemmtilegt
með okkur krökkunum. Sjálfur
var hann mikill sundgarpur og
fór á hverjum einasta degi, ára-
tugum saman, í Laugardals-
laugina. Ólíkt mörgum fór hann
þó til þess að synda en ekki
bara til að spjalla í heitu pott-
unum. Bókmenntir, myndlist og
klassísk tónlist voru hans hjart-
ans áhugamál og nutum við fjöl-
skyldan svo sannarlega góðs af
því.
Eljusemi einkenndi afa alla
tíð og þótti okkur systrum sér-
staklega skemmtilegt að heyra
af hans fyrstu sporum í bók-
haldi og bisness fyrir vestan og
alla leið á Straumnesfjalli, er
við sjálfar gengum þar um, en
þar hafði hann séð mönnum fyr-
ir sælgæti og dagblöðum fjöl-
mörgum áratugum fyrr.
Við erum þakklátar fyrir all-
ar samverustundir og minning-
ar um elsku afa; hjartans þökk
og hvíldu í friði.
Deyr fé,
deyja frændur,
deyr sjálfur ið sama;
en orðstír
deyr aldregi,
hveim er sér góðan getur.
(Úr Hávamálum)
Hanna og Rut.
Elsku langafi. Takk fyrir all-
ar dýrmætu stundirnar í Sól-
túni hjá ykkur langömmu. Þor-
láksmessuhangikjötið,
nammipokarnir sem allir fengu
heim með sér, heimsóknirnar
þar sem var dregið fram allt
bakkelsið sem til var og allar
djústegundir. Takk fyrir sam-
veruna í öllum afmælunum sem
þið komuð í til okkar, það skipti
ekki máli þótt það væri uppi á
3. hæð og engin lyfta, þá voruð
þið alltaf mætt fyrst af öllum og
á slaginu klukkan 16.
Þú náðir að verða langa-
langafi og þér fannst svo gaman
að spjalla við Marinó.
Við vorum svo heppin að fá
öll þessi ár saman.
Sunneva, Birta og Nökkvi.
Með Þorvaldi Tryggvasyni er
genginn góður drengur og vin-
fastur, hógvær og hlýr í viðmóti
og jákvæður í öllum mannlegum
samskiptum. Við áttum samleið
á annan áratug á skrifstofu
Lögmanna Eyjólfs Konráðs
Jónssonar, Jóns Magnússonar,
Hjartar Torfasonar, Sigurðar
Sigurðssonar og Sigurðar Haf-
stein, sem þeir Eyjólfur og Geir
Hallgrímsson, síðar borgar-
stjóri og ráðherra, stofnuðu ár-
ið 1955. Ég kom þar til starfa
þegar að loknu laganámi 1960
og síðan framhaldsnámi erlend-
is 1963. Vegna tengsla við
stofnendurna hafði Þorvaldur
tekið að sér störf við bókhald
stofunnar sem aukastarf með-
fram starfi hjá Flugfélagi Ís-
lands og var þannig tíður gest-
ur, en að áskorun okkar gerðist
hann svo beinn aðili að stofunni
sem meðeigandi og skrifstofu-
stjóri í fullu starfi. Stofan var
þá til húsa á Tryggvagötu 8
með inngangi frá Vesturgötu,
og umsvif hennar mikil á mörg-
um sviðum. Nærri 1970 þurft-
um við að taka afstöðu til hús-
næðismála stofunnar, og
ákváðum þá að flytja yfir göt-
una með kaupum á 2. hæð á
Vesturgötu 17, sem auðveldara
var að laga að okkar þörfum.
Átti Þorvaldur drjúgan þátt að
þeirri ákvörðun ásamt því
hvernig innréttingu á hæðinni
var fyrir komið.
Upp úr 1970 urðu svo nokkr-
ar breytingar á aðstöðu stof-
unnar, m.a. vegna breytinga á
verkefnum, en ekki síður vegna
áfallsins sem við urðum fyrir
þegar jafnaldri minn Sigurður
Sigurðsson féll frá í nóvember
1972 eftir alvarleg veikindi, að-
eins 38 að aldri. Við Eyjólfur
höfðum einnig haft vonir um að
færa út starfsemi stofunnar
með verkefnum sem hentuðu
Þorvaldi sérstaklega, en af því
gat ekki orðið á þeim tíma. Í
kjölfar þessa afréð Þorvaldur
að snúa aftur til fyrra aðalstarfs
við bókhald Flugleiða hf., sem
hann gegndi síðan til starfskoka
við góðan orðstír. Mér er minn-
isstætt hversu slétt og felld
þessi umskipti urðu fyrir Þor-
vald, sem bar ótvíræð merki
þess hvaða álits hann naut hjá
því mikla og merka fyrirtæki.
Við Þorvaldur unnum saman
að ýmsum áhugaverðum verk-
efnum, en samskipti hans við
hina eigendurna urðu þó meiri,
þar sem ég var að verulegu
leyti bundinn af sérverkefnum á
sviði orku- og iðnaðarmála með
tengslum við útlönd. Öll voru
þessi samskipti á einn veg að
því er Þorvald snerti, þar sem
við nutum vinsemdar hans og
jákvæðni.
Fyrir mig var það svo sér-
stakt ánægjuefni hvaða gæfu-
spor Þorvaldur hafði tekið í
einkalífi sínu, þegar hann
kvæntist öndvegiskonunni Jó-
hönnu Sveinbjarnardóttur frá
Ísafirði. Sem strákhvolpur í
Hrannargötunni bjó ég stutt frá
hennar stóru fjölskyldu og átti
tíðar ferðir í bakarí föðurins, og
hún mundi eftir mér frá þeim
tíma þrátt fyrir fimm ára ald-
ursmun. Þessara gömlu tengsla
naut ég alla tíð í skiptum við
þau hjónin.
Ég kveð Þorvald Tryggvason
með söknuði og bið fjölskyldu
hans allrar blessunar.
Hjörtur Torfason.
Þorvaldur
Tryggvason
✝
Peter Ell-
enberger fædd-
ist í Frauenfeld í
Sviss 21. júní 1938.
Hann lést á líkn-
ardeild Landspít-
alans 22. janúar
2022.
Foreldrar Peters
voru Peter Ell-
enberger, f. 1904,
d. 1980, og Lucie
Ellenberger-Gass,
f. 1913, d. 2003. Systkini Peters
eru Christa, f. 1940, Irmgard, f.
1942, og Gerhard, f. 1946.
Með fyrri konu sinni, Anne-
lies Spaar, á hann Daniel, f.
uður í verkmiðju. Árið 1964 hóf
hann störf á rannsóknadeild
Alusuisse í Sviss þar sem hann
kynntist málmfræði. Árið 1967
fór Peter á vegum fyrirtækisins
til starfa í Noregi og síðar til Ís-
lands árið 1969 þar sem hann
starfaði hjá Íslenska álfélaginu,
ÍSAL, í Straumsvík. Hann vann
þar við ýmiss konar tækni- og
stjórnunarstörf til ársins 2003
þegar hann fór á eftirlaun. Í frí-
tíma sínum stundaði hann sil-
ungsveiði og hestamennsku og
hafði yndi af því að dvelja í sum-
arhúsi sínu í landi Hests í Gríms-
nesi.
Útför hans fer fram frá Há-
teigskirkju í dag, 10. febrúar
2022, klukkan 13.
Hlekkur á streymi:
https://www.mbl.is/andlat
1966, og Markus, f.
1969. Með seinni
konu sinni, Svölu
Victorsdóttur, á
hann Írisi, f. 1977.
Tengdadæturnar
eru þrjár og barna-
börnin átta.
Peter gekk í
grunnskóla í Frau-
enfeld og Hallau í
Sviss og iðnskóla í
Schaffhausen þar
sem hann lærði tækniteiknun.
Hann var 20 og 21 árs í sviss-
neska hernum. Árin 1960-1961
var hann við námi í tækniskóla í
Zürich og starfaði sem hönn-
Ég hitti Peter Ellenberger,
eða Ellenberger eins og hann
var alltaf kallaður í Straumsvík,
fyrst þegar hann kynnti fyrir
mér starf sem mér stóð til boða
hjá ISAL í Straumsvík – fyrir
rúmum 30 árum. Viðmót hans á
þeim fundi átti þátt í að ég
ákvað að slá til og þiggja starf-
ið, hann var svo skemmtilegur,
hress og jákvæður. Hann var að
taka við sem framkvæmda-
stjóri, þ.e. steypuskálastjóri, en
ég tók við gamla starfinu hans
sem yfirmaður rannsóknar-
stofu, umhverfismála, öryggis-
mála og samskipta. Það kom í
hlut Ellenbergers að setja mig
inn í starfið. Það gerði hann
bæði vel og samviskusamlega.
Raunar studdi hann mig og að-
stoðaði eins og hann gat alla tíð
og fyrir það er ég þakklát.
Ellenberger lagði frá fyrstu
tíð áherslu á að fá hugmyndir
að verkefnum og umbótum frá
starfsfólki og verðlauna góðar
hugmyndir. Þann háttinn höfum
við enn á í Straumsvík og þann-
ig lifa áherslur Ellenbergers
enn með okkur. Ellenberger
var einn af frumherjum starf-
seminnar í Straumsvík og lagði
mikið af mörkum til rekstrarins
frá fyrstu tíð. Hann flutti til Ís-
lands frá Sviss með mikilvæga
þekkingu sem ekki var fyrir
hendi í landinu, þekkingu sem
nýttist vel í Straumsvík. Við
minnumst Ellenbergers með
vinsemd og virðingu, sendum
fjölskyldu hans hlýjar samúðar-
kveðjur.
Með kveðju frá Straumsvík,
Rannveig Rist.
Peter Ellenberger
Sálm. 14.2
biblian.is
Drottinn horfir á
mennina af himnum
ofan til þess að sjá
hvort nokkur sé
hygginn, nokkur
sem leiti Guðs.
Minningarkort á
hjartaheill.is
eða í síma 552 5744